Ne yazayim ki?

Geçtim bilgisayarın karşısına öyle bakıyorum.
Ne yazayım ki?

Onlarca, yüzlerce insan öldü. Ben yeter mi yazayım?
Gencler, cocuklar yok artık. Ben bitsin mi yazayım?
Insanların kardeşleri, sevgilileri, arkadaşları, anaları, babaları öldü. Ben bir daha olmasın mı yazayım?

Ne yazayım ki?
Ne yapayım da değişsin bu dünya?
Bu çaresizlikten, bu acizlik hissinden, bu hiçbir şeyi değiştirememenin hiçbir şeye yetememenin verdiği acıdan nasıl kurtulayım?

Bilmiyorum. Bilemiyorum...

Fotograflara bakiyorum. Kendimi engelleyemiyorum, hep fotograflara bakiyorum. 

Fotograf ciglik atar mi?

Atarmis.

Ben bunu yine yeniden anliyorum.

Kan gölünün içinde yatan iki küçük ayak...

Bir gelin bir de damat... 

Tertemiz entarisinin içinde başında beyaz örtüsüyle bir teyze...

Halay ceken genclerin ardinda patlayan bomba..

Aci aci ciglik atiyor her fotograf.

Her birine baktigimda kulaklarimda o keskin cigligi duyuyorum.

Beynimde yankilaniyor, yuregimde titriyor o ciglik.

Her fotografta parca parca oldurdukleri bizi goruyorum.

Baris isteyen biz.

Umuda tutunan biz.

Birlikte yasamak isteyen biz.

Biz hepimiz...

Bu ilk de degil. Aylardir asker, sivil, polis, ogretmen, coluk, cocuk...

Cok eksildik biz.

Cok olduk biz.

Patlamayi duydugum saniyeden itibaren, bunu kimin yaptirdigina dair bir suphem olmadi.

Oncekilerde de olmadigi gibi.

Ama iste degitiremiyorum hicbir seyi.

Bilmek yetmiyor.

Haykirmak yetmiyor.

Degistiremiyorum. 

O yuzden iste ne yazayim ki? 

Ne yapayım da değişsin bu dünya?
Bu çaresizlikten, bu acizlik hissinden, bu hiçbir şeyi değiştirememenin hiçbir şeye yetememenin verdiği acıdan nasıl kurtulayım?

Bilmiyorum.

Sadece...

Cok ama cok uzgunum.

Bunu biliyorum.