Yuzlesme

Biliyorum merak ediyorsunuz.

Tahmin ediyorsunuz bir seyler ama biliyorum beni uzmemek, kirmamak icin sormuyorsunuz da.

Yorum yaziyorsunuz, mesaj atiyorsunuz bana, gececek diyorsunuz.

Benim yuzum guluyor her mesajinizla, yorumunuzla.

Gercekten icten gelen iyi dilekleri, guzel sozleri duymak cok ama cok iyi geliyor. 

Yeri  gelmisken, hepinize tum mesajlariniz, yorumlariniz ve desteginiz icin cok ama cok tesekkur ederim. 

Saklamak icin yazmiyor degilim.

Ama buraya bazi seyleri yazmak benim icin hep bir milad oluyor.

Buraya yazinca bazi seyleri sanki o zaman gercek oluyorlar, sanki o zaman kabulleniyorum icinden gectigim sureci.

O yuzden bazi seyleri buraya yazabilmem zaman aliyor benim.

Sizden sakladigim icin, samimiyetsiz oldugum icin ya da paylasmak istemedigim icin degil.

Ama hazir olmuyorum bazen.

Ya da kabullenmek istemiyorum icinden gectigim yolu.

Bazen boyle iste, hayat hep kolay degil. 

Simdi Izmirden donunce hazir oldugumu hissettim yazmaya.

Ve bazi seylerle yuzlesmem, bazi seyleri kabullenmem icin bunu yapmam gerektigini de hissettim.

Belki de annemi gozlerimle gorunce, artik yasadiklarimizi yazacak gucumun oldugunu hissettim.

Hangisi bilmiyorum. Belki hicbiri, belki de hepsi.

Ama iste bugun yazabiliyorum.

Annemin rahatsizligi kanser.

Bundan neredeyse 9 yil once, bizim ilk evlendigimiz sene annemin bobreginde bir kitle bulundu ve 2-3 gun icinde acil bir ameliyatla annemin bir bobregi alindi. 

Hastalikla tanismamiz ilk o zaman oldu. Ama adini bile anamadim ben bu seneye kadar o hastaligin. 

Hep 'o hastalik' dedim. 

Adini anmazsak bize yeniden yaklasmaz sanidm belki. 
Belki de kabullenemedim durumu.

Simdi yeniden hayatimiza girdi kanser.
Bu sefer pankreasinda bir kitle goruldu annemin.
Ama ameliyat edilebilecek durumdaydi,
Ustelik annem, bebegin de etkisiyle cok yuksek bir morale sahipti.
Ve etrafimizdaki herkes olumlu dusunuyordu.

Ilk gunler zordu.
Cok zor ama.
Belki de  yuzden yazamadim.
Cunku bir yandan ne yapabilirizi dusunup, planlara dahil olmaya calisirken bir yandan sadece dusunmemek istiyordum.
Istatistikleri gormemek, hicbir sey duymamak, yasadigimiz bu kabustan uyanmak, eski siradan hayatimiza devam etmek istiyordum.

Bana bu durumlarda boyle bir hal geliyor.
Bir yandan gercekten cok guclu oluyorum.
Beynimde bir yer gercekten mantikli dusunuyor, planlar yapiyor, atacagimiz adimlari hesapliyor.
Ama bir yandan da cok gucsuz oluyorum. 
Icimde bir yer duygusal oluyor, gucsuz demeyeyim ama kirilgan oluyor, her seyi yok saymak, bazi seyler yokmus gibi davranmak istiyor.
Belki de herkes boyle bilmiyorum. Ben sadece kendimi biliyorum.

Bu gectigimiz 6 haftada da bir yanim gucluydu.
Bir de bebegin etkisiyle, tabi ki bir yanim kendindeydi ve bana sakin ol diyordu.Her sey duzelecek diyordu. Hayata zaman ver diyordu.
Ama bir yanim da cok kirilgandi.
Olumsuz hicbirseyi duymaya tahammulum yoktu.
Hatta belki de o yanim yasadigim herseyi, itirfaf ediyorum bebegimizi bile yoksaymak, eski siradan hayatimiza donmus gibi davranmak istiyordu. Bakiniz o donemde yazdigim blog yazilari. 
Iste o iki yanin bazen biri cikti ortaya bazen digeri.
Bazen cok gucluydum, bazen gozum yasli.

Simdi annemin ameliyati gecti bitti.
Yazabiliyorum artik.
Hastaligin adini bile yazabiliyorum.
Bu ameliyatta annemin pankresinin kuyruk bolumu, dalagi ve kalin bagirsaginin bir kismi alindi. Evet buyuk bir ameliyatti. Gercekten cok buyuk bir ameliyat gecirdi. 
Ardindan kemoterapi plani yapildi ve hatta biz oradayken ilk kemoterapi de verildi.
Su an icin her sey yolunda. Masallah anneme. Hem de kocaman bir masallah!

Dedigim gibi masallah, durumu idare ediyoruz.
Hepbirlikte, tum ailemiz, sevdiklerimiz herseyin cok guzel olacagina inaniyoruz.
Evet bunu yasiyoruz ama birlikte gectigimiz icin bu yoldan sansliyiz diyoruz.
Herkes annemin etrafinda birlikte bu yolda yuruyoruz. 

Benim durumum da bir hava degisikligi yaratti tabi.
Gundem hastaliktan cok bebek :)
Telefonla arayanlara 5 dakika hastaliktan bahsediliyorsa 10 dakika bebekten bahsediliyor bizim evde :)
Oyalaniyoruz, sabirla ve sabirsizlikla bu gunleri beraber asmaya calisiyoruz.

Bir yandan benim durumum da biraz daha hassas tabi.
Her ne kadar hamileligi cok dogal bir surec olarak gorsem de, hasta degilim yahu hamileyim desem de icimde bir bebek buyuyor.
Ve bu durum, vucudumdan duygularima benimle ilgili herseyi etkiliyor.

Ne zaman biraz moralim bozulur gibi olsa, onumde iki secenek var diye dusunuyorum.
Niye boyle oldu, niye bunu biz yasiyoruz, niye ikisi ayni ana denk geldi diye bunalabilir, depresyonun dibine vurabilirim.
Size bir sey soyleyeyim mi bu cok kolay.
Yani kendini birakmak.Isyan etmek. Karalar baglamak.
Su durumda gercekten cok kolay.

Ama bir secenek daha var. 
Her zaman yaptigim gibi durumdaki iyilikleri gorebilirim. O iyiliklere odaklanip kendime ve dolayisiyla bebegime iyi bakabilirim.
Ben iyi olursam, bebegim de iyi olur. Biz iyi olursak anneme bundan buyuk moral yok. KI zaten morali iyi ama olsun daha iyi olmasi her zaman iyidir :)
Bu cok mu zor?
Hayir.
Ama yazmasi yapmasindan daha kolay diyeyim.

Ben tabiki ikinci secenegi seciyorum.Bir kere ben hayatimda hic kolayi secmedim.
Cunku ben annemin kiziyim.
Cunku annem harika idare ediyor durumu ben de ondan ogrendiklerimi yapiyorum.

Sonra bir Gulcin, ne kadar bazen gucsuz oldugunu hissetse de her durumdan iyiye odaklanmali. 
Yoksa Gulcin olmam degil mi? 
Evet, bence oyle. 
O yuzden birinci secenek yok bile benim icin. 
Sadece her seyin cok guzel olacagini dusunuyorum.
Tam da oyle.
Her sey cok guzel olacak ve hatta su anda da hersey cok guzel bile. 
Buna cani gonulden inaniyorum.

Ohh be yazdim rahatladim :)