Sabah insani olmak ya da olmamak iste butun mesela bu!

Bundan yillar yillar once sirkette bir egitime katilmistim. Kisisel verimi arttirmakla ilgili bir egitimdi. Zaten sirkette egitimler genelde oyle daha cok nasil calisirsiniz! temali oluyor. Ve bne de o yuzden egitimleri ve egitime gitmeyi cok sevmiyorum.  Ama bu egitimi sevmistim. Diyordu ki herkesin calisma tarzi, sekli, verimli oldugu saat baskadir. Biz bu egitimde size, sizin verimli oldugunuz saati bulmaniz icin yardimci olmaya calisacagiz. E peki dedim, dinledim. 

Yarim gun surmustu egitim, bir suru alistirma yapmistik. Ve sonunda herkes en verimli oldugu 2 saatlik araligi secmisti. Benim enverimli oldugum 2 saatlik araliklar ogleden sonra 3-5, 5-7 arasi idi. Ya da gece. Bence nokta atisi olmustu. Ezelden beri benim calisabildigim saatler evet bunlardi! Asla sabah insani olmadim, asla sabah calismayi sevmedim.

Egitimde, benim gibi sabah insani degilseniz, su onerileri yapmislardi:
- Sabaha mail cevaplama gibi hafif isleri koyun. 
- 10 gibi - bir gun onceden bitirmediginiz- bir ise baslayin. Yeni ise baslamaktansa, bitmemis ve bir gun once verimli saaatte basladiginiz bir seyi bitirmek iyi olabilir. (ben bunu zaten hep yapardim!)
- Asla elinizin normalde varmadigi bir isi sabaha planlamayin
- Verimli oldugunuz saate, yapmayi hep ertelediginiz bir seyi koyun ve onu yapip bitirmeyi amaclayin
- Kosullar el veriyorsa ise daha gec gelin, daha gec cikin.

Ben zaten egitimden once de az cok bunlari yapardim. Ama egitimden sonra daha bilincli olarak bunlari uygulamaya basladim. Cok da ise yaradi. Kendimce bir calisma duzenim vardi.

ise 9 gibi geliyordum. Daha eken yok! 
Saat 10:30 a kadar falan toplanti yapmiyordum. Yaparsam da sinirli oluyordum zaten bu herkes icin daha iyiydi :)
9-10:30 arasi mail cevaplama, geyik yapma, blog yazma gibi seyler yapiyordum.
10:30 gibi ekip toplantisi koyuyordum. Ki ekiple konusmak beni hep motive eder, calismama vesile olur.
Gunun sonrasi geliyordu.
Ve en onemlisi ogleden sonra daha iyi calisabildigim saatleri iyi degerlendirmeye calisiyordum. Cocugumun olmadigi zamanlarda mutlaka herkes ciktiktan sonra oiste 1-2 saat daha kaliyor iste o zaman en verimli donemi yasiyordum. Bir sey mi dusunecegim. plan mi yapacagim, yeni bir fikre mi ihtiyacim var. Iste o anlar icin hep ama hep o herkes gittikten sonraki zamani kullaniyordum.

Sonra cocugum oldu...

Ve benim o alistigim ve verimli calistigim duzenim artik yanina bile yanasamayacagim bir hayal oldu. 

Bizim evde gun erken basliyor. Deniz su aralar 7ye kadar uyuyor olsa da genelde 6-6:30 arasinda kalkar hep. Sonrasi kosturma. Kahvalti, oyun, Denizi hazirlama, krese goturme derken (ki her gun ben goturmuyorum, oyle olsa yandik) benim yine ise en erken gelisim 9 hatta 9:30 oluyor. Bu kisimda sorun yok. Velakin artik aksam gec cikamadigim icin gun kosturmayla geciyor.

Denizi aksam ben alacaksam en gec 16:30da cikmis olmam gerekiyor. E zaten 9da geliyorum 16:30 da da cikinca gun biraz kisa oluyor. Ama baska carem yok, Denizi ben alacaksam daha gec cikmam mumkun degil. O yuzden Denizi her gun ben almiyorum zaten. Almadigim gunler de 5:30 a kadar iste kaliyorum. Hatta bu  aralar isler cok yogun oldugu icin 6ya kadar kaldigim da oldu. Ama eskisi gibi herkesin gidip de benim ofiste sessizlikte calistigim duzen tabi ki mumkun degil.

Iste caisan anneligimde beni en zorlayan sey bu. Bir turlu tam verimli calisamiyorum sanki. Evde deniz uyuduktan sonra devam ediyorum calismaya biliyorsunuz. Ama o da ayni olmuyor. Ha sabahlarsam sahane calisiyorum da o da insani bior duzen degil.

Amma velakin, ofisten cikip ara verince, yeniden tempoya girip calismam baya vakit aliyor. Yani ben kendimi anladim, ben calismaya basaldigimda oyle cok motive olmuyorum, calistikca motivasyonum ariyor. O yuzden aksam saatlerinde ofisten cikmadan yaptigim isler baya iyi oluyor. Ama eve gitmek icin ara verince sanki basa donuyorum. E arada Denizle oyna, uyut, ertesi gunun yemegini yap derken kafa iyice sifirlaniyor tabi. Tekrar ayni verime ancak 10da calismaya basladiysam 1 gibi falan ulasiyorum. E her gece nasil yapayim ben bunu? Bir de niye yapayim tabi, deli miyim!

Iste boyle, bu aralar ozellikle yeni bir is ogrendigim icin cok zorlaniyorum. Bir turlu tam konsantre olamama hali var ustumde. Kendi verimimden mutsuzum ama yapacak bir sey yok. Ben calismaya baslayali neredeyse 2 yil oldu, duzelir yeni duzene uyarim diye umuyorum ama daha umut yok :)

Ben de iste yuvalaniyorum, gunu kurtariyorum ve sabah insani olmak icin degismeye calisiyorum. Ama vucut alismis 10 senedir boyle calismaya, olmuyor. 

Varsa bana oneriniz deneyeyim. Yoksa boyle yuvarlanip gidecegim :)