Deniz 1 yasinda

Deniz 1 yaşında...

Benim kızım artık 1 yaşında. Bir...

Hayatımın en güzel yıllarından biri geride kaldı. O bir yıl benim iki avucumu ancak dolduran minicik bebeğimi büyüttü. İşaret parmağımı anca dolayan o minicik elleri büyüdü. Baş parmağımdan bile küçük olan ayakları büyüdü. Mememi kavrayamayıp yara yapan minnacık ağzı büyüdü. Doğduğu ilk andan itibaren boncuk boncuk bakan gözleri büyüdü. Deniz'im büyüdü. Bir tanem büyüdü. Kızım, canım, içimin gülen yüzü büyüdü. İyi ki doğdu, iyi ki böyle güzel büyüdü.

Son birkaç haftadır hep geçen yıl bugünlerde şunu yapıyorduk, bunu yapıyorduk diye düşünüyorum. Deniz'i beklemeyi ne çok sevmiştim. Nasıl da hamileliğim bitmesin istemiştim. Nasıl da onunla iç içe olmaya bayılmıştım... Hep bunlar geçiyor aklımdan. Hamileliğimi gün be gün yeniden yaşıyorum son günlerde. Gün be gün yine yeniden seviyorum Deniz'i bekleyişimizi. Ve bu akşam bu satırları yazarken sanki yeniden yaşıyorum Deniz'e kavuşmamızı.

Hayatımın en güzel anılarından biri Deniz'in doğumu. Sanırım yıllarca unutmayacağım, etrafımda doğan her bebekle yine yeniden hatırlayacağım çok güzel bir anı. Tam 1 yıl önce bugün saat 13:16 idi Deniz'i kucağımıza aldığımızda. 12 ay, 365 gün geçti aradan. Hepsi çok güzeldi de hepsi çok kolay da değildi o geçen günlerin. Deniz'in ilk ateşlendiği günü hatırlıyorum mesela, ilk aşısını hatırlıyorum ah ben ondan çok ağlamıştım, ilk uykusuz gecemiz, ilk pişik, ilk ateşe atılmışcasına susmadığı gün... Hala hepsini bir bir hatırlıyorum. O günlerle beraber hissettiğim çaresizliğimi hatırlıyorum, tecrübesizliği hatırlıyorum. Ama şimdi o günlere dön deseniz bir dakika düşünmem. Hepsini yeni baştan defalarca yaşayabilirim. Tek bir noktasını bile değiştirmeseniz, aynı şeyleri defalarca baştan yapabilirim. Bu sayede defalarca Deniz'in o mis kokusunu içime de çekebilirim. Çok ama çok sevdim ben bu geride kalan bir yılı.

Öte yandan Denize bir de şimdi bakıyorum. O ilk aylardaki minnacık bebeğe hiç benzemeyişine şaşırıyorum. Daha sadece bir yıldır hayatta olmasına rağmen ne kadar büyüdüğüne şaşırıyorum. Her gün yeni bir şey yapabilmesine ve buna çok çok sevinmesine şaşırıyorum. Öyle güzel ki onu böyle her gün biraz daha büyürken izlemek, önümüzdeki her yeni gün bize ne getirecek merak ediyorum. Çok ama çok sevdim ben her yeni gün, güzel bir sürpriz yaşamayı.

Deniz 1 yaşında...
Sorsanız kilosunu, boyunu hakikaten bilmiyorum. Ama mutlu olduğunu biliyorum. Gözlerime bakınca mutlu güldüğünü görüyorum. Etrafına mutlu mutlu bakmasını izliyorum. Attığı kahkahalardaki mutlu tınıları dinliyorum. Hamileliğim boyunca hep ama hep sağlıklı ve mutlu bir bebeğim olsun diye dua ettim. Başka hiçbir şey önemli değildi ki. Dualarım kabul olduğu için ben bir yıldır her gün şükrediyorum.

Deniz 1 yaşında...
Daha sanki dün kucağımda öylece duran ve sadece bana bakan bebeğimin artık oynamayı sevdiği oyunları sayamıyorum bile. Kitap okumayı sevmesine bayılıyorum, müzik çalınca oturduğu yerde poposunun üstünde sallanmasına çok gülüyorum. bazen o kendi kendine oynarken ben de onu izleyip hayatımın en mutlu anlarından biri bu olmalı diye düşünüyorum.

Deniz 1 yaşında...
Aylarca mememden inmeyen bebeğimin şimdi etraftaki yiyecekleri keşfetmesini izliyorum. Hala favorisi balık ve et. Bu aralar pilav canavarına dönüşmüş olsa da meyve görünce gösterdiği sevinç ah ne güzel. Kuru üzüm en sevdiği atıştırmalık. Anneanne yoğurdu olmazsa olmazı. Biz ne yersek onu yiyor olsa da hala canı yansa, biraz korksa, hastalansa, kafası karışsa soluğu aldığı yer benim yanım, sığındığı yer memelerim ya ben hala Demizi emzirmeye bayılıyorum.

