Sonunda...

Hani bir sey icin cok calisirsiniz.

Ama cok!

Yine de olmaz o sey.

Hem de yillarca olmaz.

O olmadikca sizin kendinize olan guveniniz azalmaya baslar.

Sanki damla damla akar gider o icinizdeki guven.

Yavas yavas.

Guveniniz yavas yavas akar gider ama siz her damlada hizli hizli tukenirsiniz aslinda.

Cunku akip giden her damla guveninizle birlikte umudunuzdan bir parca, hem de buyuk bir parca, katar yanina.

Ne kadar isteseniz de bir turlu engelleyemezsiniz bunu.

Elinizden bir sey gelmez.

Sonra kabullenmeye baslarsiniz durumu.

Demek bu kadarmis benim kapasitem dersiniz.

Demek ben bu kadarini yapabiliyormusum.

Bu durumu kabullendikce rahatlarsiniz.

Belki de rahatladiginizi sanirsiniz. 

Kabullenmek insan ruhuna hep iyi gelir...

Ama...

Ama bir yandan bu kabullenis sizi bulundugunuz yere daha da saplamaya baslar.

Degistirmek istediginiz seyleri gorursunuz.

Durumu kabullenmis olsaniz da icten ice hala onlari degistirmek de istersiniz.

Ama zaman gectikce guveniniz ve umudunuzun yaninda cesarettinizi dde kaybetmeye baslarsiniz.

Artik haydi bir deneyeyim diyecek cesaretiniz saklanmistir bir yerlere.

Ulasamazsiniz ona.

Sonra bir seyler degismeye baslar.

Beklemediginiz seyler.

Belki etrafinizdaki insanlar, belki calistiginiz yer, belki beklentileriniz.

Ve belki de sadece zamani gelmistir...

Birisi der ki vazgecme. Birisi der ki haydi bir dene. Birisi der ki ben sana destek olacagim. Birisi der ki neden olmasin?...

Bir bakarsiniz ki umudunuz ufak ufak yesermeye baslamis. 

Bir bakarsiniz ki kendinize guveniniz yeniden gelmeye baslamis.

Bir bakarsiniz ki cesaretiniz yeniden yureginizde yerini bulmaya baslamis.

Bebek adimlari gibidir attiginiz her adim.

Oturdugunuz yerden kalkarsiniz.

Kosmaya gucunuz yoktur ama yurumeye calisirsiniz.

Dusersiniz, kalklarsiniz, dusersiniz, kalkarsiniz ve bir yere varirsiniz.

Sonunda bir yere varirsiniz...

Vardim.

Bir yere vardim.

Yillar once varmayi cok isteyip de asla varamadigim bir yere vardim.

Cok zor oldu.

Cok zor.

Ama bir adim daha attim.

O adima seviniyorum ama en cok yeniden adim atmaya cesaret edebilecek hale geldigime seviniyorum.

Bir zamanlar kaybettigimi dusundugum Gulcin'i icimde bir yerlerde bulup elinden yakalayabildigime seviniyorum.

Gitmemis hicbir yere. 

Buradaymis aslinda.

Saklanmis sadece...

Yeniden bulustugumuza cok ama cok seviniyorum.

Iste bugun de boyle...