Iyi bir dinleyici oldugum soylenir benim. Arkadaslarim benimle dertlerini paylasir, fikrimi sorar. Sevdigim, sevindigim bir sey bu. Hala mesaj atan, telefon eden herkesi dinliyorum. Ama farkindayim bazen herkese nasilsin diye sormaz soramaz oldum. Sanirim su an sadece onumdekilerle basa cikabiliyorum. Ancak annemin durumunu, hamileligi ve hazirliklari bir arada idare edebiliyorum. Yetisemedigim kaliyor.
Bu benim icin cok yeni bir durum. Cunku Gulcin yetisememyi kabul etmezdi. Hic etmedim. Hep her seye, herkese yatismeye calistim ben. Sasirirlardi bana nasil yetisiyorsun diye. beni besleyen bu diyordum. Hayat enerjimi, herkese her seye yetisebilmekten aliyorum. Peki simdi ne degisti?
Bilmiyorum. Bunun sadece bir arada yasadigim seylerden mi kaynaklandigini da bilmiyorum. Aslinda son yillarda gelisini adim adim hissettigim bir seydi bu. Sanirim yasin etkisi de buyuk. Sanirim insan yasi ilerledikce icinde yasadigi cemberi daraltiyor.
Ama belki de etrafimdaki herkesin bana kendiliginden gelisecek dedigi sey gercekten gerceklesiyor. Bebegin de gelisiyle aklim, ruhum zorunlu bir onceliklendirme yapiyor. Istesem de enerjimi her yere yaymama izin vermiyor beynim ve vucudum. Diyorlar ki bana, bu enerji simdi sana sunun icin lazim. O yuzden idareli kullanmalisin onu. Dinliyorum bedenmi. Dinliyorum ruhumu.
Cunku daha once, ise ayiracagim vakitten alip daha cok yere yetisiyordum. Cok mantikli. Oyle olmali bence.
Daha az uyuyordum, daha cok yere yetisiyordum. Olabilir genclik, uyku sonra da tamamlanir.
Kendi dinlenecegim saatlerden alip daha cok yetisiyordum. Olsun, yine dinlenirdim. Oyle de yapiyordum.
Simdi vucudum hayir uyuyacaksin diyor, cunku icinde bir bebek buyuyor. Dinleneceksin diyor cunku bu vucut guclenmek istiyor, bebegi buyutmek ve dogduktan sonra bakmak icin enerji biriktiriyor. Ve aklim isten caldigin her vakti ailene ve ozana ayiracaksin diyor.Cunku onlarin sana ihtiyaci var.
Buna alismam zaman aliyor. Cunku ben her zaman her seye yetisen bir insandim. Cunku ben uzakta olsam da herkese yakindim. Cunku ben hic icine kapanan bir insan olmadim. Ama vucudumu ve ruhumu diniyorum. Cunku belki yas, belki annemin durumu, belki hamilelik.... Hangisi bilmiyorum ama sakin kalmam gerektigini hissediyorum. Devam edebilmek icin. Bu enerjiyle onlara yetisebilmek icin. Bu da bir donem belki. ben de iste o donemi kabullenip icinden yuruyorum.
O kadar. Gerisi yok...
Burayi okuyan, ne zamandir benim ne yaptigimi sormuyorsun diyen, bana gonul koyan arkadaslarim, anlayin beni. Sadece onumdekilere yetisebiliyorum. Simdi iste boyle bir durmaya ihtiyacim var.
O kadar. Gerisi yok. Baska bir sebebi hic yok..
Bekleyin donecegim....
Çok normal zamanlar, çok güzel zamanlar. Farkında olarak, ses vererek, sakince kabullenmek ne huzurlu aslında. O minik ruhun, önce bedeninizde, sonra hayatınzıda ördüğü kozada sevgi ve huzur diliyorum size. Kozadan çıkma zamanı gelince, kimse tutamıyor zaten. Ama zamanını beklemek gerek :)
YanıtlaSilcok tesekurler. oyle zor ki bunu kabullenmek benim icin. ama kabullenmem lazim biliyorum. dediginiz gibi sadece zamanini bekliyorum :) cok tesekkurler
Silkendini dinle. En doğrusu bu, o sana en doğru mesajları veriyor. öperim:)
YanıtlaSilmeger yillardir hic dinlememisim be Yeliz onu da yeni farkediyorum inan...
SilAh Gülçin, emin ol bundan sonra sadece ailene ve bebeğine yetişebileceksin sadece ve uzun bir süre. Bence de dinlen ve enerji biriktir. Bir de ben kendi adıma -ki bana hayatımın hemen her döneminde atom karınca lakabı takılmıştır- kesinlikle bebekten sonra yaşlandığımı hissediyorum. Anne olmanın endişesi ve beraberindeki uykusuzluk. Bir kadını bitiren iki temel şey:)Kolay gelsin.
YanıtlaSilSanirim bunu her kadin yasiyor, bende benzer sekilde kizimdan sonra yaslandigimi hissediyorum :)
SilO uykusuzluktan oyle cok korkuyorum ki, yasayip gorecegiz.
Silben bu sene buyudum diyoirum etrafimdakilere. Bu bir arada yasadigim duygular birden buyuttu beni. o eski avare ruhum gitti... Hic kaygisiz bir insan olmadim ama meger ne rahatmisim. Meger sagliktan otesi yalanmis. Bunu ogrenmekten buyuk buyume yok sanirim...
En dogrusunu sen bilirsin Gulcin, ne hissettigin onemli olan. Bende de benzer seyler oldu Alia ile, hala cok kosturmak zorunda kaliyorum cunku is, sonrasi Alia, esim, ev falan derken her animi planlamak zorunda kaliyorum. Aileden uzakta olmak da tabii tek basina olmayi gerektiriyor. Ama o kucucukk ailen oyle cok onemli oluyor, oyle cok huzur buldugun bir yere donusuyor ki o daralmayi dogal olarak istiyorsun gercekten.
YanıtlaSilHakikaten simdi bile evde ozanlaysak huzurluyum cok garip bu. ben ki yerinde durmayan insan birak beni evimde durayim oldum. kendimden korkuyorum...
SilBebek dogunca ozellikle insan kendi icine bebegine ve esine donmek kimseyi gormemek istiyor, cok ozel bir donem.. Ama bebek 6 aylik olunca sosyal kelebege donusmus buluyorsun kendini, cunku yolda goren bile durdurup konusuyor, sevmek isteyebiliyor ya da sana guzel bir iki soz soyleyip mutlu ediyor. Yani keyfini cikart bu cember daralmasinin, sonra birden genisleyiverecek ;)
YanıtlaSilAy genislesin ceren. Ben insansiz yapamam ki genislesin hakikaten :)
SilHamilelik dönemimde tam olarak aynı şeyleri yaşamıştım ama bu durum benim çok da hoşuma gitmişti, kendi iç dünyama özüme daha fazla zaman ayırabilmiştim böylece. Bir de doğum sonrası kısmı var hep kızımdan sonra hayatımı temize çekiyorum, onun gözünden onunla en saf halini yeniden yaşıyorum dedim. Gerçekten iyi gelecek bu durgunluk hali ve kime gerçekten değer vermesi gerektiğini görüyor insan uzaktan bakınca..
YanıtlaSilSağlıkla gelsin bebeğiniz inşallah ♥
Cok tesekkurler Gozde. ben de kendime bunun da keyfini cikar diyorum. bu da bir donem iste. demek yalniz degilmisim, cok sagol
Sil