Deniz'e ragmen degil, Denizle birlikte...

Gulcince'yi uzun zamandir okuyan herkes bizim gezmeyi ne kadar seven bir cift oldugumuzu biliyor. Zaten gezi yazilari da Gulcince'de baya bir yer tutuyor. Hamile oldugumu da bir gezi sirasinda, Floransa'da ogrenmistik mesela. Hatirliyorum annemin hastaligi ve hamileligimi ardarda ogrenmenin sokunu atlatiktan sonra aklima gelen ilk seylerden biri de muhtemelen artik bu kadar gezemeyecegimizdi. Bir digeri de hatirlarsiniz karnimin catlayacagiydi da kosup yag almistim. Ben size soyledim mi? Bir tane bile catlak olmadi :)

Uzun zamandir anne bloglari okudugumdan ne cok karamsardim, ne de pembe gozluklerle bakiyordum dunyaya. Evet hayatimiz ve gezi ritmimiz bebegimizin gelisi ile etkilenecekti. Ama gezebilen aileler de vardi. belki biz de yapabilirdik. Neden olmasindi? Yine de aklimda sorular vardi tabi. Bundan sonra hic tatil yapamayacak miydik? Tum haftasonlarimizi artik evde mi gecirecektik? Aksam bir daha hic disari cikamayacak miydik?  Ama basimda oyle isler vardi ki hemen unuttum bu sorulari. Bunlari zamani gelince goruruz dedik hayatimiza devam ettik. 

Hamileligimde de elimizden geldigince gezdik tozduk. Hatta gecen gun baktim da 38. haftanin icindeyken Richmond Park'ta 3 saatlik bir yuruyus yapmisiz Ozanla. Allah korumus da calilarin ustunde, geyiklerin arasinda dogurmamisim. Bendeki de iyi cesaretmis hani :)

Sonra Deniz dogdu ve hayatimizin yeni ritmi basladi. Ilk gunlerde Deniz de her yenidogan gibi cok kisa araliklarla emiyordu. Tas catlasin 2 saat olan iki emme arasi bizim icin cogu zaman bir saat hatta bazen yarim saat bile olabiliyordu. Baslarda emzirmede zorlaniyor da insan. Oyle disarilarda emzirivereyim rahatligina ilk gunden gelemiyorsun. En azindan ben gelemedim. Cunku Deniz'i emzirebilmek icin bir yastiga ihtiyacim oluyordu. Hatta bazen Ozan'in yardimina bile ihtiyacim oluyordu ki Deniz'i dogru pozisyona yakin tutabileyim. Meme ucu yaralarindan dolayi baya gergin oluyordum, oyle ay cikarayim memeyi vereyim agzina degildi yani halim :) Hani o brosulerdeki bebegini kucaklamis, husu icinde ona bakarak emziren kadinlar var ya, bence onlar yeni dogum yapmamis. Hani bebekleri en az 2 aylik falan ben size diyeyim. Benim icin ilk zamanlar, emzirmek baya organizasyon gerektiriyordu.  

 Ama yine de her gun sokaga ciktik Denizle. Her gun. Bazen 10 dakika anca kaliyorduk sokakta. Bazen yarim saati tamamlayabiliyorduk da sevinc nidalari atiyorduk. Sokaga cikiyorduk dediysem evin 1 km ceresinde dolanip duruyorduk. Oyle uzaklara gittigimiz yoktu. Deniz arabasini sevmiyordu, Deniz slingi sevmiyordu. Deniz her disari ciktigimizda agliyordu. Dolayisiyla acil durum aninda eve kendimizi hizla atabilecegimiz mesafelerde dolaniyorduk. Ama yine de her gun sokaktaydik iste. Bizim anne/kiz yuruyuslerimiz taa o ilk gunlerde basladi.

Bana o gunlerde sorsaniz bir gun gelip de evin ceperinden cikabilecegime pek de inanmazdim sanirim. Zira disari cikip da Deniz agladigi icin kan ter icinde kendimi eve atmadigim bir gun yoktu. Ha agladi, ha aglayacak diye evin etrafinda donup duruyordum. Ama umurumda da degildi. Kizim kucagimda gidebildigim kadar mesafenin tasini cikarmanin pesindeydim. Sonucta zaten dogum yorgunlugu, tek basina bebek bakmanin yorgunlugu Londra'da turistik gezi yapacak halde degildim :) Bazi gunler savastan cikmis gibi, aglayan bir bebekle eve donup yok artik cikmayacagim sokaga desem de, ertesi gun yine kendimi kapida buluyordum. Oyle evimin etrafindaki sokaklar, agaclar, cicekler yetiyordu bana. Simdi sorsaniz tek tek sokaklardaki evleri biliyorum kesin :)

Pazartesi sabahi Deniz'i tartilmaya goturdum. Sonrasinda bir kafeye oturdum. Once bir salata yedim, ustune kafeinsiz kahvemi ictim. Sali gunu Denizle uzun bir yuruyus yaptik, agaclari izledik. Dun yine yuruyuse ciktik hatta bir magazaya girip Deniz'e tulum bile alabildim. Sonrasinda yine parka gidip uzun zaman sonra yuzunu gosteren gunesin keyfini cikardik. Aglamadi Deniz. Yani az agladi :) Ben de 10 dakika yuruyemeyip eve dondugumuz gunleri dusundum gulumsedim. Gecen aksam 3umuz birlikte ciktigimiz yemegi dusundum gulumsedim. Yemekte nasil da etrafi izlemisti Deniz, nasil da garsonlarla oynamisti. Sonra iyi ki dedim, iyi ki o ilk zamanlarda sikayet edip kendimi kahretmemisim. Iyi ki de taa o zamandan ne kendimi ne Denizi zorlamamisim, uzmemisim de evin etrafinda dolanip durmusum. 

Cunku her seyin bir vakti varmis. Bebekle daha uzun geziler yapmanin da. Kafelere gidip oturmanin da, aksam yemeklerine cikmanin da. Eminim Denizle tatile gitmenin de bir vakti var hatta okyanuslar asmaninda. Olacak hepsi iste. Degil mi ki bunlar oldu, onlar da olacak iste. 

Gulumsedim kendi kendime ve arabasinda uyuyan kizima baktim. O oyle 10 dakika beni yurutmezken de onunla gezmeyi cok seviyordum, simdi de cok seviyorum. Taa hamileligimin basinda, bu gezip tozmalari konusurken Nilgun ablam bana demisti ki...

"Deniz'e ragmen degil, Denizle birlikte gezeceksiniz Gulcincim. Deniz'e ragmen degil, Denizle birlikte yapacaksiniz yapmak istediklerinizi. Ve gor bak nasil da egleneceksiniz."

Cok hakliymis. Ben simdi Deniz'e ragmen degil, Denizle birlikte kafelere gidiyorum ve kahvemi iciyorum. Biz simdi Deniz'e ragmen degil, Denizle birlikte ucumuz aksam yemegine gidiyoruz ve sohbet ediyoruz. Ve zamani gelince biz Deniz'e ragmen degil Denizle birlikte tatillere cikacagiz. Ve artik biliyorum hatta eminim o tatillerde de cok ama cok eglenecegiz.