Korkmuyorum cunku...

Universiteden mezun olup calismaya basladigimda bazi cumartesileri yalniz gecirmeyi sevdigimi farketmistim. Kendi kendime geziyordum, dinleniyordum, hosuma gidiyordu. O zamanlar yalnizsam en sevdigim seylerden biri Besiktas'a gitmekti. Once semt pazarina ugrardim. Cogunlukla bir sey almazdim da dolasirdim. Sonra Besiktas'a iner Cicek koftecisinde kofte yer, pasajlardaki dukkanlari dolasirdim bir bir. Oyle butun gunu Besiktasta gecirirdim hic ay,ne yapsam demeden. Hala da Istanbul'a her gidisimde ugrarim Besiktas'a. Cok severim Besiktasi.

Iste oyle bir Cumartesi ben yine Besiktastayim, Balik Pazarinin oralarda yuruyorum. Bir anda etraftan bir sesler gelmeye basladi. Sloganlar. Bir baktim etrafima 4 bir yandan besiktas formali insanlar geliyor. Allahim bende bir telas. Ne yapacagim ben diye. Heykele dogru gitsem kalabalik oradan geliyor. Diger tarafa yurumeye basladim. Besiktasi bilenler, hatirlar balik pazarinin karsisinda kosede bir cerezci bir de tokaci vardir. Tam onlarin onune geldim ki karsidan da bir gurup geliyor. Kaldim ortada.

Attim kendimi cerezciye. Korkmus olmaliyim ki cerezci amca kizim ne oldu? dedi. Insanlar bagirarak geliyorlar, korktum dedim. Ben oyle soyleyince, o gulumsedi elindeki ise dondu ve Korkma, Carsi Onlar dedi. Korkma, Carsi Onlar...

Biliyordum Carsi gurubunu tabi de. Ilk kez o gun ayni yerde bulunmustum onlarla. Korkma carsi Onlar cumlesi sonarsinda cok bir sey ifade etmedi benim icin. Korktum ben Carsidan. Fanatizimden korkardim ben. Futbol fanatizminden daha da cok korkardim.

Sonra kucuk kucuk seyler duymaya basladim haberlerde. Taraftar gurubu dedikleri Carsi Bildigin STKlik yapiyordu. Nerede bir caresizlik varsa onlar tezahuratlarinda o caresizliklere deginiyorlardi. 

Carsi HESlere karsi. 
Carsi aile ici siddete karsi. 
Carsi betonlasmaya karsi.

Her gecen gun daha da cok ilgimi cekiyorlardi. Cok iyi hatirliyorum hakikaten gozlerim dolarak izlemistim Van usuyorsa biz de usuyoruz diye tribunlerde, zemheri sogugunda kazaklarini cikardiklari gunu. O gunlerde bu ulkenin fanatik futbol taraftari olmayan pek cok insani deprem yerini buldu diyordu, onlarsa atkilarini sahaya atiyorlardi. Ne guzellerdi...

Daha bir suru baska oyle kucuk kucuk sey geldi kulagima.
Carsi sokak hayvanlarina mama dagitiyor.
Carsi kimsesiz cocuklara oyuncak aliyor.
Carsi koy okullarina kitap goturuyor.

Tam da yapilsa guzel olur dedigimiz seylerin onlar bilfiil pesinde kosuyorlardi. Ama ne yalan soyleyeyim, yine de Korkma Carsi Onlar'in bir anlami yoktu benim icin. Yine Besiktasta olsam yine dort bir yandan gelseler kosardim cerezciye. Ta ki Geziye kadar...

O zaman anladim ben ne demekmis Korkma Carsi Onlar. Tomalarla universiteli gencler arasinda siper olduklarinda. Arkadaslarimdan gelmesin kimse besiktas'a tehlikeli buralar diye Taksim'e haber gonderdiklerini duydugumda. Yaralilari sirtlarinda bile tasidiklarini gordugumde anladim ben ne demekmis Korkma, Carsi Onlar... 

O yuzden Istanbul'a gittigimizde Besiktas'ta katilacagim yuruyuse dedim. Onlar beni direnmeye cagirdiklari icin degil. Asla cagirmadilar. Napsinlar benim gibi birini baslarina dert bile olurum, Ama Onlarin beni bir terslik olursa korumak icin her ne gerekirse yapacagina inandigim, guvendigim icin. Korkmuyordum artik onlara yakin olmaktan cunku carsiydi onlar. Son Istanbul'a gidisimizde Besiktastaydik Ozanla bir baktim yine mac var, yine dort bir yanda Carsililar. Yine sloganlar. Kacmadim cerezciye bu sefer. Bilakis karistim aralarina. bagirdim onlala berber. Siyah beyaz! En buyuk Besiktas!

Bugun davalari var Istanbul'da. Silahli teror Orgutu kurmaktan yargilaniyorlar. Silahli teror orgutu... Ne desek bos... Ne desek dinlemeyecekler biliyorum. Ama iste yazmadan edemiyorum. Elimden bir bu geliyor, elimden geleni ardima koyamiyorum. Hele dun bir ropartajda okudugum su cumleden sonra yazmamazlik asla edemiyorum ...

Carsi'nin pusulasi her zaman vicdan oldu. Dusmus, dusurulmus, itilmis, kakilmis kim varsa onun yaninda olmaya gayret etti. Ama her zaman onceligimiz Besiktas oldu.

Iste bu. Iste benim hayatim boyunca inanmak istedigim felsefe bu. Pusulasi vicdan olan insandan zarar gelmez bu hayatta...

Hatirlayin depremzedeleri, hatirlayin ozurlu vatandaslara verdikleri destegi ve hatirlayin Gezide yaptiklarini. Bunlarin hepsini bir butun olarak dusununce daha iyi anliyor insan onlari.

Ben kendi adima korkmuyorum artik cunku Carsi onlar. Siz de korkmayin. Bir gun haksiz yere duserseniz, dusurulurseniz yerden kalkmaniz ve yola devam edebilmeniz icin size de el uzatirlar...