Bu aralar...

Bu aralar aksamlari cok calisiyorum. Projenin sonu geliyor da. El ayak cekilince geciyorum masanin basina. Planlar, sunumlar...

Ve ne zaman boyle gece calissam dayim geliyor aklima. Normalde de geliyor aklima da bu ara daha cok. Ama ben biliyorum neden boyle. 

Gecen yil 7 Martta dayimin hastaligini ogrenmistik. 7 Nisanda da dayimi kaybetmistik. 1 ay icinde. Ben simdi o bir ayda yasadiklarimizi sanki bastan yeniden yeniden yasiyorum. Nasil kazinmis aklima. Nasil kazinmis yuregime. 

Mart basindan beri su kadar gun sonra dayimin hasta oldugunu ogrenmistim, bugun Turkiye'ye gidemeyecegimi anlamistim, bugun su, bugun bu diye sayiyorum. Yapmak istemiyorum cunku canimi acitiyor bu. Ama engel olamiyorum. Ozellikle boyle bir basima isimin basina oturunca.

Acip fotograflara bakiyorum bazen, bazen aklima konusmalarimiz geliyor.

Dayimla vedalasamadik ya ondan bir seyler hep yarim kaldi sanki. Yazin Turkiyeye gittigimizde dayimi ziyarete gittik Ozanla. Iyi gelir sandim. Ama hic iyi gelmedi. O veda degildi ki benim dayimin hakettigi. Sevdikleriyle bir araya gelip layigiyla ugurlanmayi haketti benim dayim. Onu da yapacagiz insallah ama iste sanki hala bir seyler kapanmadi...

Dayimin gidisi benim icin annemin hastalandigi  donem iyice ete kemige burundu sanki. Annem hastalandiginda dayimla konusamadim ya, o bana "gececek kizim bu da gececek", "biz buradayiz bak sakin aklin kalmasin" diyemedi ya, bir baska agir geldi annemin hastalandigi donem bana. ve bir baska hisettim dayimin yoklugunu o siralarda. 

Kendime diyorum ki Gulcin normal. Bu hissettiklerin normal. Dayin hayatinin ilk gununden beri ne zaman arkana baksan oradaydi, ne zaman elini uzatsan mutlaka eline uzandi, ne zaman sarilsan sana sarildi. Normal boyle hissetmen diyorum kendime. Hafifleyecek. Bitmeyecek ama azalacak diyorum. Aklim yatiyor buna. Iyi geliyor bu bana.

Ama galiba bu ilk bir senede daha cok azalmadi acim. Elbette o ilk zamanin icimi kavuran acisi yok. Ama daha sonmedi icimdeki aci. O da normal.

Simdi onu kaybedisimizin ilk yili yaklasirken bu yasadigim da normal. O yuzden izin veriyorum kendime.

Bakin iste simdi de izin verdim. Biraktim isi bunlari yazmak istedim, kendime izin verdim. Biraz aglamak istedim, kendime izin verdim. Dayimi dusunmek istedim kendime izin verdim.

Oyle sevdim ki dayimi ve dayim beni oyle sevdi ki elbette olacak bu. Elbette anacagim onu. Kalbim elbette sizlayacak. Ama bu kadar cok sevmenin sevilmenin bir guzelligi de var. Biliyorum dayimi her andigimda yuzum de gulecek.

Simdi de guldu iste.

Guzel dayim benim. Biliyorum acilarin dindi. Biliyoru m daha iyisin orada. 
Sen bana bakma.

Biraz Deniz

Birazcik  Denizle ilgili aklimdakileri yazayim dedim. Hatira kalsin. Oyle cabuk buyuyor ki. Oyle cabuk degisiyor ki. Herseyi unutacagim diye ck korkuyorum. Enazindan simdi aklimda olanlar burada kalsin :)

*****

Krese babasiyla gidiyorlar. Ben kapidan ugurluyorum ve arkadasindan 

- "Deniz bay bay, cok eglen" diye sesleniyorum. 

O da bu seslenmeye avazinin ciktigi  kadar bagirarak karsilik veriyor. 

"Anneeee, bay bay! Seni seviyorummmm! Anneeeee!!!" 

Sabahlari denizin gidisinden tum mahalle haberdar :)

*******

Geceleri mutlaka yanimiza geliyor. Ilk 3,5 sene asla ama asla odamizin kapisindan girmeyen cocuk her aksam bizim yatakta. Saskiniz. Ama yapacak bir sey yok. Herkes gider mersine, biz gidiyoruz tersine. 

