Biri beni durdursun

Uzun zamandir aramizdaki iliskiye bir sogukluk girmisti. Mutfaga girip cikarken yuzune bile bakmaz olmustum. Sabahlari bazen masada oldugunu farkediyordum ama ona ilgi gosterdigimi, vakit ayirdigimi soyleyemem. Memnundum da bu halden aslinda. “Seni uzaktan sevmek asklarin en guzeli” misali uzak ama yakin, yanyana ama mesafeli bir iliski surduruyorduk. Acikca soylemek gerekirse cogu zaman evdeki varligi aklima bile gelmiyordu.

Iki gun oncesine kadar suren bu hal bir anda degisti. Aksam yemeginden sonra evde dolanirken gozume takildi. Sanki gunlerdir onu farketmemi bekliyormuscasina isil isildi. Dayanamadim… Sadece 1 kasik yiyecektim ben; sonra o mesafeli iliskimize geri donecektim. Olmadi… O aksam o bir kasigi baska kasiklar izledi. Sabah baska kasiklar… Ve artik kabul etmenin zamani geldi: Ben yeniden N.u.tella bagimlisi oldum…

Korkacak bir sey yok; kurtulacagim biliyorum. Evdeki kavanoz kucuk; bugun yarin bitecek. Yenisini insallah almayacagim. Ofise geldigimde karsimdaki masada duran N. kavanozu sabah sabah “Saka mi bu ya” diye dusunmeme sebep oldu ama ellerimin ona uzanmasina izin vermeyecegim. Irademden degil yanlis anlamayin sahibi burada degil! (vicdansiz!) Yine de soyle bir asagidaki semptomlara bakinca sanirim durumum tahminimden de ciddi, kurtulmamsa tahminimden de zor olabilir. Biri beni durdursun…

Semptom 1:

Kendisine hayranim. Hatta acilmamis bir kavanozu elime aldigimda kapagin altidaki folyoyu acmadan once, kavanozla muzik yaparak, kucuk bir kutlama yapiyorum. Deneyin oneririm o folyonun ustunde parmaklarinizi gezdirince harika bir muzik olusuyor. (sanat aski baska bir sey degil!)

Semptom 2:

Sabah kahvaltisi, aksamustu cayi, ara ogun, aksam tatlisi… N. yemek icin zaman tanimiyor ustelik harika bahaneler bulabiliyorum. Mesela:
          o Bugun ofis cok yogundu morale ihtiyacim var (tabi canim !)
          o Havalar sogudu ya vucut seker istiyor tabi (pardon ?)
          o Simdi koca bir tiramisu yesem daha mi iyi? (ikisini de yemesen?)

Semptom 3:
Kavanozu her elime aldigimda. Bir kasik diyorum kendime. Bir kasiktan ne olur ya. Ama sonraki kasigi hakedebilmek icin bahaneler/oyunlar yaratiyorum. Mesela:
          o Bir buyuk kasik yerine iki kucuk kasik yiyeyim keyfi uzun sursun. (take your time please!)
          o Ikinci kasik cok az doluydu o yuzden bir kucuk kasik daha alabilirim. (tabi canim tutan mi var!)
          o Yavas yavas keyifle yesem bile reklamlar bitmeden bu kasik biterse bir tane daha alabileyim (zeki seni! hizi ayarlarsin sen!)

Semptom 4:
Bazen baska yiyeceklerden yemeyerek vicdanimi rahatlatiyorum. Pardon daha fazla N. yiyebilmek icin aklimda ve midemde yer aciyorum. Mesela:
          o Ben bu aksam brokolileri yemeyeyim yerine bir kasik N. yiyeyim (zaten ayni sayilirlar icin rahat olsun!)

Semptom 5

Sosyal paylasim sitelerinde onunla ilgili guzel hikayeleri ve yaratici buluslari okuyup cocuk gibi seviniyorum. Mesela:
          o Biten N. kavanozu asla direk cope atilmaz. Icine sicak sut konulup calkalanarak son kalintilar degerlendirilir. (e bari sut icmis olursun!)
          o Hatta bu sicak sutle doldurulan kavanoza azcik yogurt koyularak kaloriferin ustune birakilir ve sonucta cikolatali yogurt elde edilir (bunu yapabilirsen helal olsun afiyetle ye!)

Semptom 6:
Sanirim 3-4 yasina kadar cocuklara cukulata yedirmeyin diyorlar ya. N. seven anneler babalar kavanozu kapliyor, kahvaltida gizli sakli agzina bir kasik N. atiyor. Ya da “Siyah bu bak aa cok kotu” diye bebecikleri kandirmak icin ellerinden geleni yapiyor. Inan olsun, zararli oldugunu bildigim halde, bu tattan mahrumlar diye o cocuklar icin uzuluyorum. Daha kotusu gizli sakli bu tada ulasabiliyorlar diye anne babalarina daha cok uzuluyorum. (Senin durumuna kim uzulsun acaba!)

Benim durumuma kim uzulsun ben de bilmiyorum ama galiba durumum gercekten cok ciddi :) Biri beni durdursun!!!!