31. hafta

Bu hamilelik daha neler gorecek bakalim. 

Hamileligimin 31. haftasi Cesme'de basladi. Ustelik dogum gunum de bu 31. hafta icindeydi. Yillar sonra ilk kez bir dogum gunumde annemin ve babamin yanindaydim. Ustelik Ozan da yanimdaydi. Ve karnimda bebegimiz vardi. Sanirim hayatimdaki en guzel dogum gunlerinden bir buydu... 

11 Temmuz'un bizim icin bir baska guzelligi de annemin yeniden kemoterapi alabilmesi oldu. Nelere seviniyoruz artik. Insanin yasamayacagi yokmus. Annem bir suredir kan degerlerindeki dusukluk nedeniyle kemoterapi alamiyordu. Bu normal bir seymis. Cok gorulen bir durummus. Evet de, iste insan yine de her sey yolunda olsun istiyor. Bana dogum gunu hediyesi olarak annemin tedavisi devam etmis oldu. Oley.

Sali gunu Ozanla, aklimiz cokca Cesme'de kalarak ciktik yola. O denizi, gunesi, aile sevgisini bir de cok lezzetli zeytinyagli yemekleri (hamileyiz hos gorun) birakip yola cikmak kolay degil. Hic degil. Ustelik ben hep ya uzulmeyin ben yakinda gelirim, 1-2 aya buradayim diyerek cikardim yola. Bu sefer oyle diyemedim. Bu dogumdan once ailemi son gorusumdu. Doguma kadar bir daha gidemeyecegim. Dogumdan sonra da en yakin ne zaman gidebiliriz henuz bilmiyorum. Ayrilmak zordu yani. Neyse konuyu degistirelim mi?

Iste boyle guzel baslayan 31. haftamiz aslinda baya da guzel devam etti. Karnim gunden gune buyuyor. Cok buyuyor. Bebegimizin hareketleri bazen cok fazla, bazen hic yok. Artik hareket etmediginde cok endiseleniyorum, saklamayacagim. O hareket edince sanki yuregime su serpiliyor. Gece uykulari biraz zorlasti. Bel, sirt agrilari ve kalca agrilari basladi. Bir de kramplar. 31. haftanin en sevmedigim seyi iste o kramplardi. Gece uyuyorsun mis gibi. Sonra sanki birisi bacagina bicak sapliyormus gibi bir aciyla uyaniyorsun. Hic hos degil. Babamain bacagina cok kramp girer. O yuzden babamdan tavsiye aldim. Hemen ayaga kalkip ustune bas dedi. Iyi guzel de 31 haftalik hamileysen hemen ayaga kalkmak oyle kolay olmuyor tabi! Sirt ustu yakalaniyorum kramplara genelde. Haydiiii nasil kalkicam hemen. Su ara sirt ustu yataken dogrulmam baya bir zaman aliyor soyleyeyim :) Once yana don, sonra yavas yavas kalk. Ben kalkip ayagimin ustune basana kadar kramp beni alasagi etmis oluyor. Neyse derdimiz bu olsun :)

Bunun disinda bir sikayetim yok. Aslinda bundan da sikayet etmiyorum. Nasilsa gecici bir donem. Aman iste gece gece eglence oluyor. Kalktim kalkamadim falan aksiyon! Kendi kendime o kalkma cabalarim sirasinda bir gluyorum ki sormayin. Uyku sersemi o gobekle mucadelem gorulmeye deger :) Bir de ertesi gun Ozana nazlanip, bacaklara masaj istemek icin bahane oluyor o kramplar. Simdi bundan mi sikayet edeyim yani? Ne edicem. Sikayet edecegime masajin keyfini cikaririm ben.

31. haftada bir de kizimizin yatagini aldik. Daha once de soylemistim evimiz kucuk oldugu icin kucuk yataklara bakacagiz once diye. Sizler de co-sleeper diyince, zaten aklimda olan Chicco Next to me iyice aklima yerlesti. Tavsiyeleriniz icin tesekkur ederim :) Ama iste cok pahaliydi. Tecrubeli anne arkadaslarim 2. el bak Gulcin dediler. Londrada expat da cok ya. Herkes zaten biran once esyadan kurtulmaya calisiyor. Sagolsun Elif de cok cesaretlendirdi beni 2. el konusunda. Zaten yikaniyor bunlar. Al gitsin dedi. Tum bu yureklendirmelerin sonucunda uygun fiyata bir Chicco next 2 me aldik. Tertemiz! Bebis sevmemis yatmamis icinde. Tabi ki yine de temizlenecek ama olsun iyi oldu. Bakalim umarim memnun kaliriz biz de. Insallah uzun uzun uyur kizimiz icinde. Misil misil uyur. Kesintisiz kesintisiz uyur. (hamile burada kendini teselli ediyor. Yazik, ellesmeyin :))


Daha alinacak cok sey, yapilacak cok hazirlik var ve onumuzde kalan sure malum. Ama yapariz yavas yavas diye dusunuyorum. Panige gerek yok. Keyfini cikarmak lazim. Tabi hayat da izin verdigince. Bzaen vermiyor. Hem de hic vermiyor. Siz normal hayatinizda sakin sakin yasarken, bir anda kendinizi tufanlarin icinde buluyorsunuz. Cuma aksami da tam oyle oldu. Hamileligimin 31. haftasina darbe telasi damgasini vurdu tabi ki. Ve benim agirlikli hissiyatim yine bu dunyaya cocuk mu getirilir oldu.

Cok sorguluyorum bunu bazen. Bencillik mi yapiyoruz bu dunyaya cocuklar getirererk? Sadece kendi anne baba olma hissimizi tatmin etmek icin mi giriyoruz bu yola? Degil tabi ki! Insan bir cana emek vermek istiyor. Ama boyle bir dunyada mutlu olacaklar mi? Hem de bizim istedigimiz tek sey hayatta mutlu olmalariyken?

Bilmiyorum. Ve bunlari dusundukce delirecek gibi oluyorum. Umarim onlari kotulerden ve kotuluklerden koruyabiliriz. Yoksa esyaymis, yatakmis, oymus buymus hepsi faso fiso. Guvende olsunlar, saglikli olsunlar, mutlu olsunlar. Hayattan butun dilegim bu...