Kendimle başbaşa

Cuma akşamı işten çıkarken, bakalım ne yapacağım bu haftasonu diyordum. Yalnız olacağım, sıkılacak mıyım? Kendimi oyalayabilecek miyim? Derken bir önceki yazıya gelen yorumları okumaya başladım. Ah ben de yalnız kalabilsem diyen anneleri görünce sustum. 

Her seyin bir zamani vardi. Yalniz kalabilmenin de. Zamaninda her seyin kiymetini bilmek lazimdi. Sikayet etmeyip, keyfini surebilmek lazimdi. Ileride lazim olurdu :) Iste o an karar verdim; bu haftasonunu guzel gecirmek icin elimden geleni yapacaktim. Gozunu seveyim blogger olmanin :)

Eve giderken en sevdiğim şeyi yani suşi aldım kendime. Bir de beyaz şarap. Sonra eve gidip bir de romantik komedi açtım kendime. Böylece kendimle başbaşa haftasonum başlamış oldu...

Aldigim karari uyguladim ve mis gibi bir haftasonu gecirdim. Sanırım arada yalnızlık iyi geliyor insana. Bu birlikte olduğumuz, hayatı paylaştığımız insanları sevmediğimizden değil. Ve hatta belki de cok sevdigimizden. Onlara verebilecegimizin en iyisini vermek istedigimizden. Oyle ya da boyle sadece arada yalnızlık iyi geliyor insana. Yoğunluğu yüceltmeyelim gibi, insan ilişkilerini de yüceltmemek mi lazım acaba? Daha iyi olabilmek için ilişkilerimizde arada bir kendimizle başbaşa kalabilmek mi lazım acaba?

Ben kendime iyi davrandım bu hafta sonu. Canım ne istiyorsa onu yaptım. 
Canım istedi evi topladım. Canım istedi film izledim. Canım istedi alışverişe gittim kendime yüz peelingi aldım. 
Canım istedi yemek yaptım. Canım istedi dışarıdan yedim. 
Canım istedi dizi izledim. Canım istedi müzik dinledim. 
Keyfimin kahyası derler ya hani, ben sanırım bu hafta sonu tam olarak keyfimin kahyası oldum :)

Dün evi toparlama ve bir romantik komedi üstüne bir kahve içip eve dönme niyetiyle yola çıktığımda saat 3tü. Ozanla her zaman gittiğimiz bir kafe var oraya kadar yürüdüm. Sonra söyledim kahvemi ve kekimi, oldukça sıradan ve tam da bu haftasonuna uygun köpük kitabımı okumaya başladım.

Kafenin sahibini İtalyan sanıyorduk biz ama Arnavutmuş. Bana ozanı sordu. Böyle şeyleri çok seviyorum. Rotterdamda da olurdu. Hani insani bir bağ :) sohbet ettik biraz. Sen demesin mi bana geçenlere arnavutkuktaydım sizin başkanınız da oradaydı. Hiç anlamıyoruz bize neden cami yaptırıyor? Yani Londra'da yaşıyorum, Londra'da yaşayan bir arnavut bana bunu diyorsa ben başka bir şey demiyorum. Nokta.

Sonra vurdum yine kendimi yollara. Hava bir açıp bir kapıyordu. Güneş bir görünüyor bir bulutların ardına saklanıyordu. Ben yürüdüm. Yorulunca oturdum bir banka kitabımı okudum, insanları izledim. Ben yürüdüm. Acikinca girdim bir Kafe'ye atıştırdım, birşeyler içtim. Ben yürüdüm. Arada kulaklıklarımı takıp müzik dinledim. Ve hatta hayal bile kurdum. Ve hatta hayaller...

Akşam eve geldiğimde saat 9a geliyordu. 5 saatten fazla kalmisim sokakta. Bir tarhana çorbası yaptım kendime. Sonra bir şey izlemek istemedi canım. Müziğe teslim ettim kendimi. Dinledim. Dinledim. Dinledim.

Gecenin ilerleyen saatlerinde, Goncama whatsuptan konusşuyorduk. Ne iyi etmişsin GB, bak bunlar da bir nevi terapi dedi. 

Haklıydı.

Bunlar da bir nevi terapi...
Ve galiba benim bu terapiye ihtiyacim vardi...