Benzemez kimse sana...

Ben kucukken arada anneannem oturma odasinda pencerenin yanindaki divana oturur baslardi bir sarki soylemeye. Genelde Muzeyyen Senar sarkilari olurdu soyledikleri. Kimseye etmem sikayet aglarim ben derdime... Dinlerdim anneannemi, ne guzel soylerdi. 

O zamanlar televizyonlar boyle hep acik degildi ama bir sekilde evlerimizde hep muzik olurdu. Radyolar. Canim radyolar. Tiyatrolar dinledigimiz ve sayesinde sanat musikisi ile buyudugumuz radyolar. Annemin de sarkilara eslik ettigini hatirlarim. Aksam oldu huzunlendim ben yine. Hasret kaldim gozlerinin rengine... 

Yillar sonra sirketten arkadaslarla fasila gitmistik. Sasirmislardi nasil boyle butun eski sarkilari biliyorsun diye. E o sarkilarla buyumustum. Annem, anneannem hep onlari soylerlerdi bana. Kulagimda, zihnimde, ruhumda yer etmisler sayelerinde. Iyi ki de hep soylemisler o sarkilari bize...

Evet ben sansliydim ama annem benden de sansliymis bu konuda. Cunku ben radyodan, annemden, anneannemden dinleyerek buyumustum Muzeyyen Senari ve diger buyuk ustalari. Annemse cogunu canli canli dinleyerek buyume sansina sahip olmus.

O zamanlar Izmir fuarinin en gorkemli zamanlari. Fuar acilmadan aylar oncesinden hazirliklar baslarmis. Ben cocukken de baya hazirlanilirdi fuara. Ama annemlerin zamani daha da baskaymis. Annemler fuarda giymek uzere elbise modeli secer, kumas alir, diker dolaplarinda hazir tutarlarmis. Sonra fuar zamani gelince baslarmis fuar gezileri.

Dedem, Bosnak Mehmet o zamanlar taninirmis da Izmirde. Gazinolarin vazgecilmez musterilerinden. Annemler fuar zamani haftada en az bir kez, cogu zaman iki uc kez gazinoya giderlermis. Muzeyyen Senari iste oyle aksamlarda dinlermis annem.

Anneannem ya da annem ne zaman bu fuar hikayelerini anlatsalar cok ozenirdim ben. Dedem daha annemle babam nisanli bile degilken ayrilmis aramizdan. Cok isterdim dedemi tanimayi. 

Iki dayim var benim. Annem tek kiziymis dedemin. Ben de tek kiz torunu olacaktim. Benim de gozumun icine bakacakti dedem. Kumaslar alacak, kizima fuar elbisesi dikin diyecekti. Kisa olsun etegi dede diyecektim. Olsun dedecim benim yanimda giy hepsini diyecekti. Anneme dedigi gibi.

Sonra neredeyse her aksam gitmek isteyecekti fuar gazinolarina. Anneannem yeter Mehmet biz gelmeyelim artik dese bile cocuklarimsiz olmaz, Tefo diyecekti. Oturtacakti beni de karsisinda masaya. Kadeh kaldiracaktik beraber. Onun kadehinde alkol olacakti bana rengi tutsun diye meyve suyu verecekti.  Butun aile o masa basinda olacaktik. Dedem bana bakip bakip gulecekti... 

Adnan Senses cikacakti once. Gececekti, bir gecede butun saclari beyazlamis dedemin karsisina. Neden saclarin beyazlamis arkadas diye soylemeye baslayackti. Dedemin gozleri dolacakti ama sarkiya eslik edecekti.

Sonra Muzeyyen Senar cikacakti. En sevdigim sarkilardandir Askini bir sir gibi senelerdir sakladim... Iste tam da onu soylemeye baslayacakti. 

Dedem atacakti bir kolunu yanindaki sandalyeye. Elinde kadehi olacakti. Kafasini egecekti yana. Gozlerini kapayip sarkiya kapilacakti...  Evet, tam oyle bir fotografi vardir hic gormedigim dedemin. Masada anneannem, annem ve dayilarim. Iste aynen o fotograftaki gibi bir gazino aksami olacakti.  Bir de biz olacaktik o masada. 

Hayal bu ya, annemden dinledigim masalin icinde ben de olacaktim. Dedemle beraber Muzeyyen Senar dinleyecektim. Arada bakip gulecekti bana. Ben de dedem diyip boynuna sarilacaktim.

Olmadi...

Zaten artik Muzeyyen Senar da gitti.

Boyle bir garip hissettim kendimi O da gidince. Dedem yok. Anneannem yok. Muzeyyen Senar da yok. Galiba artik benim gazino hayallerim de yok. Muzeyyen Senarla birlikte benim cocuklugumun en buyuk hayallerinden biri de gitti...

Kabul edelim bir devir kapandi....

Ve evet, benzemeyecek kimse O'na.
Benzemeyecek hicbir hayal benim o dedemin boynuna sarildigim gazino hayallerine.

Cok tesekkurler Muzeyyen Senar, sesini duydugum her an bana hic gormedigim dedemle bu hayali hediye ettigin icin...

Simdi siz oralarda sarkilarinizi hep beraber soyleyin... Dedem de keyifle dinlesin yaninda Tefosuyla...