Uzerine hep...

Bugun Izmir'den cok guzel gulen, cok ama cok iyi bir insan son yolculuguna ugulanacak. 

Abimin konservatuardan hocasi, abisi; annemin mesai arkadasi, manevi ogullarindan biri; benim taa ilkokul yillarindan tanidigim dansa, muzige sevdalanmama vesile olan abilerimden biri. Bortan abim.

Onlarca yuzlerce insanin hocasi, arkadasi, sirdasi, abisi... Eren'in biricik babasi. Ve Merih ablamin gozunden sakindigi biricik aski... Benim hayatim boyunca gozlerimle sahit oldugum en guzel asklardan birinin yarisi... Iyi insan tanimlamasinin ete kemige burunmus hali...

Dun, Bortan abi uzun zamandir verdigi savasa bir son verdi.

O buraya kadar dediyse vardir bir bildigi.

Dunden beri oyle cok sey yaziliyor ki onun hakkinda. Oyle gozleri dolduran, oyle yurekleri titreten seyler. Okudugum her satirda hem agliyorum, hem yeniden gurur duyuyorum onunla.  Hic sasirmiyorum bunca sevilmesine. Hic sasirmiyorum ardindinda bunca derin bir iz birakmasina.

Bir insani onlarca yildir taniyorsaniz ve O'nu istisnasiz her gordugunuzde etrafindakilere o sicacik bakislariyla bakiyorsa...

Iste baska ne soylenir ki...

Ah Bortan abicim.

Isiklar icinde yat.

Uzerine hep yildizlar yagsin...