Cunku...

Bu aralar hayat bizim icin degisik.

Dalgali biraz.

Dalgalar bir yukseliyor, bir alcaliyor.

Idare ediyoruz.

Annemin ameliyati cok sukur iyi gecti.

Masallah anneme!

Simdi ameliyat sonrasi tedavi donemi basladi.

Biraz uzun surecek bu donem.

Ama sonu iyi olsun da suresi hic onemli degil.

Biz zaten her daim surecten de keyif almak icin ugrasan insanlariz.

Pazar gunu Ozanla beraber Izmire gidecegiz.

Annemi gormeye.

Babami da tabi ve herkesi de tabi.

Su gectigimiz iki haftada bazi seyleri yeniden cok iyi anladim.

Oncelikle, evet aile cok ama cok onemli.

Bazen ailemizin her bireyiyle can cana olamiyoruz belki.

Ama boyle anlarda insan kocaman bir aileye sahip olmanin ne kadar kiymetli oldugunu bir kez daha anliyor.

Annem ameliyattayken telefonum hic susmadi.

Abim, babam, Halalarim, dayim, yengem, kuzenlerim, canim kuzenlerim...

Orada olduklari gbi bir de herkes bir de beni rahatlatmak icin ugrasti durdu. 

Ne mutlu bana...

Sonra, evet arkadaslari insanin gercekten secilmis aileleri.

Arkadaslarima ne kadar duskun oldugumu siz de biliyorsunuz.

Bazilari hep diyoum kardesim.

Oyleler, yeniden anladim.

Oyle buyuk destek oldu ki hepsi bana.

Kimi yanimdaydi, kimi cok uzaklarda.

Kimini uzun yillardir gormuyorum ama whatsup guruplarimiz var. 

Bir sekilde her biri ellerini, sozlerini, desteklerini bir an olsun cekmediler ustumden.

Ne mutlu bana.

Ama sadece benim arkadaslarim degildi bana arkadaslarin secilmis ailemiz oldugunu yeniden hatirlatan.

Annemin arkadaslari. Onlara bakinca umarim biz de o yaslarda boyle oluruz diye dusunmeden edemedim. 

Hepsi oyle seferber oldu ki.

Nilgun ablam zaten annemin kiz kardesi gibi. Annemin basindan bir an ayrilmiyor.

Bizim yazlik komsularimiz annemin taa ortaokuldan arkadaslari.

Sadece yazlik komuslarimiz degil tabi, yazlikta olmayan ama taa ortaokuldan beri arkadasi olan bir suru teyzem var benim.

Hergun ya geliyorlar, ya yemek gonderiyorlar, ya ariyorlar.

Bu destek soyle anlarda herseyden kuvvetli.

Ne mutlu anneme.

Evet, keske bu hic yasanmasaydi.

Ama yasaniyorsa da bu donemi boyle buyuk bir sevgiyle, destekle ve olumlu bir havayla gecirdigimiz icin ailem ve kendim adina cok ama cok mutluyum.

Sanirim insan biriktirmeyi annemden ogrenmisim.

Simdi donup iyi ki diyorum ve hayatim boyunca hep etrafim insnalarla dolsun diye dua ediyorum.

Gercekten hayatta sagliktan ve o saglikli hayati sevdigin insanlarla paylasmaktan daha onemli hicbir sey yok.

Cok yakin bir arkadasim var izmirde.

O da benim ortaokul arkadasim.

O da buyuk bir saglik mucadelesinden cikti yakin zamanda.

Daha tam da cikmadi ama yolun cogunu gecti cok sukur. 

Cok konusyoruz oonunla da. Hep konusuyoruz.

Bundan bir kac ay once onun yasadiklariyla ilgili konusurken demisti ki Gulcin nefes aliyorsak umut hep var demektir. 

Ve bunu bana soylerken bir hastane odasinda, 7 yasaindaki kizinin okuldaki ilk gununu kacirmanin huznu icindeydi.

Ama bana bunu dedi.

Hic unutmadim bana o gun, o sartlarda bunu soylemis olmasini. 

O yuzden...

Karamsar olma degil, iyimser olma zamani.

Hayata tutunma, bu yasadigimiz surece bile sukretme zamani.

Cunku nefes aliyorsak umut hep var demektir.

Ve umut bu hayattaki en guzel seydir...