Kahrolsun bagzi seyler!

Ne uzun bir ara oldu bu sefer. Hem de neredeyse surekli bilgisayar basindayken. Ama olmadi yazamadim.  Yazacak cok seyim var. Turkiye yazilari yazacagim yazacagim ama musadenizle once yine Geziyi yazacagim. Cunku sanirim bu tatilin en guzel yanlarindan biri Istanbul'da olmakti. Tam bir bucuk yil sonra yeniden istanbulda olmak. Derin derin nefesler alip Istanbul havasini yeniden icimize cekebiliyor olmak. Yeniden Istanbulun bir parcasi olmak. Ve elbette Gezi Parkinda olmak...

Gezi Parki oyle guzeldi ki... Gercek olamayacak gibi. Baska bir dunya gibi. Karsi olanin belki de tahammul edemeyecegi gibi. Tahammul edemediler de zaten. Yuzum guldu benim Gezi'de. Gozlerim doldu. Icimde umutlar yeserdi. Gozlerimden yaslar suzuldu. 

Gencecik cocuklar vardi Gezide. Umutlu halleri, birbirleriyle yardimlasmalari, dunya dolusu gulumsemeleriyle oyle guzellerdi ki...

Biri oturmus biskuvilere nutella suruyordu gelen gecene vermek icin. 

Biri bostana fide dikmekle mesguldu gezidekiler icin. 

Biri agacin ustundeki hamaga tirmaniyordu Geziye renk katmak icin. 

Oyle guzellerdi ki...

Yasli teyzeler amcalar vardi Gezide. Gururlu bakislari, merakli sorulari, endiseli ama cesaret veren sozleriyle oyle guzellerdi ki...

Biri bahcesinde salatalik yetistiriyormus, o gunun mahsulunu toplamis gelmis Gezideki cocuklar yesin diye. 

Biri torununu merak etmis atlamis gelmis nasil oldugunu gozleriyle gorsun diye. 

Biri haberlerde izlediklerine kendisi gormeden inanmak istememis ben gidip gorecegim demis. 

Oyle guzellerdi ki...

Kucucuk cocuklar vardi Gezide. O gun oradaki resim atolyesine katilmak icon gelmis kucucuk cocuklar. Coskulariyla, sevincleriyle, gulusleriyle oyle guzellerdi ki...

Biriyle kanvasa baris isareti cizdik, digeriyle kocaman bir agac. 

Biri annesinin kucaginda merakla etrafi izlerken yanagindan makas alanlara gulumsedi. 

Biri dedesinin omzunda bizimle karsiliklidokturuverdi. 

Oyle guzellerdi ki...

 Soylenen her seye ragmen Gezi halkindi biz oradayken. 

Parkin arkasina bostan kuran; nane maydanoz ne varsa eken halkin. 

Benim de soyleyecek sozum var ev islerine gidenlere de sendikalar sahip ciksin diyen halkin. 

Elimden gelen bu kurabiye yaptim geldim, hep beraber yiyelim diyen halkin. 

El birligiyle cop toplayan bir yanda kitap okuyan, obur yanda gitar calan, kurduklari dershanede ders veren, yahu siz burada ne yapiyorsunuz diyene derdini sabirla anlatan, 

cadirlar duzenli dursun diye sabirla ugrasan, 

yolda yururken birine carpsa donup defalarca ozur dileyen (gercekten!), anlatilanlara inat halk gibi olan halkindi ben oradayken Gezi. 

Oyle guzeldi ki... 

Oyle guzeldi ki...

Oradaydik, mutluyduk, hatta mutluluktan agladim bile ben be Gezide. Sohbet ettik, sarki soyledik, etrafi izledik... Sonra arkadaslarim yillardir gormedigim arkadaslarim beni gormeye geldi. Istanbulun en guzel, en coskulu bulusma yeriydi Gezi. Sadece muzikten birbirimizi duyamiyoruz diye bir yemek yiyip gelelim istemistik. Tam biz cikarken merdivenin basinda maske satan cocuk "Alir misin abla" dedi. Bu parka, park bu haldeyken mudahale olmaz dedik. Tesekkur edip gectik maskeci cocugun yanindan. 

Tum gun sarkilar soyledigimiz, resimler yaptigimiz parkin kapisindan disari ciktik. Biz cikarken pusette bebekleri, yasli amcalari, teyzeleri genclerle birlikte Gezide biraktik. Yuruduk Geziyi de arkada biraktik. Yuruduk gunduz anne zincirini alkisladigimiz, annelerin genclerle kucaklasmasini aglayarak izledigimiz Taksim meydanini da geride biraktik. Istiklalin kalabaliginda kaybolduk. Sadece yarim saat uzak kalacaktik Geziden. Sonra donecektik orada mutlu olmaya devam edecektik. Ama bir daha Geziye donemedik...

O bizim buraya da mudahale edilmez ki dedigimiz parka mudahale ettiler o aksam. Yaktilar, yiktilar, dagittilar o bambaska dunyayi o aksam. Gezide ne bostan kaldi, ne de biskuvilere nutella surup dagitan cocuk ne de torununun cadirinin yaninda oturan teyze... Nasil kiydilar ki Geziye dedik. Cunku gezi oyle guzeldi ki... Bir kere bizim gozumuzle gorebilselerdi Geziyi zaten ona kiyamazlardi. Bir kere bizim gonlumuzle dinleselerdi geziyi belki onlarin icinde de dinmeyen bir sizi olurdu. 

Gezi Parkindaki dunyayi dagitinca direnis dagildi mi? Elbette dagilmadi. Simdi bambaska bir safhaya gecti surec. Park forumlari, secim barajlari... Konusulacak, yazacak cok sey var. Ben de elimden geldigince yazacagim. Ama bu yazi sadece Gezi'ye... 

Geziye... 

Dilek yazdigim agacina... 

Etrafindaki duvar yazilarina... Icindeki guzel insalara... 

Ne derlerse desinler mis kokan ciceklere... 

Benim gonlumdeki umudun sebebi sizsiniz. 

Oyle guzeldi ki Gezi; ona bunu nasil yaptilar anlayamam. 

Ama bu guzelligi yaratan insanlar var ya bu hayatta ben artik umutsuz olamam...

O yuzden Gezi de siz de kalbimde bambaska bir yerdesiniz...