Insanlarin cocuklari bebekken anne babayla yatar, bu yaslarda artik odasina gecer. Ben bebekken hele hastayken ya da gecede milyon kez emme diye uyaniiyorken denize yalvarirdim bizim odada yatsin diye. Asla yatmazdi! Ah ne olaylar cikartirdi. Hatta bir keresinde 5 gece ust uste ateslendi. sadece ustumde uyuyor. Ama bizim odada asla uyumuyor. Belim tutuldu artik koltukta kucagimda bebeyle oturmaktan! Bir gece uyurken aldim bizim odaya gittim. Yine kucagimda ama ben de yataktayim. Uyandi ve bizim odada oldugunu gordu. Kiyamet koptu kiyamet!

Nereden nereye iste :) Simdi her gece bizimle :) gecen gun konusuyoruz.

G: Deniz, neden gece bizim yanimiza geliyorsun annecim?

D: Cunku istiyorum.

G: Hmm, neden acaba yatagin da cok guzel degil mi?

D: Guzel anne ama orada sen yoksun ki. Sicaciksin, mis gibi kokuyorsun ben sana sarilip uyumayi cok seviyorum.

Hadi gel de odan da uyu de:)

******

Gece bizim yanimza gelen sabah da bizimle uyaniyor tabi. gecen gun yandi ve dedi ki

D: Anne ben bu sabah cok mutlu uyandim

G: Harika Denizcim cok sevindim!

Bizim pencereden bir agac gorunuyor. Ona bakti

D: Agacin cicekleri acmis, bahar geliyor ondan mi acaba?

******

Denizin en en en sevdigi seylerden biri de benim kuolumu mincirmak! gecenlerde ustumu degistiriyorum. Sweatshirtum elimde, icimde tshortle salona indim. Deniz bana dogru kosmaya basladi

D: ooooo kollar acik. Minciklama trenini kaciramam anne kosamaliyim

:)

*****

Iste boyle gulduruyor bizi. 4,5 yasinda ve kendinvce esprileri var. Komik bir insanim ben galiba diye de onayliyor kendini :)

Komigim benim!

Bu sabah google photos su fotografini gosterdi bana. deniz burada daha 6 aylik bile degil. Minnacik bir sey. tek kolumda tasiyip bir taraftan kek bile yapabildigim gunler. Simdi degil tek elimle iki elimle bile tasiyamiyorum kuzuyu. Nasil buyuyorlar, nasil geciyor zaman akil almiyor. 

Cocuk buyutmek cok zahmetli, zor ama inanilmaz keyifli bir sey. Ben cok seviyorum bu seruvenin her anini. Her gun iyi ki diyorum. Iyi ki denizle yasiyorum bu hayati :)

 

Oh be!

Korona olmadan once her sabah kalkip ustumu degistiriyordum. hani oyle katkatlarimi toptoplarimi giymek degil, yine spor rahat kiyafetller ama is kiyafetlerim ve uyuma kiyafetlerim ayriydi. Koronadan sonra hele ikinci dalgasdan sonra bir saldim ki kendimi sormayin.

Tamam sabah kalkip yine bir sacimi tariyorum ama bir krem sureyim, iki allik sureyim hadi bunlari gectim ustumu degistirip ise uygun bir sey giyeyim devri tamamen kapandi 1 ay kadar. Pijamalarimla yasamaya basladim. En son baya onemli bir toplanti oncesi ustumde sirinler resmi olan pijamam oldugunu farkedince (iyi ki farkettim) kendine gel Gulcin dedim! Bu ne hal kendine gel!

Insanin kendini salmasi cok kolay. Hemen saliveriyorsun kendini. Oh pijamalar rahat. Saca bir toka takip ortada dolanmak kolay. Ama iste icten ice oyuyor o salmislik insani sanki. saldikca salasin geliyor. Hic sevmedigim sey!

Gecen haftadan beri kendimi cok daha iyi hissediyorum. Daha uzun yuruyebiliyorum. Kritik olan benim icin uyku. Uykumu guzel uyursam benden iyisi yok. O yuzden aksamlari erken yatip, sabah da ustumu degistirerek gune baslamaya geri dondum. Nasil iyi geldi anlatamam.

Pijamalari cikarinca sanki bir kat miskinlik de cikti ustumden. Bir kat diyorum bakin, baya kat ka miskinlik var ustumde hepsini atmis sayilmam :)

Simdi icimdeki teyzeyi cikaracagim ve yine ayni seyi soyleyecegim. Saglik o kadar onemli ki. Merdiven cikarken nefesiniz kesilirken ay ustumde de pijama mi var diyemiyorsunuz. Ya da cigeriniz icten ice yanarken saciniz gozunuze takilmiyor bile. Umuyorum o gunler geride kaldi benim icin. Ve bu sayede biraz daha duzenli bir hale gecebiliyorum.

Oh be! Iyilesmek o kadar guzel ki anlatamam!

