Deniz de bu sabah krese gitti. Bu haftayi agirdan aliyoruz. Ben olabildigince evden calisacagim. Deniz'i olabildigince erken alacagiz kresten. Oyle oyle alisacagiz Deniz de biz de.
Bu alisma surecindeki en buyuk destegimiz, annem de, dun Londraya geldi. Oh be. Annemin gelisiyle sanki yuregim ferahladi benim. Cunku isler planladigimiz gibi gitmezse, Deniz mutsuz olursa kreste kalmak zorunda degil. Daha erken aliriz, daha yavas gideriz. bir sekilde hallederiz. Iyi ki geldi annem. Bana oyle iyi geldi ki burada olmasi.
Hollanda'dan tasinirken cok zorlanmistim hatirliyor musunuz? Iste o zaman sirketin psikologuna gitmistim. (evet sirketin psikologu vardi, gozunu sevdigim Hollanda!). Ben basa cikamiyorum bu degisimle, ne yapacagimi bilmiyorum demistim. Gunlerce sadece beni dinledikten sonra kadin, Gulcin senin sorunun her seyle bir basina ilgilenmeye calsiman, kimseye yuk olmamayi fazla abartmissin, yardim istemeyi ogrenmen lazim demisti. Oradan cikip annemi arayip, ki bana kizim geleyim diyordu ama yorulacak diye ben hayir diyordum, anne bana yardim eder misin demistim. Atlayip gelmisti annem. O sayede rahat tasinmistik. Annem de yanimizda olabildigi icin mutlu olmustu.
Dogum sirasinda da zorlanacagimi biliyorduk. Hele annemin yanimda olamayacagini ogrendigimiz zaman. O zaman da Gonca'ya Gonca gelir misin dedim. Ayni gun biletini almisti Gonca. Sonra dogumun oldugunu duydugu an Urun atlayip geldi. Belki cok uzun kalamadilar yanimda ama olsun. O anda Denizi kucagimiza aldigimiz o ilk gunlerde yanimdalardi ya oyle kiymetliydi ki. Londrada Banu, Burcu, Gulben, Ayse baska arkadaslarimiz ne zaman bir gelin desek atlayip geldiler. ve telefonun difer ucunda oyle cok destegim vardi ki. Urun ve Gonca - ah benim canlarim- , hepsen, teyzelerim, halalarim, kuzenlerim. Tamam belki Denizi bir kucaklarina veremiyordum ama gece gunduz, sabaha karsi ben ne zaman ne yapacagimi bilmesem telefonun ucunda hazirlardi. Ben de aklima takilanlari hep sordum. Ah urun, ah o iyi ki benden once anne olmus dedigim... Ah Gonca, ah bir of desem beni rahatlatmak icin her seyi yapacagini bildigim... Yani, evet Denizin ilk aylarinda Ozan ve ben yalnizdik ama yalnizliga mahkum degildik. Gercekten Deniz'in bakimiyla fiziksel olarak da hic ama hic basa cikamiyor olsaydim, olsaydik o zaman da yardim isterdim. Biz cok sukur bir sekilde hallettik. Arada gelen arkadaslarimizla kafamizi da dagittik. daha buyuk bir yardima ihtiyacimiz olmadi. Olsaydi isterdim. Cunku sanirim yardim istemeyi biraz ogrendim.
Zaten biliyorsunuz, turkiyedeyken de annemlerden teyzelerimden arkadaslarimdan cok destek aldim. Yardimla cocuk bakmak elbette bizim o fiziksel yalnizligimizdan cok daha kolay. Kolay olmaz mi... Sanirim mesleki deformasyon, benim aklim surekli onumuzdeki zamanlari bir dusunur, Yazin yazlikta iken de tabi ki surekli aklimda Eylul Ekim aylarini nasil kotaracagimiz vardi. Evi yerlestirme, benim ise donmem, denizin krese baslamasi... Ben bir sekilde ise donerim, calisirim, Ozan da zaten Denizin bakimina her zaman destek olur. Yani uzun vadede elbette bir sekilde biz kizimizla bir duzen kuaracagiz. Ama ev yerlestirme, denizin krese alismasi, bizim yeni tempoya alismamiz bu ara donem beni cok korkutuyordu. Annemin de tahlilleri ve genel durumu iyi olunca, anne sen gelir misin dedim yine. Sagolsun tabi dedi hevesle.
