Yas... Ne kadar?

Ben kucukken Balcova'da Cimen sokakta oturuyorduk. Hani o herkesin birbirini tanidigi, ic ice yasadigi sokaklardan biriydi bizimkisi. Ben de sokaktaki cocuklardan biyidim. Sokakta oynayan, komsu teyzelerin zaman zaman ekmek almaya bile yolladigi cocuklardan biri. Kalabalik bir sokagimiz vardi bizim. Deli Emine, Cok konusan Candan, Terzi Mubeccel, annem gelin Talih, nenem ebe Susen, Keriman teyze... Kalabalik bir sokaktik.

Keriman teyze bizim evin karsisindaki kosede otururdu. hatirladigim kadariyla yahudi kokenlilerdi. Ya da yaptigi ve anneme ogrettigi yemeklerden ben onu oyle dusundum. Cocuklari vardi Keriman teyzenin. Evlenmislerdi. O tek oglu Mustafa abi, gelini Hatun abla ve torunu Gozde ile bizim sokagimizda otururdu. Kulaklari az duyardi Keriman teyzemin. O yuzden yuksek sesle konusurdu. Anneannem gibi. Aliskindim yadirgamazdim.

Bizim balkondan bakinca Keriman teyzenin hep sokaga bakan oturma odasinin kosedindeki pencerede oturdugunu gordugumu hatirliyorum. Gozdeye cok duskun oldugunu ve evlerinin yanindaki arsada biz oynarken arasira gozunun onunden kaybolan Gozdeye seslendigini. Babaanne iste. Mustafa abiler bir sure sonra Keriman teyzenin yanindan ayrilip baska bir eve cikti. Yurume mesafesinde bir ev. Keriman teyze uzulmus muydu bilmem. Ben o zaman cocuktum. Ama penceredeki yerinde oturmaya devam ettigini ve Gozde yine de bizim sokakta oynadigindan gozunu onun ustunden ayyirmadigini hatirliyorum. Babanne iste.

Bir aksam evdeydik biz. Detaylar yok aklimda. Hayal meyal bir hatira. Annem ve babam bizi Susen neneme birakip kosarak Mustafa abilere gittiler. Mustafa abi kalp krizi gecirmis. Daha 40 yasinda bile degildi oysaki. Ambulans geldiginde yapacak hicbir sey yok demis. O gece oyle sessizce gitti Mustafa abi. Ve onun gidisiyle bizim sokagimiza yas geldi.

Bizim bakondan Keriman teyzenin camina bakinca kalabaliklar gorur oldum. Arada dualar okunuyordu. Evin onu ayakkabilarla doluydu. Annemin bana ve abime televizyonun sesini acmamamizi soyledigini hatirliyorum. Hatta televizyonu bile acmadik bir sure.Annem genelde Keriman teyzedeydi. Sokaktaki herkes gibi. Biz cocuklar kimse bize birsey soylemese de Keriman teyzenin evinin yanindaki arsada oynamiyorduk. Cocuguz ama oyunsuz olur mu? Oyunlar oynuyorduk tabi ama sessiz bir anlasmayla Keriman teyznin evinin yanindaki arsamizdan ayrilmis sokagin diger ucunda kendimize bir oyun alani kurmustuk.

O zaman suresince tabi ki hayat devam etmistir sokagimizda. Yemek yemisizdir mesela. Babam ise gitmistir. Gelince abimle bana sarilmistir. Mutlaka. Ama ben o gunlere dair sadece sokagimizdaki sessizligi hatirliyorum. Yas.

Zamanla azaldi o sessizlik. Biliyorum Keriman teyzmin evinde hic bitmedi o yas. Annem sabahlari balkondan nasilsin Keriman teyze diye seslendiginde hic bir sey soylemez kafasini yana eger gozlerini kapardi. Iste o bas egisin her aninda yasaniyordu o yas. Sokaktaysa yavas yavas hayat yeniden canlandi. Yavas yavas. Keriman teyzenin evinin onundeki ayakkabilarin sayisi azaldi. Hic yalniz kalmadi o evde ama o buyuk kalabalik da kalmadi. Dua sesleri bitti. Sokaga yayilan yas havasi yavas yavas silindi. Yavas yavas. Ve biz cocuklar yine kimse bize bir sey soylemese de Keriman teyzenin evinin yanindaki arsada oynamaya basladik. Iste belki de sokagimizin yasi o zaman bitti. 

Keriman teyze kalan omrunu o pencerenin onunde gecirdi. Hep gozu Gozdenin ustundeydi. Biz gittik baskalari tasindi karsisina. Ama sokagimiza gittigimizde degismeyen sanki bir tek Kerman teyzenin evi vardi. Sanki yas girdigi evi tam da girdigi zamanda cakili kalip birakiyordu.

Simdi Soma da 500den fazla Mustafa abi olmus gibi geldi bana. Sanki hepimizin karsi komsunun evine yas girdi. Yas, nereye kadar diyorlar ya; yas o evlerde cok uzun soluklu.  Bizim icin de belki evlerin onundeki ayakkabilar azalana kadar. Sokaklarda dua sesleri duyulmayana kadar. Bizim icin de belki yeniden cocuklar Keriman teyzenin evinin yanindaki arsada oyun oynamaya baslayana kadar.

O zamana kadar balkonlarda yenmesin yemekler. televizyonlarin sesi acilmasin, bangir bangir muzik dinlenmesin ne olur ki? Keriman teyzelerin sessiz bas egisinde bir omur duracakken o yas bir kac gun daha bizim renkli hayatlarimiz geride kalsin ne olur? Yasamaya da devam edecegiz. Elbet. Aksi mumkun mu? Ama umarim hicbirsey olmamis gibi degil. Neler oldugunun farkinda olarak.

Bugun de boyle...

PS: Keriman teyze de simdi Mustafa abinin yaninda mutlu olmali...