25. hafta

Ben de inanamiyorum ama 25 haftalik hamileyim. Ve artik disaridan bakinca da hamileyim. O kadar yani :) Surpriz yazinin sonunda :)

Gecen hafta yasadigim soguk alginliginin ustune, gectigimiz hafta kendimi cok zorlamak istemedim. Hava da oyle kotoydu ki burada, Mayis demezsin. 12-13 dereceler, ruzgar, soguk, yagmur. Bildigin kis. O yuzden ben de biraz yavastan aldim her seyi. Isi, evi, kosturmalarimi. Bir nevi vites kuculttum. Iyi oldu.

Kendimi sunu kabul ettirdim gecen hafta. Evet hasta degilim, hamileyim. Ama hamileyim. Yani hicbir sey yokmus gibi ayni tempoyla devam etmeye calismak da biarz abes oluyor bazen. Tabi ki evde oturacagim demiyorum. desem de siz de inanmazsiniz sanirim :) Ama biraz yavaslattim kendimi. Iyi oldu. Iyilestim. Artik sesim kendi sesim. Burnum hala biraz tikanik olsa da idare edilebilir seviyede ve kendimi daha iyi hissediyorum. Oh be!


Bunun disinda 25. haftanin hayatimiza ekledigi bir yenilik de artik karsilardan bile belli olan gobegim oldu. Nereden bakarsaniz bakin artik hamileyim :) Bir anda firayiverdi gobek. Turkiyede almistik biz bu sinyalleri. Orada da buyumustu ama sanki bu son hafta iyice buyudu. Gorduklerimiz goreceklerimizin teminati farkindayim :)

Gobegin buyumesiyle birlikte, bel ve sirt agrilarina da merhaba demeye basladim. Sanirim soguk alginliginin da etkisi bu. Gorecegiz gececek mi kalacak mi. Onun disinda fiziksel bir sikayetim yok, cok sukur. Minnakla yuvarlanip gidiyoruz. Ha tabi bu sekilde genislemeye devam edersem bir sure sonra hakikaten yuvarlanarak bir yerlere gitmemiz de gerekebilir :)

Fiziksel degisimlerin yaninda, hissi degisimler de kapimizi daha cok caliyor artik. Bazen kendimi taniyamayacak kadar sinirli oluyorum. Yok yere. Saman alevi gibi bir sey. 5-10 dakikaya geciyor. Ama o 5-10 dakika da bildiginiz ates topu olabiliyorum. Is yerinde daha kontrolluyum de evde bu patlamalar daha cok olabiliyor. Incir cekirdegini doldurmayacak seyler denir ya, hah tam oyle! Bazen sacmalik bildiginiz. Mesela Istanbuldayken Ozan'a sen beni artik sevmiyor musun dedim. Tobe bismillah! Ya ben bunu soyleyecek insan miyim? Ne alakasiz, ne sacma bir soru. Ama iste diyorum ya bana ne oluyor bazen ben de anlamiyorum.

Bu dibi gormelerin disinda bir de asiri mutlu olma halleri var. Dengesiz mi dediniz? Buyrun benim! Bazen bir gulme geliyor, kendimi durduramiyorum. Gozumden yas geliyor o kadar guluyorum. Bunlar ilk haftalardan beri var  aslinda. Iste hamile kafasi :)

Farkettim ki o sinirlilik hali, cok yorgun oldugumda yasadigimiz bir sey. bakiniz Istanbulda gercekten yorulmustum. Vitesi dusurmemin sebeplerinden biri de bu aslinda. Bedenim yorgun oluyor ama ruhum bunu kabul etmek istemiyor. Sonra oyle patliyorum gibi geldi bana. Belki oyle. Belki de hamilelikten normal. Ama iste sanki dinlenince daha bir kontrol edebilir hale geldim durumu :) Hadi insallah!

Eger hamile olmasaydim an itibariyle, is icin, Brezilyada olacaktim. Oradan New York'a gececektim. Ve donup 1 hafta sonra Guney Afrika'ya gidecektim. Icimde kalmadi dersem yalan olur. Seyahati ne kadar sevdigimi biliyorsunuz. Saklayacak degilim. Icimde kaldi.  Zika virusu olmasa giderdim diye dusunuyorum. Ama o riski goze alamadim. E tabi 17 saat suren yolculuk da gozumde buyudu, yalan degil. Kismet. Bizim de payimiza dusen bu bu sene :)

Ama olsun hamile kafasi var ya idare ediyoruz. Zaten buyudu de bu minnak! Ne zaman ah be gidebilseydim desem, icimden bir tekme geliyor. O zaman seyaht falan gozumde olmuyor. Elimi karnima koyup tekmelerini dinliyorum :) Delilik mi? Evet. Ama napayim. Delilikse de, iste bunu da yasiyorum :)

Bir de bakin ben kocaman oluyorum :)