Guzel bir veda...

Sevgili blogum,
Dun ileride hatirlamak isteyecegim bir gundu.
Eger bugun telefonumu evde unutmamis olsaydim, fotograflar da ekleyecektim dunden sana.
Ama unutmusum iste.

Malum Pazartesi itibariyle yeni bir donem basliyor benim icin.
Eski rolumle vedalasip, yenisine merhaba diyecegim.
Bizim sirkette boyle biraz uzun suruyor gecis donemleri.

Ben veda yapmayin bana demistim. 
Duygusal bir insanim agir gelir bana demistim.
Ama olmaz dediler.

Ya zaten epi topu 2 kat asagiya tasiniyorum, ayni binadayiz bosverin demistim.
Ama olmaz, zaten kucuk bir sey aramizda toplanip birer kadeh icip dagilacagiz dediler.
Peki dedim.

Dun aksamdi o veda.
Dun aksam soyledikleri yere gittigimde beni balonlarla suslenmis bir masa bekliyordu.
Bir suru arkadasim oradaydi.
Hatta cocuklari, bebekleri olanlar bile bakici ayarlayip gelmisti ki Londrada bakici ayarlamak ne zor ben bile biliyorum.

Yedik, ictik, sohbet ettik.
Bana kartlar verdiler. Hatta hediyeler bile verdiler.
Direktorum de benimle ilgili soyledikleriyle bana en guzel hediyelerden birini verdi.

Ve dediler ki...
Buradayiz, unutma bizi, Biz seni cok ozleyecegiz, sen de ozle bizi.

Ozleyecegim.

Dun aksam bu son 2 yildaki emegimin, cabamin hic de bosa gitmedigini hissettim,
Iyi ki de oyle calismisim dedim.
Iyi ki de boyle yasamisim bu iki yili.
BU his, gercekten cok guzel.

Boyle projelerden ayrilirken hep sunu soylerim.
Umarim arkamda kotu bir hatira birakmamisimdir.
Cunku en onemlisi bu.
Basarilar da, basarisizliklar da unutulur.
Ama kalp kirdiysan o fena.
Sanirim kirmamisim.
Ya da umarim.

Guzel, tadinda, beni cok mutlu eden bir veda oldu bu.
Simdi yeni maceraya basliyorum.
Ve bu kadar guzel insanlarla yolum kesistigi icin sukrediyorum.
Boyle olsun da calisma hayati, seve seve calisalim.

Iyi haftasonlari efendim...