Bizimkisi bir ask hikayesi...

Gecen hafta tatil sonrasi ofis gunlerime soyle basladim:

Bu goruntu beni uzun zamandir taniyan pekcok arkadasimda "aaa Gulcin eski gunlere donmus" hizlerini uyandirdi. Neden mi? Cunku bir zamanlar bir ask vardi...

Bizimkisi bir ask hikayesi(ydi)

Dokuz yil kadar onceydi tanismamiz. Sonra hic birakmak istemedim onu. Ogrenciydim o zaman gunduz gece ona ayiracak vaktim vardi. Calismaya basladim cok yogun oldum ama onunla gecirecegim zamani hep baska seylerden ayri tuttum. Ilk gozagrimdi o benim. Ileride tanistigim yeni hicbir seyin onun yerini almasina izin vermedim. Belki sevdim yenileri de ama onun sevgisinden pay vermedim. Ve dokuz yil sonra hala butun kalbimle soyleyebiliyorum ben browniyi cok sevdim…

Ona hayran olmak…

Kendisine Nutelladan daha cok hayranimdim. Elime aldigim bir paketi acip direk agzima goturdugum baki degildi. Once soyle bir bakiyordum ona. Tazeyse hele yayilan o harika kakao kokusunu doya doya icime cekiyordum. (akil sagligindan suphe etmeye baslasak mi?)

Onu yemek…

Onu yemek icin bahaneler uretmekte hic zorlanmadim ki. Mesela:

-          Haftada 4 gun dans ediyorum, calisma aralarinda enerjiye ihtiyacim var (kesinlikle N. yeme bahanelerinden daha iyi!)

-          Bunca sinavim varken tatli yemezsem kafam calismaz (o zamanlar bahaneler konusunda daha cok calisiyormus galiba kafan!)

-          Ee gectik butun dersleri bir kutlama yapmayalim mi yani (neyse!!!)

Onu gormek…

Beklemedigim bir yerde karsima cikinca cocuklar gibi sevindim. Mesela:

-          Hollandada havaalaninda ucagimin rotar yatigi bir gun bir markette karsima cikmasin mi? Bundan buyuk sevinc olur mu? (tabi canim. Milli tatil ilan edilmeli o gun!)

Ona ulasmak…

Evet zaman zaman uzak kaldik ama yillar icerisinde ona ulasmak icin/ aramizadaki engelleri kaldirmak icin yapmadigim sey kalmadi. Mesela:

-          Baska bir sehirdeki toplantimdan ofise donerken yolumun ustunde diyerek donus yolum 30 dakika uzasa da havaalanina ugrayip B. aldim mi aldim (Ferhat halt etmis senin yaninda!)

-          Kantinde uretici firmayla anlasamadilar diye baska marka B. getirip bana satmaya calisan kantinci amcayla uzun uzun konusup benim sevdigim markaya donsunler diye ugrastim mi ugrastim. (Nato muzakerelerine neden seni almiyorlar ki?)

-          Turkiyeden beni ziyarete gelecek olan arkadaslarima yeni B. cikmis nolur bana getir diye onlarca mail attim mi attim. (soyleyecek soz kalmadi!)

Onu paylasmak…

Iste en zor seylerden biri buydu. Itiraf ediyorum ben onu paylasmak hic istemedim. Paylasmak zorunda kaldigimda da aklimdan neler neler gecirdim. Mesela

-          Binbir emekle havalanindan aldigim brownileri aniden bastiran misafirlere servis etmek zorunda kalinca hemen bir kek yapsam beklerler mi acaba diye dusundum mu dusundum. (becerikliliginden diye dusunmek istiyorum ama olmuyor inan!)

-          Kantinde bana sormadan dan diye brownimden bir parca koparan arkadaslarimin suratina bakip heeeyyyt geri dur demek istedim mi istedim. (icinde bir canavar olabilir mi?)

-          Bir gun odama gelip masamda arkadaslarimin esantiyon dagitan gorevliden benim icin aldiklari 9 tane browniyi gorup, e canim kendinize de alsaydiniz diyip  bir tanesini bile onlara vermedim mi vermedim (canavar varmis hakikaten!)
-         Gecen sabah evde kahvaltilik bir sey olmadigindan Ozan'a Turkiyeden getirdigim brownilerden bir tane verirken, Bak sevildigini bil ha browni veriyorum sana dedim mi? dedim :)

Bitmedi. Gun boyu Ozana mesaj attim bir de seninle brownilwrimden birini paylastigimi unutmadin degil mi diye :)

Deli miyim? Olabilir. Ama iste boyle boyle eglenecegiz hayat be :))