Gulcin Toulouse'tan bildiriyor... 2

Sevgili blogum,

Touslouse gunleri guzel gidiyor. Ve hatta dun hatiralarima yazmak istedigim bir aksam yasadim Toulouse'ta. 

Dun aksam Ozanlarin konferans yemegi varmis.Ozan erken cikarim falan dedi ama. Ne gerek var canim. Baksin isine.

Beni biliyorsun, bu durumlarda hic ay yalniz kalacagim hissine kapilmiyorum. Bilakis yalnizligimi arada seviyorum :) 

Hah tam da o sebepten Ozan aksam yemek var diyince kendime forusquareden guzel bir restoran baktim. Sonra basladim hazirlanmaya. Ne yani yalniz yemege cikacagim diye hazirlanmayayim mi?

O sirada esyalarini birakmak icin Ozan geldi otele. Yemeklere dagilmadan once soyle bir yuruyelim beraber dedik ciktik. Sonra Ozan restoranina ben restoranima :)

Benim gittigim yer Winter Garden - Kis Bahcesi diye kucuk tatli bir yer. Hani menusu bile el yazisiyla yazilmis o kucuk restoranlardan biri. Oturdum masama garson geldi. Ve aramizda beni cok mutlu eden bir konusma basaldi...

- Menuye arkadasiniz gelince mi bakmak istersiniz?

- Ben bu aksam yalniz olacagim.

- Aa tabi ki yalniz olmayacaksiniz hepimiz buradayiz

:) Galiba sirin bir yerdeydim blogum. Galiba iyi kalpli insanlar arasindaydim.

Bu sicak karsilamayla icime gelen his hic de yanlis degilmis. Ben dun aksam gercekten cok iyi insanlarla tanistim, yemek yedim ve hatta bir tanesinin de dogum gunu kutlamalarina katildim :)

Baslangic yemegimi yerken garsonum Max'in sohbeti eslik etti bana. 

Onun onerdigi ana yemegi restoranin sahibinin karisi topluca Fransiz teyze getirdi. Yemegimi birakirken halimi hatrimi sordu. Saniyorum yemegi nasil pisirdiklerini anlatti. Saniyorum diyorum cunku Max baya iyi ingilizce konusuyor. Teyze de konusuyor ama yari ingilizce yari fransizca. Olsun cok guzel anlastik biz. Yaninda bolca salata getirmis. Yemegimin tadini cikara cikara yavas yavas yiyecekmisim oyle dedi :)

Tatliyi restoranin sahibi yasli amcam servis etti, Tartataine yapmis. Elmasina cok tarcin koymus bakalim begenecek miymisim? Bir seye ihtiyacim var miyimis? Varsa mutlaka soyleyecekmisim :)

Sonra ben artik kalkayim derken Max geldi yine. Bugun benim dogum gunum bir icki de bizden ic lutfen dedi.
Su fotografta gordugunuz kadehler Max'in dogum gunu serefine hepbirlikte ictigimiz findik likorleri :)

Sonra odedim hesabimi kalktim.

Max, teyze, amca hepsi kapidan ugurladilar beni. yanaklarimdan optuler Toulouse'ta iyi eglen dediler.

Sanirim cok ozel bir aksam yasadim.

Yabanci oldugum bir ulkede insanlar tarafindan sarmalandim.

Ben yanizligimla hakikaten cok mutluydum ama yalniz da birakilmadim.

E ondan da mutlu oldum.

Genelde aklimda Fransizlarin uzakligina ve nobranligina dair bir on yargi vardi.

Sanirim dun aksam kirildi o on yargi.

Ve ne dusundum biliyor musun?

Dun aksam ben aman yalnizim diyip otelde otursaydim evet butun aksam yapayalniz olacaktim.

Ama cikip sokaga karisinda hic de yalniz kalmadim. Hic.

Hatta bazi yasadigim sehirdeki zamanlardan bile daha yalniz degildim

Dusundum de...
Acaba yalnizliga kendimizi yine kendimiz mi mahkum ediyoruz?

Illa tanidigimiz insanlarla gecirmemiz gerektigini dusunup zamani kendimizi yine kendimiz mi yalniz birakiyoruz?

Yoksa hayata karisinca yalnizlik siliniyor mu arada?

Ha ne dersin blogum?