Yurudum vardim tren istasyonuna. Sansliydim. 15 dakika tren bekleyecegim derken bir onceki tren gec kalmis, tam ben platforma ayak bastigimda geldi atliyiverdim ona.
Aldim elime kitabimi, daldim kendi dunyama.
Tren yavas yavas gider, ben de kendi kendime okurken bir ses geldi kulagima. Gitar sesi. Kafami kaldirmamla yan koltuklardan birinde oturan genclerden biriyle gozgoze gelmem bir oldu. Almis kucagina gitarini sakin sakin caliyordu. Odasindaymis, ya da okulun koridorlarindaymis gibi.
Bu Londra'yi neden seviyorum biliyor musunuz?
Cunku insanlar istedikleri gibi yasiyorlar burada.
Trende gitar caliyorlar.
Canlari nasil isterse oyle giyiniyorlar. Ve hatta bazen kacik gibi gorunmelerine vesile olan seyler giyiyorlar.
Saclari baslari, konusmalari, dinledikleri muzikler hepsi keyiflerine hizmet ediyor.
Ve en guzeli kimse onlara parmagini sallayip aaa oyle olmaz! Edepsizlik bu canim! Hic utanmiyor musun! gibi seyler demiyor.
Bu ulkede de deli gibi calisiliyor.
Bu ulke de cok pahali.
Bu ulkede de hayat hic kolay degil ve hatta cok cok zor.
Ama en azindan bir de insanlar birbirlerinin her hareketini tenkit edip hayati birbirine zehir etmiyor.
Bir sehri sevmek icin en guzel sebeplerden biri bu galiba.
Sonra ben bunu instagramda paylasinca Ayda ile dertlestik yorumlarda.
Ah be Ayda dedim bizim ulkemizde de ne guzeldir muzik. Hani vapurlarda calarlar gencler mesela. Ne guzeldir.
Aklima Istanbulda dinledigim muzikler geldi...
Vapurlardan sonra favorim hep Taksim Tunel. Defalarca bir iki finikuleri bilerek kacirip sirf muzik dinlemek icin orada durdugum olmustur.
Istiklal Caddesinde en cok cingeneleri severim.
Kadikoyde bir gitarli cocuk vardir onu dinlemek guzeldir.
Oyle dusunurken aklima gezi zamanlarindan bir ani geldi.
Vapurdaydik.
Gencler geldiler calmaya basladilar vapurda.
Belli universite ogrencileri. Baya da iyi caliyorlar.
Bir baktik ki vapurdaki herkes, biz de eslik ediyoruz onlara.
Hur dogdum hur yasarim kime ne kime ne... derken vapur gorevlileri geldi.
Calamazsiniz dediler.
Neden diye sordu cocuklar Yasak! dediler.
Biz Neden yasak? dedik.
Oyle dediler.
Onlarin yetkisi yokmus.
Ama polis cagirmislar. Kadikoyde polise verirlermis muzisyen gencler bu yaptiklarinin hesabini.
O gun o vapurdan gencler annemiz babamiz yasindaki teyze ve amcalarin arasinda cikti.
O teyze ve amcalar bize siz geri durun yavrum, kolaysa bizden alsinlar dediler.
Alamadi polisler o gun o genc muzisyenleri.
Yuruyp gittiler teyze ve amcalarin arasinda.
Biz de arkalarindan alkisladik.
Boyle seyleri hatirlayinca umutlu oluyorum ben.
Kraldan cok kralcilar var, evet.
Ama bir de biz variz!
Belki anilarda kalacak sadece bunlar ama biz yasadik bunlari iste.
Biz yasadik.
Kalbimizden, zihnimizden de silinmeyecek ya.
Her ani bir tohum.
Gun gelecek, dunya cok guzel olacak
Ve sevgiyle kurtulacak her sey.
ne güzeldir özgürlük. özgürce dilediğince yaşamak...
YanıtlaSilbaşarmışlar onlar uygar bir dünya yaratmayı...
iyice olumsuzlaştı karamsarlaştı mı ruhum bilmiyorum ama ben bir türlü böyle düşünemiyorum. son satırların... :)
çok sevdiğim sevgili çetin altan da sürekli söylerdi. insanlık kötüye gitmez. enseyi karartmayın. diye.
gittikçe daha kötüye gideceği kaygıları ile boğuşmaya çalışıyorum...
Ya Gülçin yine içimi ısıtıverdin yazdıklarınla biliyor musun.Başı güzel ,ortası neden ama ya dedirten ,sonu ise iyi ki var böyle insanlar iyi ki diye sevindiren bir anı bu.
YanıtlaSilBen senin kadar umutlu değilim. Bu ülkede güzel olan ne varsa alıyorlar elimizden teker teker ...
YanıtlaSil