Resmen dolandirildim!

Gectigimiz Carsamba aksami guzel bir aksamdi hatta bir ara buraya fotograflari eklenesi bir aksamdi. Ekleyecegim de fotograflari zaten ama once baska bir sey anlatacagim musadenizle. Aksam eve donmek icin yolda yuruken yanima bir adam geldi. Baksaniz gayet dogru duzgun bir adam. Ustu basi, saci sakali, konusmasi herseyiyle normal, siradan bir insan.

Size bir sey sorabilir miyim Rotterdami az cok biliyor musunuz dedi.

Ben cevap vermeden de anlatmaya basladi.

Ben Dodrechtte oturuyorum, buraya bir is icin geldim, ama cuzdanim ve telefonum calindi, geri donmek icin trene binmem lazim...

Cuzdanim calindi...

Iste bendeki butun vicdan, empati, acima vs duygularini canlandiran aslinda bu cumle oldu.

Cuzdanim calindi...

Buralara geldikten bir sene sonra falandi sanirim. Bir Persembe aksami haftasonu icin Izmire gitmek uzere ofisten ciktim.

Trene yetismek icin kostum, cunku o treni kacirisam ucaga gec kalacagim muhtemelen.  Neyse ki yetistim. Kosa kosa biletimi aldim, treni beklemeye basaldim. Tren geldi, elimde minnacik bir valiz var kolumda da cantam.

Gencten bir cocuk trenin icinde kapiyi tutu bana. Hani sanki rahat geceyim istedi kapidan, kibarlik yapti gibi geldi bana.

Ben saf!

Tesekkur ettim cocuga gectim cantami koltuga koydugum an bir de baktim ki cantanin fermuari acik!

Cuzdanim da yok!

Hani derler ya bir kova kaynar su tepemden asagiya dokuldu sanki.

Cuzdanda bir hirsizin isine yarayacak hicbir sey yoktu!

1 euro bile yoktu!

Benim isime yarayacak ise onlarca sey vardu.

Kredi kartlarim, ehliyetim, anneannemin hatirasi ugur param, sirket giris kartlari vs Oturma iznim!

Trende kalakaldim.

Binip gitsem oturma iznim yok.

Insem bir daha ucagi yakalama sansim yok.

Indim!

Polise gittim.

Ilgilendiler sagolsunlar, tutanaklar utuldu, caylar icildi, havalani arandi gidersem donemeyecegim ogrenildi, biletler iptal edildi vs. vs....

Tum bunlar olurken de istasyonda hemen hirsiz var dikkatli olun diye anons yapildi.

O gunden beri ne zaman oyle anonslar yapilsa bilirim ki birinin daha cani yandi.

Cunku cuzdanim calindiginda benim canim gercekten cok yandi.

Sadece ucagi kacirdigim, Turkiyeye gidemedigim, onlarca karti yeniden cikarmaya ugrasacagim icin degil. 

Ki bunlar bile canimin cok yanmasi icin yeterli sebeplerdi ama sadece bunlar degildi sebepler.

Esasen...

Anneannemin hatirasi ugur parami kaybettigim icin canim yandi.
Bana bu kadar yaklasabildikleri icin canim yandi.

O andan sonra kendimi guvende hissetmedigim icin canim yandi. 

Bu kadar yakinimizda bu kadar kotu insanlar oldugu icin canim yandi. 

Belki cok sacma gelecek size ama o gunden sonra bir tedirginlik geldi bana. Sanki insanlara olan guvenim daha da azaldi. Yillar once daha ben cocukken annemle basimiza gelmisti benzer bir olay. Onu da baska zaman anlatirim. Her ikisinde de ortak sonuc olaydan sonra kendimi cok da guvende hissetmez olusumdu.

Iste Carsamba aksami adam cuzdanim calindi dediginde bunlar geldi aklima. Nasil uzulmustum, nasil caresiz kalmistim, ne yapacagimi bilemez olmustum falan filan. Acidim adama! Bana anlattigi tum hikaye sacma gelse de acidim. Sordugum sorulara verdigi cevaplar aklima yatmasa da acidim.

E siz hollandalisiniz, arkadasiniz yok mu hic?

Telefonum calindigi icin ulasamiyorum hicbirine.

Polise gidin yardim etsinler size.

Gittim ama sadece tutanak tuttular. Haber cikarsa arayacagiz dediler.

Tren gorevlileriyle konusun bindirirler sizi trene ne olacak ki?

Denedim ama olmadi...

falan filan...

Hicbirine inanmadim aslinda. Adama da soyledim. 

Kusura bakmayin ama hikayeniz hic inandirici gelmiyor bana. Bu ulkede yoldan gecenlerden para istemeye varmaz bu is, illa bir yol bulunur.

Lutfen dedi. Gece oldu evime gidemiyorum.

O an iste bir vicdan muhasebesi daha yasadim.

Ya o adama kusura bakmayin size inanmiyorum, naparsaniz yapin diyip yuruyup gidecek, sonradan ya dogru soyluyorduysa diyecektim...

Ya da trene yetecek kadar parayi verecek, dogru soylemiyorsan da basimin gozumun sadakasi olsun diyecektim.

Niye bilmiyorum, ben ikinciyi yapmayi sectim.

Adama ben size trene yetecek kadar para verecegim ama bana yalan soylemediginize inanmak istiyorum dedim.

Yalan soyluyorsa o adamin icinde en ufak bir etki yapmamistir bu soz eminim.

Ama o an icin ya ihtiyaci varsa duygusu daha agir basti bende.

Yasayacagim vicdan yukundense o parayi vermeyi tercih ettim.

Ama neresinden bakarsaniz bakin muhtemelen dolandirildim!

Goz gore gore, bile bile cikardim parayi verdim!

Ben dilencilere para veren bir insan degilim. Ha onunde bir selpak mendil olsun satan biri varsa cikarir veririm gucumun yettigince o ayri. Yoldan gecip bana boyle hikaye anlatanlara da para veren bir insan degilim. Ama iste ne olduysa dun aksam verdim o parayi.

Umarim dogrudur anlattigi ve gercekten ihtiyaci vardir. Ama yalan soylediyse (ki muhtemelen soyledi) bir tek seye uzulecegim:

Niye boyle kotu insanlar var hayatta?

Niye vicdanimizla oynuyorlar ki bizim...

Elbette bir kac kurusun lafini etmiyorum, ya da daha buyuk bir mebla olsaydi daha fazla sorgulardim ama...

Bundan sonra ya nasil yaparsin boyle bir sey diye kimseye ukalalik etmeyecegim.

Insanin basireti baglaniyormus, vicdani aklina galip gelebiliyormus bu hayatta.

Gerci benim vicdan akila karsi hic maglup olamiyor malesef ya neyse :)

Basimizin gozumuzun sadakasi olsun diyorum napayim...