Deniz opmeyi ogrendi

Deniz opmeyi ogrendi. 

Zaten biliyordu da bu ara iyice muck muck opmeye basladi. 

Balik kitabinin sonunda kucuk balik annesini opuyor, o da hop beni opuyor. 
Sabah kalkinca babasini opuyor. 
Onunla oynayinca anneannesini opuyor.
Arada uzanip saclarimi opuyor.
Bu ara bizim evde muck muck sesleri yukseliyor.
O bizi her optugunde bizim yuzumuz guluyor.

Sadece biz degiliz sevgi gosterilerine maruz kalan.
Yolda kopeklere opucuk yolluyor.

Cok sevdigi tahta oyuncaklari var, arada onlari opuyor.

Kitaplarini opuyor. 

Agaclara bakip, dakikalarca yapraklarini izleyip onlara opucuk yolluyor. Hatta bu sabah krese giderken acelmiz vardi da agacin altinda durmadim diye kizdi bana. Yapraklari izleyip opucuk yollayacak ya. E durdum tabi.

Ben en cok bunu hayal etmistim Deniz'e hamileyken.

Allahim ne olur saglikli, mutlu ve sevgi dolu bir bebek olsun diye dua etmistim hep. Hep ama.

Simdi onu boyle gorunce icimde bir yer titriyor.

Ah canim kizim. Beni bu halleri cok ama cok sevindiriyor.

Hani yillar once Rakel Dink, Hrant Dink'in oldurulmesi hakkinda konusurken "bir bebekten bir katil yaratmak" demisti de hepimizi derinden sarsmisti. O gunden beri cok kez kullanildi bu tabir ve ben her seferinde sarsildim bu cumleyi duydugumda. Simdi Deniz gozumuzun onunde buyurken daha da sarsiyor bu dusunce beni. Ne kadar hakliymis Rakel Dink. Nasil da masum doguyor bu bebekler ve nasil da bizim onlara yasattiklarimiz ve ogrettiklerimizle sekilleniyorlar. 

Ogrettiklerimiz demem de yanlis aslinda. Deniz'e opmeyi biz ogretmedik. Bak soyle opulur insan demedik. Ama cok optuk Deniz'i. Yapmamaliydik belki, bebekler opulmez derler ya hani. Ama dayanamadik. Iste boyle bizim yaptiklarimizi, biz hic farkinda bile olmadan, nasil kaydediyorlar akillarina. Ve nasil hic beklemedigimiz bir anda kullanmaya basliyorlar o akillarinda yer edenleri. Urkutucu biraz da aslinda.

Bunlari dusununce, bazen hareketlerime dikkat etmeliyim diyorum. Kimbilir baska neleri kaydediyor o minik kafasina. Benim de oyle cok Deniz'in ogrenmemsini tercih edecegim davranisim var ki. Mukemmel degiliz ki sonucta, eksigimiz cok tabi. Gecenlerde soyle bir sey okudum bir yerde "Cocugunuz sizi dinlemiyorsa endielenmeyin. Asil sizi endiselendirmesi gereken cocugunuzun sizi surekli izliyor olmasi...Shefali Tsabary..." Ne kadar dogru degil mi? Gun boyunca bizi izlerken neleri kaydediyorlar. Ama bir yandan da ne kadar guzel degil mi? Iste biz onlari, etrafimizi sevdikce sevmeyi ogreniyorlar. 

Iste boyle... Ben de bu ara bunlari dusunup Deniz'in yuzume biraktigi tukuruklu opucuklerin keyfini cikariyorum. Muck muck hepinize :)