Bua aralar kendimi surekli ayni seyi hayal ederken buluyorum.
Boyle herseyin ustunde bir makam varmis, ama isleyen bir makam ve biz o makama gidip sikayetlerimizi dile getirebiliyormusuz.
Evet, normal sartlarda bu makan hukumet olmali, o olmadi mi meclis, o da olmadi mi cumhurbaskanligi.
Ben bizim sartlarimizda bunlarin hicbir sekilde islemedigini bildigimden iste kendimi surekli bunu hayal ederken huluyorum.
O makamdaki insanlarin akli basindaymis.
Vicdanlilarmis.
Dediklerimizi dinliyorlarmis.
Ve hatta dediklerimizi anliyorlarmis.
Cevap veriyorlarmis bize.
Ilgiyle bakiyorlarmis...
Hayalimde onlara sadece diyorum ki...
Biz sadece insanlar olmesin istiyoruz.
Bunun geregi neyse lutfen yapin.
Bu kadar.
Iki cumle.
Sadece insanlar olmesin.
Kim olduklarinin hicbir onemi yok.
Hangi soydan sopdan geldiklerini, neye inandiklarini, hangi partiyi destelediklerinin hicbir onemi yok.
Sadece insanlar olmesin.
Caresizlik neymis biliyor musunuz?
Bunu soyleyecek hicbir makamin olmamasi ve bunu hayal etmek zorunda kalmakmis.
Caresizlik, dogrulari soyledigini bildigin halde kimsenin bunu duymamasiymis.
Caresizlik, bogazin yirtilana kadar yeter diye bagiriyorken, birilerinin hala hala hala temcid pilavi gibi ayni hikayeleri tekrarliyor olmasiymis.
Kabul ettim: Bulundugumuz kosullar altinda caresisiz.
Cunku yazilmis senaryolarin zavalli figuranlariyiz sadece.
Yaziklari hangi pislik senaryonun kurbani olacagimizi bilmeden bu hayata tutunmaya calisiyoruz.
Ben de istiyorum umutlu kalayim, ama bazen olmuyor.
Televizyona cikan her donuk suratli kravatli adami gordugumde biraz daha uzaklasiyorum umutlarimdan.
Artik duymuyorum soylediklerini.
Duysam ne olacak ki.
Kesin, "bu milletimize karsi..." diye baslayan ayni cumlelerini bas bas bagiriyorlardir.
Kesin "ulkemizin bolunmez butunlugu..." diye baslayan ayni ayni cumleleri bir milyonuncu kez kuruyorlardir.
Duysam ne olacak ki onlari.
Onlari duymuyorum ben.
Bu aralar hic durmadan o aklimdaki hayali makamla konusuyorum.
Sanki anliyor onlar beni.
"Biz sadece insanlar olmesin istiyoruz. Bunun geregi neyse lutfen yapin." diyorum onlara.
Gozleri o kravatli adamlar gibi donuk degil.
Onlarin da icindeki aciyi goruyorum.
Bana yapacaklarini anlatiyorlar.
Gercekten ise yarayacak bir sey yapacaklar diye umutlaniyorum.
Keske yapsalar.
Biz sadece insanlar olmesin istiyoruz.
Bunun geregi neyse lutfen yapin.
Sadece bunu istiyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder