Krese alışma da 3. Gun

Şu anda Deniz kreste bebek odasında. Alıştırma da 3. gün. O içeride ne yapıyor bilmeden burada oturmak beni çok zorluyor. Istediğin zaman girip bakabilirim ama beni her görüşü alışma sürecini biraz daha uzatıyor (muş). Yine de arada girip bakıyorum saklayacak değilim.

Dün bakmadım da ne oldu. Çok ağladı deniz. Çok ama. Dün ınstagrama şöyle yazdım:

Bugün her şey çok kolay basaldi. Krese girince Deniz el cirpti sevindi, bana el salladı öpücük verdi ve oynamaya gitti. O aglamadi. Ben ağladım 😥 Olsundu, yeter ki o eglensindi. Her şey son yarım saate kadar iyi gitti ve sonra Deniz ağladı. Çok agladi. Sanırım en son 4-5 aylıkken bu kadar aglamisti. Yemek yememis, sonlara doğru oyun oynarken de aglamis ve uyutmak istediklerinde kızmış. Aldım kucağıma sakinleştirdim. Eve geldik. Oyun oynadık, sarıldık, neşesi yerine geldi. Simdi uyuyor. O kadar kolay olmayacağını biliyordum zaten. Bence baya iyi bile idare etti canım kizim benim. 💛 ama kolay bir gün degildi. Gittikçe kolaylaşacak değil mi? #denizipkresebasliyor

#gulcinisebasliyor

Zor bir gündü dün. Ben denizden daha çok zorlanıyor bile olabilirim. Emin değilim. En azından o eve döndükten bir süre sonra iyiydi, neşesi yerindeydi kikir kikir gülüyordu. Ben bütün gün üstünden tır geçmiş gibi dolaştım. Hakikaten dün beni çok etkiledi. Onun o iç çekerek ağlaması, o kucağımda bana sarılisi. Ah benim canım kızım. Ah benim ağlatmaya kiyamadigim kızım.

Biliyor musunuz bunlar geçecek, deniz krese alışacak ve hatta buradan çıkmak bile istemeyeceği zamanlar gelecek. Biliyorum bunların hepsi olacak. Ve o zaman aman amma abartmisim o aralar bu olayı diyeceğim belki. Ama şu an böyle hissediyorum. Gece rüyalarında bile Deniz'in kreş süreciyle uğraşıyorum. Aklım fikrim bu işle dolu. Öyle ne yapayım.

Ama bu sabah kendime daha güçlü olmak için son verdim. Sanki ben daha güçlü olursam deniz de daha güçlü olacak gibi geliyor bana. Sanki daha kolay alışacak sanki daha çabuk yeni düzenine geçecek. Belki de kendimi teselli ediyorum, o da olabilir.

Kreş müdürü Sarah bu sabah şöyle dedi deniz için "she is happy, confident and independent. She will be there quite soon but we all need to be patient and support her". O sıfatları nasıl cevirecegimi tam bilmiyorum ama genel olarak Deniz'in bana bağlanmasında bir sorun olmadığını, mutlu ve güvenli bir bebek olduğunu dusunuyorlarmis. Biraz sabır ve zamanla çabucak alışacak diyorlar. Denizi 2 haftadır gördükleri için bilemiyorum. Heralde öyledir.

Ben sadece üzülmesine dayanamıyorum. Yemin ederim arada Denizi alıp buralardan kaçırdım geliyor. Bırakın kızımla beni diye koşarak kafasını geliyor. Sonra geçecek diyorum ve her şey çok güzel olacak.

Zaten sonuçta çok şükür deniz sağlıklı bir bebek, bizler sağlıklı insanlarız. Buraya da temelli bırakmıyoruz çocuğunuzu canım. Elimizden geldiğince evde olacağız geç bırakacağım erken alacağız. Olacak yani bir şeyler. Bu sabah bunları düşündüm istem Gülçin dedim dramatize etme olayı! Sacmalama! Çocuğunu yurda terketmiyorsun yahu. Işe gideceksin o da oyun oynayacak ve akşam kızını alıp sarilacaksin. Bu kadar! Milyonlarca anne ve çocuk gibi.

Benim arada böyle bir kendimi tokatlamam gerekiyor. Yoksa kafam geç basıyor bazen. Aaa abartacak bir şey de yok yani. Epi topu deniz krese başlıyor. Evet biraz sancılı bir süreç ama geçecek.gecmezse de gitemez krese başka bir çözüm yolu buluruz. Ki bence buna gerek de kalmayacak. 

Nihayetinde bugün de içim buruk olsa da daha iyiyim ben. Ben daha iyi olunca umarım denizim de daha iyi olacak. 

İşte böyle bizde krese alışma durumları. Bakalım bu gün neler gösterecek :)