Bu sabah dusumu aldim. yeni bir ev pantalonu almistim kendime. Cunku evde giyilen herseyler eskidi malum :) Ama bir turlu goiymeye hevesim de olmamisti hastalik sirasinda. O pantalonumu giydim. Muzigi acip Denizin annem delirdi mi bakislari altinda biraz dans ettim :) Sonra o da katildi.

Saglik cok gzuelsin cok ve iyi ki benimlesin :)

Subat bitiyor

Kisi pek sevmedigimi biliyorsunuz. Bir Denizin dogdugu, benim de dogum izninde oldugum kisi sevmistim. O zaman demek ki ben kisin yollarda olmayi ise gitmeyi falan sevmiyorum diye dusunmustum. Ya da deniz her seyi oldugu gibi kisi da guzel yaomisti o sene. Galiba oyleydi.

Aralikla cok derdim yok aslinda. Christmas falan guzel gecior. Ama Ocak Subat beni hep zorluyor. Bu yil baska zorladi. Ocak basindan beri hastaliklardan basimizi kurtaramadik. Sogukta yollarda surundum diyemeyecegim zira karantinaydi, hastalikti derken evden cikamadim. Ama sevmedim yine Ocak ve Subati. Yoruldum bu kis. Ruhen de fiziken de yoruldum.

Yine de sagolasin Ocak sagolasin Subat. Ama artik gidebilirsiniz. Yasadik gorduk, sukur sizi bitirdik. Hadi vedalasalim. Seneye daha guzel bir kisla kavusalim.

Bahar geliyor. En sevdigim. En mutlu oldugum.

Onu bekliyorum.

Bahar gelsin sanki her sey kolaylasacak.

Annem de iyi zaten. Babam da iyi. 

Biz de toparliyoruz. Ben mesela haftalar sonra ilk kez bugun agrim olmadan uyandim. Iyi hissediyorum bugun. Bahara hazirim.

Mis gibi cicek kokularina hazirim.

Bu sabah Denizle camdan disari bir baktik bizim karsidaki agac ciceklenmeye baslamis. Oh be dedim bak Deniz bahar gorunuyor. 

Guzel olsun bu bahar. Hastaliklar endiseler ardimizda kalsin.

Gidelim uzanalim cimlere. Kus sesleri sarsin etrafimizi. Gunesten kamasan gozlerimizi kisalim hayallere dalalim.

Hepimiz sonuna kadar hakketik bunu!

Mujde

 Annemin MR sonucu temiz.

Yani kanser geri geldi ama cok basinda yakaladik. Yayilmadan ilk tutundugu yerden cikartildi. Cok sukur!

Bundan sonra kontrolleri yine 3 ayda bir yapilacak. 6 aya dusmustu ama yeni bir ameliyat oldugu icin ve yeniden metastaz yasadigi icin 3 ay geri donuyoruz. Olsun. Kontrol iyidir.

Ve gerisi dinlenme, yine kendine olabildigince iyi bakma, yine hayattan keyif alma. Annem bunlari zaten halleder.

Korktuk. Hepimiz cok korktuk.

Ben bir de yeniden burada, ucuslar yokken boyle bir seyi yasadim. 2. kez. Bu pandemi beni fena vurdu. Fena yordu. Fena sarsti. Tamam sikayet etmiyorum ama hissettigim de boyle.

Ama gecti. Ama bitti. Ama hepimiz simdi kus gibi hafifledik ya onemli olan bu :)

Umarim bu buraya yazdigim son rahatsizlik olur. Her kimin hastasi varsa umarim bir an once sifa bulur. Hani cok klise ama gercekten sagliktan otesi yok.

Bizim icin bir gercek var artik. Annemin vucudu bu illeti yapiyor. Genetik bir sey. Oyle iyi beslenmeyle vs aciklanabilecek bir durum degil. Ki zaten annem kendine o kadar iyi bakiyor ki yaptiklari ancak ona iyi geliyordur. Bu sefer bunu iyice kabullendik, vucut yapiyor ve belki yine yapacak. Bunu engellemek icin elimizden gelen bir sey yok. Kontrolleri sik tutup, olusursa (ki umarim bir daha olmaz) yakalamak yapilabilecek tek sey.

O arada ah yine donecek mi diye hayati kendimize ve anneme zehir etmenin de anlami yok. Cunku evet gelebilir ama gelmeyebilir de. Gelirse insallah yakalacayacagiz, gelmezse de elbette cok mutlu olacagiz. O arada da hayatimizi doya doya yasamaya calisacagiz. Sanirim yapilabilecek en guzel sey bu.

Yazarken ne kolay. Ama insanin basina gelince hani deyim yerindeyse cigerin yaniyor.

Ama bitti. Ama gecti.

Umarim bir daha hic gelmez ve umarim her kimin hastasi varsa onlar da guzel haberler alir.

Hayat tesekkur edetim yeniden sana...