Aslinda sanirim, bugun ise baslarken icim rahatsa yardim istemeyi ogrendigim icin. Su anda evet Deniz kreste, evet ben ve Ozan calisiyoruz. Firsat buldukca kresi arayip Denizi soruyorum; cok sukur Deniz egleniyormus mutluymus. Ama annemin burada olmasi oyle rahatlatici ki. Cunku Deniz orada olmaya mahkum degil. Istedigi zaman, mutsuz oldugu an onu oradan alabiliriz. Bu bana iyi geldi. Mesela bugun 3te alacagim Deniz'i. ben 6 ya kadar calisirim, Ozan 7 de gelecek. O arada annemle oynarlar. Adim adim alisacak kizim.
Hani yazmistim, cocuk buyutmeye koy lazim diyorlar dogruymus diye. Hala oyle dusunuyorum dogru. En azindan boyle anlik destekler cok kiymetli. ne yazik ki bizim gibi yurt disinda yasiyorsaniz anlik destekler almak kolay degil. Bu da burada yasamanin eksisi. Yoksa gonlum isterdi ki Deniz hep yarim gun gitsin krese ogleden sonralari annem ve babamla oynasin. Mumkun degil. O zaman elimizdekinin kiymetini bilmek en guzeli. Ve imkanlar ne el veriyorsa o kadar destek almak. Yardim isteyebilmek.
Canim blogum ve blogsever arkadaslarim, Gulcinceyi yazmaya basladigimdan beri benim hayatimda bir suru sey degisti. Ben degistim. Siz de hep buna tanik oldunuz. Hani hep diyorum ya eski ben olsa soyle olmazdi boyle olmazdi diye, iste bu yazdigim onlardan biri. Eski ben olsaydim yardim isteyemezdim. Simdi aglaya aglaya ofisimde oturuyor olurdum. Kendimi hep en zor kosullara mahkum ederdim. Her seyle kendim basa cikmaya calisir, yipranirdim, cok ama cok yorulurdum. Ama degistim hem de sizin gozuzunuzn onunde. degistim, yardim istemeyi ogrendim. ve ben iyi ki bunu ogrendikten sonra anne oldum. Yoksa Denizi de bosu bosuna uzecektim.
Burayi okuyan bebek bekleyen gurbet kuslari. Bana Gulcin ne yapalim ne edelim diyrosunuz ya ben de cok bir sey diymemiyorum cogu zaman. Iste simdi diyebilecegim bri sey var. Yardim isteyin. Hicbir zaman isteyebileceginiz, ya da alabileceginiz yardim Turkiyedeki arkadaslarinizin sahip oldugu gibi olmayayacak. Ne bileyim haftada bir bebeginizi annelere irakip disari cikamayacaksiniz belki. Bunu kabullenin. bebeginize buyuk olcude yalniz bakacaginizi kabullenin. Bunun iyi taraflarini gorun ve keyfine varin. Ama sizi rahatlatacak buyuk noktalarda yardim isteyin. Bundan cekinmeyin. Bunun sizi gicsuz yapacagini dusunmeyin. Evet bebek yalniz buyutuluyor, cok da guzel oluyor hem. Bakiniz Deniz ve biz. Ama yalnizliga mahkum da etmeyin kendinizi e mi? Her seyin sanirim bir dengesi var. Ben de tam bilmiyorum da iste el yordamiyla bulmaya calisiyorum.
Hepinizi sevgiyle kucaklarim.
Benim icin calisma vakti.
Calisayim ki zamaninda kapansin bilgisayar kizima kavusayim...
PS: Bu da bir nereden basladim nereye vardim ayzisi olarak burada durdun :)
İnsan bazen öyle bir kasıyor ki kendini, yardım istemek benim de pek iyi olduğum bir konu değil ama bunu aşmak istiyorum çünkü bunalıyorum. Yakın çevremle girdiğim diyalog sonucunda anneler olarak serbest günler belirledik, çok fazla da birbirimize yüklenmeden bir etkinlik, davet olduğunda ne bileyim bir sinemaya gitmek mesela, birbirimizin evine bırakıyoruz çocuklarımızı.Zaten çocuklar da aralarında iyi anlaştığından kolay geçiyor gün. Herkesin bir ferahlamaya molaya ihtiyacı var, yeniden şarj olabilmek için. Annene selam gönderiyorum buradan, anneler iyi ki varlar. Sağlık mutluluk dilerim, Allah başımızdan eksik etmesin büyüklerimizi.
YanıtlaSil