Yolun bizi goturdugu yer: Apenheul

Bazi gunler zor basliyor. Ben huysuz oluyorum. Aklimdan hep kotu seyler geciyor, cok kotu. Bazi gunler oyle zor basliyor. Gozyasim kirpigimde hazir. Sebebi baska baska seyler. Hep ayni degil yani. Ama o farkli duygularin yarattigi hisler ayni. Zor. Oyle bir gundu gectigimiz cumartesi de. Is yerinde zor gecen bir Cuma gununun ustune zor bir cumarteis basladi benim dunyamda. Zor basladi ama oyle kalmadi ki. Iyi ki. Benim Cumartesim oyle guzel bitti ki...

Degisik bir yerdeydik Cumartesi gunu. Apenheul'da. Hollandanin Appeldoorn sehrinde, yani evimizden baya uzak bir yerde, bir acikhava parkinda. 

Maymunlarin arasinda. 

Ama oyle boyle degil. Resmen arasinda :)

Apenheul, maymunlarin ve baska hayvanlarin yasadigi bir acikhava parki. Hayvanat bahcesi demeye dilim varmiyor. Oyle degil cunku. Cok genis bir alana yayilmis, kocaman bir ev gibi. Maymunlarin evi. Ozgurce dolasiyorlar maymunlar yollarda. Yaninizdan geciveriyor biri. Oburu hop diye bir iple ucuyor kafanizin ustunden. Bir baskasi arkadasinin elinden kaptigi yapragi kacirmak uzere telasla kosuyor arkanizdan. Oyle sanki onlarin dunyasina, evlerine konus olmussunuz gibi. Degisik bir yer.

Orangutanlar, kral maymunlari, altinbaslilar, yunlu maymunlar, lemurlar ah o lemurlar!, daha adini sayamayacagim pek cok maymun turu var parkta. Bir de elbette goriller. Hepsi oradalar. Orada yasiyorlar. Hepsine ayri bolumler yapilmis ama bir yandan parkta da gezebiliyorlar. Boyle yazinca tam anlatamiyorum ama baska turlu bir yer yani.

Bu park devletten yardim almiyormus. Bilet paralarindan elde edilen gelirle idare ediliyormus. O yuzden cok ucuz bir yer degil. 12 yasindan buyukler icin giris ucret 20 euro. 12 yasindan kucuklere bedave. Zaten mumkunse Hollandada 12 yasindan kucuk olacaksin arkadas! Neredeyse hersey 12 yasindan kucuklere bedava ya da yari fiyatina. Parkmis, muzeymis bunlara takilmiyorum ama sinirsiz susi 12 yasindan kucuklere yari fiyatina ya bak iste ona cok ozeniyorum :)

Konumuza donecek olursak parkta maymunlara yiyecek vermek kesinlikle yasak. Cunku her maymunun beslenme sekli baskaymis. Kimi pirasa yiyor, kimi havuc, bazisi yaprak... Ama is bizim maymunlara yiyecek vermemizle kalmiyor tabi ki. Bir de onlarin bizden yiyecek alma durumu var :) Oyle her yaninizda dolasiyorlar ki ve oyle hizlilar ki elinizdekini alip gitmeleri an meselesi. O yuzden ziyaretcilerin yemek yiyebilecegi yerler de ayrilmis parkta. Oyle eline yemegini alip dolasmak olmuyor :) 

Ben kendi adima elimden bir sey almak isterse hic zorluk cikarmam kendilerine. Bakin iste bu minis mesela ben oyle bir tahtaya dayanmis duruken tahtanin arkasindan cikiverdi. Yuregime inecekti! O anda elimde bir sey olsa zaten birakip kacmistim :) Allahtan esyalari, verdikleri maymunlarin acamayacagi cantada Ozan tasiyordu. Yoksa cantalardan da bulduklarini aliyorlarmis :)

Parka ilk girdigimizde urktugumu itiraf etmeliyim. Sariverdiler etrafimizi bir anda. Boyle bebek pusetlerinin falan ustune ciktilar. Tamam dedim simdi yandik :) Beklesin beni saatler surecek bir yurek carpintisi. 

Ama sonra oyle alistim ki... Bizimle bir dertleri yok. Siz onlara sokunmadiginiz surece onlar kendi dunyalarinda yasiyorlar. Ben bir maymunlari izlerken baktim baska birisi arkamda duruyor :) O kadar siz onlara zarar vermezseniz yaniniza yanasabiliyorlar. 

Sanirim benim en sevdiklerimden biri lemurlar oldu. Zaten filmlerden bir sempatim var bu uzun kuyruklara. Bir de tatlilar ki yakindan bayildim bayildim onlara.

Gorillere sasirdim bir de. Nasil diyeyim insan gibiler. Ya da belki de biz goril gibiyiz demek daha dogru. Oturduk uzun uzun izledik onlari. 15 goril varmis bu parkta. 

Kimisi bebek, kimisi cocuk, kimisi yetiskin. Kimisi bebegini sirtinda tasiyor, kimisi ayaginda suruyor, kimisi sakalasiyor. Oyle bizimkine benzer hareketler, oyle bizimkine benzer hayatlar ki. Ya da dedigim gibi belki de bizimki onlarinkine benzer... Gozunuzun icine bakiyorlar. Resmen! Hani otursaniz sohbet edersiniz. Oyle cok garipti. Bambaska bir gozle bakiyorum ben artik gorillere orasi kesin.

Aslinda ben hayvanat bahcelerini seven bir insan degilim. Hele Turkiyedeki hayvanat bahcelerini dusununce kesinlikle onlari seven bir insan degilim. O yuzden belki de buraya hayvanat bahcesi demeye dilim varmiyor. 

Park diyorum, onlarin evi diyorum. 

Bir yandan icimden bir ses ama bir yerde kaplilar diyor. Baska bir ses ama dogal ortamlarindalar diyor. Obur ses dogal ortam ama diyor. Bir baska ses kapali degiller ozgurce dolasiyorlar diyor. 

Yani samimiyetle soyluyorum kafam karisti. Ama bildigim ve emin oldugum tek bir sey var o da o zor Cumartesi de maymunlarla birlikte olmak bana cok ama cok iyi geldi. Insan hakikaten her firsatta dogaya, ozune donmeli.

Apenheul kocaman bir alanin icindeki bir park. Apenheulun disi da baska bir dunya. Baska cok guzel bir dunya. Yattim orada cimlerin ortasinda bir banka. Gunese verdim yuzumu gunes de ruhuma iyi geldi.

Appeldoorn'a kadar gitmsiken soyle bir etrafa da bakalim dedik. Appenhul'e cok yakin bir saray var "Paleis Het Loo" Kraliyet ailesinin yazlik sarayi. Bizgittigimizde muze kapanmisti gezemedik. Ama disaridan bile hakikaten pek gorkemliydi. 

Sonra soyle bir sehri dolasip birer de salata yiyiverdik. Sehirde bir sey yok acikcasi. Ya da biz gezmeyi bilemedik. Bilmiyorum. Ama benim icin o Cumartesinin guzelligi maymunlarla gecirilmesi oldu. 

Bitirmeden sunu da yazacagim. Cocukken boyle bir yere gitsem sevincten cildirirdim heralde. Bir de hayvanlardan korkmamayi cok daha erken ogrenirdim.
Buradaki cocuklar cok sansli!
Goriller resmen gozumuzun icine bakiyordu. 

Resmen. 

Cok degisikti, cok. 

Oyle boyle degil. 

PS: Fotograflara Apenhul yazmisin Apenheul yerine. Degistirmeye usendim kusura bakmayin :)