Dun o tum sakin kalmaya calisan halinin ardindaki telasi izledim. Surekli kendini mesgul tutmaya calismasini, her ise dahil olmaya calismasini, ben donunce diye planlara dahil olmasini... Sen donunce yapacagiz bunlari diye koydum islerini kenara, bunlar seni bekleyecek, sen atlat su ameliyati her sey burada seni bekliyor olacak....
Dun aksam yemeteyken biz abim bir haber verdi bana. Sukru abim olmus...
Annemler evlenince Izmir Balcovada bir apartman dairesine tasinmislar. Yanlarindaki apartmanin ikinci katinda da nenemler oturuyormus. Nenem, Dedem, Tulin ablam, Tulay ablam ve Sukru abim. O zamanlar Sukru abim daha 4 yasindaymis. Bizim mahallede komsuluk cok guzelmis zaten ama annemler ve nenemler arasinda baska guzel bir bag olmus. Zaman gecmis abim dogmus. Ilk 4,5 ay uyumamis abim ama hic. Anneannem de yakin oturuyormus bize ama nenemler yan apartmandaymis. Abim daha 1 yasinda bile degilken bir eve kazasi gecirmis. Ve iste o zaman ebe olan nenem annemin en buyuk destegi olmus. Sonra ben dogmusum. Ben de nenemlerle buyumusum.
Ben 5 yasindayken biz tasindik o evden ama nenemlere daha da yakin olduk cunku hemen yan apartmana onlarin alt katina tasinmistik. Biri evde canimi mi sikti hemen neneme kosardim. Bizi beni uzdu mu hemen neneme anlatirdim. Ebeydi nenem. Boyle kilolu kapi gibi bir kadin. Kim neneme bir sey soyleyebilirdi ki. Ben onun kucagina gittim mi guvendeydim.
Sabahlari hemen nenemlere kosar dedemi ustune atalayarak ben uyandiridim, Tulin ablamin kucagindan huc ama hic inmez, kucak kucak diye pesinde dolanirdim. Tulay ablam ile parka gider, gezmeye gittik mi illa onun yaninda otururdum. Cok guzeldi, cok havalidyi,, onun gibi olmak isterdim. SUkru abime simarir ama cok simarir, ne istersem yaptiridim. Sukru abi ama abimin favorisiydi. Aralari zaten 6 yas. Abim onun pesinden ayrilmazdi. Mahalle takiminda birlikte futbol oynar, plastik borularla tuf tuf atarlardi. Mahallede kimse ama kimse bana tuf tuf atamazdi cunku Sukru abim vardi.
Ben cok gec yurumusum. Yurudugumde 2 yasindaymisim. Ondan Deniz gec yurudugunde endislenmemistik ya, armut dibine duser demistik. Abim 9 aylik yurudugunden ben o kadar gec yurudgumde annemler rahat olamamis tabi. Doktora sormuslar, etmisler. Ama en cok nenem bir seyi yok demis. Birakin kizimi. Ve benim yurumem icin en cok ugrasan da Sukru abim olmus. Zaten 2 yasinda ilk adimlarim ona yurumek icin atmisim. Benim ilk adimlari ona dogru atacak kadar cok sevdigim cocukluk arkadasim...
Sonra biz tasindik oradan. SOnra hayat bambaska oldu. Arada gorustuk, gorusemedik derken her yil daha az gorusur olduk. Ama kopmadik. Hep telefonlastik. hep haberlestik...
Ben hayatimda en iyi ozlemek duygusunu biliyorum. Oyle cok seyi, oyle cok insani ozledim ki ben. Oyle cok seyi, oyle cok insani hep ardimda birakip yeni yerlere yurudum ki ben. O yuzden en cok ozlemle yasamayi biliyorum zaten. Ama neneme, dedeme, tulin ablama, tulay ablama ve Sukru abime duydugum ozlem hep baska oldu. Onlarin yeri hep bambaska oldu kalbimde. Hani bazi insanlardan uzak olunca icinizde yeri bos kalir, ne yapsaniz dolmaz. ONlarin yeri bende hep bos kaldi.
Izmire her gittigimde goruselim istedim, annemler ah onlari gorsek demedigimiz bir tek zaman olmadi. Ama iste olmadi da gorusmek. yarlayamadik. Yapamadik.
Keske yapsaydik. keske yapabilseydik. Cunku simdi Sukru abim gitti. Hem de daha 47 yasindayken gitti. Ben onu daha cok gorurum ki diye dusundugum bir zamanda gitti. Benim icimde artik hic dolmayacagini bildigim bir bosluk birakarak gitti. Simdi keske desem ne fayda...
Dun aksam haber duydugumda dondum kaldim. Gozlerime yaslar hucum etti ama tuttum onlari. Cunku masada ertesi gun 16 saatlik bir amleiyata girecek 22 yasinda gencecik baska bir insan vardi. Dondum. Yavasca kalktim masadan musade isteyip. Ciktim restoranin disina ve Londranin oratsinda agladim. Durduramadan kendimi agladim.
Sukru abimin gidisine agladim. Bir anda aklima ucusan, orada olduklarini bile unuttugum anilara agladim. Onun gulusunun sesi geldi kulagima inanir misiniz, o sese agladim Icimde olusan kocaman bosluga agladim. Ama en cok en cok onun daha 47 yasinda gidisine agladim. Cok erkendi daha. Cok gencti daha.
Gecen gun instagramda bazi insanlar ne kadar hafif, hayatta bizden hicbir beklentileri yok mutlu olmamaizdan baska. Bazen bu hayatimizdaki haficecik ama cok sevdigimiz insanlarin sesini yeterince duymuyor muyuz acaba diye yazmistim. Sesi cok cikanlarin isteklerini yapabilmek icin kosarken onlari unutuyor muyuz?
Dun aksam onu hatirladim. Sukru abiyle facebooktan yazismalarimizi okudum. AH o hafiflik yine. Ah o uzaktan verilen kocaman sevgi.
Cok sevdim ben seni Sukru abim cok ama. Sen benim cocuklugumun en guzel parcalarindan biriydin hep oyle olacaksin. Iyi ki seninle buyudum, iyi ki abim oldun.
Huzurla uyu. Ben seni hic ama hic unutmayacagim.
Hic...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder