Bugun de bunu cok sevdim

Bugun bu yaziyi eklemek istedim buraya.
Bugun de bunu cok sevdim iste...

Onuru olan bir asla yoksul degildir. 

Buydu az once okudugum haberin basligi. Yoksulluk kotu degil ki niye boyle bir baslik atmislar diye dusunerek basladim okumaya. Ama okudukca anladim ki bahsettigi yoksulluk paradan yana bir yoksulluk degil.

Onuru olan bir insan asla gonulden yana yoksun degildir diyor sanki. Ya da ben oyle anladim.

Budapestede bir evsiz, Abraham Sandor'un ardindan son iki yilini gecirdigi banka soyle bir plaka asiyorlar.

Diyor ki...
Hayatinin son iki yilini Abraham Sandor burada gecirdi. Emekli bir madenciydi.Gurulu ve edebiyat asigi bir insandi. Onuru olan bir asla yoksul degildir.

Sonra okumaya devam ettim. Buyrun yazinin tamami burada...

O civarda yasayanlara Abraham ilgili dusunduklerini sormuslar...

"Yakında oturuyorum, gelip geçerken bakardım. Farklıydı. Boş şişeleri topluyor, onları geri götürüp eline geçen parayla karnını doyuruyordu. Boş zamanlarında sürekli kitap okuyordu."


"Tam karşıdaki evde oturuyorum. Çok düzenliydi. Geceleri orada uyuyordu. Ama akşam, üzerine örttüğü battaniyesini sabah hep toplar, katlar, bankın altında eşyalarını tuttuğu valize koyardı. Bir gün elinde bir süpürgeyle gördük onu. Bankın çevresini süpürdü, temizledi. Sonra da bu temizlik işini her gün yapmaya başladı. Yakınlardaki dükkânların önünü, karşıdaki bankanın çevresini de süpürüyordu. Sanırım ona bu nedenle dükkân sahipleri birkaç kuruş veriyorlardı."

"Karşıdaki dükkânda çalışıyorum. Kitap okuduğunu görüyordum sürekli. Önceleri başkalarına kendini kültürlü göstermek için elinde kitap tuttuğunu düşündüm. Ama gelip geçene aldırmadan okuduğunu da ayırt edebiliyordum. Nasıl böyle kaygısızca kitap okuyabilirdi? Başının üzerinde bir çatı bile yokken? Bir gün yanına gittim. Kitabı ben de severim. Elinde bildiğim bir kitap vardı. Selam verip yanına oturdum ve bir buçuk saat kitap üzerine konuştuk."

Boyle devam ediyor...
ve...

"Aşağıdaki manavın orada çalışıyorum. Bir gün ansızın geldiği gibi kayboldu. Kimse nereye gittiğini anlamadı. Varlığıyla olduğu gibi yokluğuyla da bizi etkiledi. Eksikliğini duymaya başladık. Sonra da bir gece işte bu kitabeyi biri bu banka iliştirmiş. Ölmüştü. Nasıl yaşadıysa, öyle yani gururla aramızdan ayrıldı."

diye bitiyor anlatilanlar.
Hepsini birden okuyunca cok duygulandim ben.

Hayatin hangimizi nereye savuracagi hic belli degil.
Bir gun madencisin, baska bir gun sokaktasin.
Ama iste aynisin, o insan sensin.

Bugun de iste bunu cok sevdim...