Biz donduk Londra'ya...

Yazacak anlatacak oyle cok sey var ki... 
Iyi ki gittik Turkiye'ye. Ikimize de bu ara cok iyi geldi.
Hatta ucumuze de desem yeridir. Cunku bizim bizdik 2 haftada gozle gorulur bir ilerleme kaydetti ve daha da belirginlesti ve hareketlendi. Hatta Gonca ve Urune de bir beslik cakarak -artik o caktigi eli mi, dirsegi mi bilmiyoruz ama eli diye farzediyoruz- teyzelerine de kendini gosterdi.

Izmirde de Istanbulda da oldugumuz her gun aklimdan gecen bir sey vardi. Beni biraksaniz da ben hamileligimin geri kalanini buralarda gecirsem. Ah mumkun olsa. O yuzden Izmir'den ayrilmak da, Istanbul'dan ayrilmak da, Londra'ya donmek de hakikaten cok zor geldi bu sefer. Ah mumkun olsa da orada kalsam....

Biliyorum alisacagim. Hep oyle olur cunku. Uzakta yasiyorsaniz ayrilmak hic kolaylasmaz. En azindan benim icin bunca yildir hic kolaylasmadi. Ama her seferinde de alisirsiniz bu uzaklardaki hayatiniza. Bazen 2 gun sonra, bazen bir hafta sonra. Ama alisirsiniz iste. O yuzden biliyorum alisacagim. Hem de hemen alisacagim ama iste gel gor ki, an itibariyle hissiyat boyle: Ah mumkun olsa da hamileligimin sonuna kadar Turkiyede olsam...

Bunda tabi ki orada gordugum ilginin etkisi buyuk. Hani sanki, Turkiyeye gidince daha bir hamile oldugumu hissettim bile diyebilirim. Oyle bir sevgiyle kusatiliyorsunuz ki Turkiyede. Sanki orada daha cok alistim hamileligime de, bebegime de. 

Ozanla hamileligimin basindan beri bir suru sey konusuyoruz. Bazen heyecanimizi bazen endisemizi paylasiyoruz. Endiseliyiz tabi ki. Cunku hayati resmen bizim ellerimizde sekillenecek bir can gelecek aramiza. Ona guzel seyler yasatabilecek miyiz? Ihtiyaclarini karsalamaya yetebilecek miyiz? Insan endiseleniyor. Ama o endisli konusmalarin sonunda hep suna variyoruz: Belki en iyi okullarda okutayamayacagiz bebegimizi, en iyi sartlari belki saglayamayacagiz ona ama bir seyden eminiz cok sevecegiz onu. Neyin eksikligini cekerse ceksin sevgimizin eksikligini cekmeyecegine inaniyoruz. Bu his rahatlatiyor bizi.

Simdi Turkiyeye gidince dedim ki Ozan'a. Evet mukemmel bir dunyaya dogmayacak. Evet belki de mukemmel sartlarda yasamayacak ama cok sevilecek bu bebek be Ozan. Baksana daha dogmadan nasil bir sevgiyle kusatiliyor. Zaten insanin hayatta en cok ihtiyac duydugu, en cok guc aldigi sey boylesine buyuk sevgiler degil mi?

Sanirim bu his de cok ama cok rahatllati beni...

Ailemizin heyecanini anlatamiyorum bile. Annemler, halamlar, yengemler. Izmirde onu heyecavla bekleyen bir suru akrabasi var. Hazirliklara baslanmis bile. Bebegin ne giyeceginden, seneye onunla yapilacak gezilere kadar planlara baslanmis durumda :) Hicbir seye karismiyorum, hatyir demiyorum. herkes hevesini alsin, ne guzel :)

Bir de secilmis ailelerimiz var: arkadaslarimiz. Onlarca teyze ve amcanin arasina gelecek bu minik bebek. Iste izmir ve Istanbulda o teyzeleri ve amcalariyla kucaklatik biz doya doya. Ve ben anladim ki guzel bir dunyaya dogacak bizim bebegimiz. Onu kollayacak, sevecek onlarca teyze ve amcanin arasinda buyuyecek.

Iste galiba biarz da bu yuzden Izmir ve Istanbulda gecen 2 haftadadan sonra daha bir kabullendim hamileligimi. Ve dedim ki iyi ki geliyor bu dunyaya. Iyi ki esirgemiyoruz onu bu sevgiden.

Ve iyi ki var bizi Turkiyede kucaklayan, heyecanimizi paylasan, gobegime dokunup ya sen hadi gel artik diyen butun arkadaslarimiz, sevdiklerimiz. Bana nasil iyi geldi onlarla kucaklasmak, konusmak, onlarla bu heyecani paylasmak anlatamam. Herkese yetisemedim, keske yetisebilseydim de tanidgkim herkesi, bana buradaysan goruselim diyen butun blog ve instagram arkadaslarimi da kucaklayabilseydim. Keske.

Her sey gibi bebek heyecani da paylastikca cogaliyormus bir kez daha anladim ben bu gezide. 

Hamile duygusalligi beni iyice vurmadan ben bu yaziyi bitireyim de yaptiklarimiz baska bir yaziya kalsin o zaman :)

Sozun ozu: Biz donduk Londraya. Aklimiz da kalbimiz de biraz Turkiyede yine ama donduk biz Londraya :)