Deniz 1 yaşında...
O 10 aya kadar dönemeyen bebeğimiz şimdi hızla (çok çok büyük bir hızla) emekliyor. Gözümüzü bir dakika üstünden ayırsak soluğu merdiven basında ya da koltuk kenarında alıyor. Tutunacakmış da kalkacakmış sıpa :) sanırım sıralamaya başlamasına ramak kaldı. Ah o benim ilk zamanlar elini kaldırdığımda pat diye yere düşen bebeğim artık öyle hareketli ki alt değiştirmek, üst değiştirmek resmen mücadele halini aldı :)

Deniz 1 yaşında...
Etrafta telefonla konuşan varsa hemen elini kuşağına kaldırıp eh diyor. Buradaki kullanımında denizcede de alo demek kendisi :) Emmek istiyorsa hızla yanıma yanaşıp dizlerinin üstünde kalkıp kollarını bana uzatıp anne emme demeye başlıyor. Israrcı! Emmeyi alana kadar vazgeçtiğini görmedik :) Baba dedi mi Ozan'ın gözleri parlıyor. Dedesinden bir şey isteyecekse söylenmeye dede diye başlıyor. Henüz kelime haznesi bunlar. Ama anlatmak istediği her şeyi bir şekilde anlatıyor. Eh! En çok kullandığı "kelime". Alfabenin sadece bu 2 harfiyle gün boyu ne derdi varsa bize iletiyor :) laf aramızda konuşmaya başlayınca yandık! Bir ehli bile kafamızı şişirirken kelimeler artınca ne olacak insan hayal edemiyor :)

Deniz 1 yaşında...
Bursa'nın ufak tefek taşları dediniz mi kollarını kaldırıp oynamaya başlıyor :) Beat boo en favori oyuncağı, onunla karşılıklı baya döktürüyor. Oyuncak kovaları ters çevirip davul yapmak, shakerları sallamak, müzik açıldı mı o yöne doğru hızla emeklemek dansa dair aktiviteleri. Sıpa dans konusunda bana benzeyeceğinin sinyallerini veriyor oley!

Deniz 1 yaşında...
Anneannesi ile her sabah yeni bir oyun kuruyor. Dedesi nereye giderse o da peşinden gidiyor. Sitedeki herkesin günde bir kaç defa bizim balkona uğramasına vesile oluyor. Günün büyük kısmını kucaktan kucağa dolaşarak geçiriyor. Komşularımızla, manevi anneanneleri ile oyunlar oynuyor oynuyor. Yolda belde, insanlar ona bakmazsa dikkat çekmek için ne gerekirse yapıyor. Pazara gidiyoruz mesela tezgahlarda ne varsa birer örnek toplayıp yiyor. Böyle insanlarla iç içe, kucaklarda sevgiyle gün be gün büyüyor.

Deniz 1yaşında...
Kaç yaşına giriyorsun Deniz dediğimize minnacık parmağını kaldırıp 1 diye gösteriyor. Biz gülünce o da 7 tane dişini gösterip kafasını yana eğiyor. Hep yazıyorum ya hakikaten o gülünce gözlerinin içi de gülüyor.

Deniz artık 1 yaşında...
Ve O'na dair yazacak çok çok çok şey var. Yazmak istediğim, aklımda dolasan, yazamadığım için içimde kalan bir sürü şey. Parmaklarım aklımdakilerin hızına yetişemiyor. Aklımın gönlümden geçenleri yakalaması ise zaten mümkün değil. Öyle yoğun, öyle güzel duygular yaşadım ki bu yıl, geride kalan 1 yılda Deniz 1 yaş büyüdü ama ben sanki onlarca yaş aldım. Sanki ben, onlarca yılı bu bir yılda kana kana yaşadım.

Denizin ilk yılı öyle güzel geçti ki her an buna şükrediyorum. Bu yıla dair içimde kalan tek bir şey var, Deniz'le geçirdiğimiz her anı bloğuma yazamayışım. Dilerim bir gün buraları okursa buna içerlemez. Ve dilerim ona kavuşmanın, onunla yaşamanın buraya yazdığım pek çok şeyden çok daha güzel olduğunu, bizi çok daha fazla mutlu ettiğini ona anlatabilirim.

Bu yazıyı Nasıl bitirsem acaba diye düşünüyordum. Ve az önce ben bu yazıyı yazarken Deniz uyandı. Aldım kucağıma emzirdim kızımı. Onu emzirirken yüzüne baktım. Gözümün önünden hakikaten film şeridi gibi günler aylar geçti gitti. Onun o minik suratı benim böyle kucağımda büyüdü diye düşündüm demin. Minik yanaklarını öptüm. Alnına düşen İpek saçlarını okşadım. Minicik elini dudaklarıma götürdüm. Ve iyi ki doğdun kızım dedim.  İyi ki bizim kucağımızı, gönlümüzü, hayatımızı doldurdun. İyi ki...

İşte bundan daha güzel bitemezdi bu yazı. Çünkü yüzlerce sayfa yazsam da duygularımı anlatmaya yetmiyor. Ama bir "iyi ki..." Sanki her şeyi özetliyor.

Deniz iyi ki doğdu.
Deniz iyi ki bizim kızımız oldu.
İyi ki...