Icimden geldigi gibi...

Saka gibi geliyor bazen buralardan gidiyor olmamiz. Esyalari topladik, valzileri hazirladik, evimizin bizden sonraki kiracilarina anahtarlari teslim ettik, arkadaslarimizla vedalastik, annemi Izmire yolladim, ben de yarin yola cikiyorum. Hani hakikaten 'bu gece son' benim canim guzel evimde. Ama hala sanki hersey bir saka gibi... 

Sanki yarin sabah uyanip Ingiltereye degil de ofise gidecegim. Sanki Meliha ve Evsen beni havalanina birakmayacak da beraber cay icip gulecegiz. Sanki Esen vedalasmaya degil de sohbet etmeye ugrayacak. Sanki yarindan itibaren Ingilterede yeni bir hayat baslamayacak da ozanla beraber yine bu guzel evde olacagiz. Oyle saka gibi...

Esyalar toparlanip gidene yani Cuma gunune kadar cok ama cok telasli ve karisikti hersey. Akintiya kapilip gidiverdi zaman. Sonra esyalar gitti... Telas bitti... Kosturma gecti... Ne sansliyim ki o telaslardan bosalan zamanin tamamini arkadaslarim doldurdu.  Iyi ki de oyle oldu...

Cuma aksami Evsenlerle yemek ustu sahane bir cay keyfi yaptik. Kralingen, Rotterdamin huzur duragi ve bana hep hatirlatacagi Evsen'in evi. Cumartesi erkenden dustuk annemle yola... Hotel New York, bizim guzel sinemamiz Lantaren venster, fotograf muzesi, Erasmus koprusu, carsi, istasyon derken bastan basa yuruduk Rotterdam'i. Bir nevi elveda dedik Rotterdam'a. Aksam Esen ve Barislaydik. Cok guzel bir yemek yedik harika sohbet ettik. Esen ve barisla gecen her aksam gibi sahaneydi cumartesi aksami. 

Sonra... Bugun... Bugun buradaki arkadaslarim benimleydi.  Gelebilen herkesle, gulus ahenk cok guzel bir pazar keyfi yaptik. Anilari hatirladik, planlara daldik. Gulduk gulduk gulduk.  Tahmin edebileceginiz gibi cok duygusal ve cok guzel bir gundu bu gunesli pazar gunu. Daha guzel bir pazar vedasi olamazdi sanirim Rotterdam'a. Bugun en guzel haliyle veda ettim ben buraya. Gunes, guzel sehrim ve guzel arkadaslarimla... 

Bir an etrafima baktim bugun. Yeniden gordum; bir suru arkadasim var benim artik burada. Gecenlerde Ismini ve Kasia ile konursurken de boyle hissetmistim iste. Ozanin mezuniyet partisinde de aynen boyle hissetmistim iste. Sonra gecen hafta Cuma aksami Demet ve Duygu beni ziyarate daha dogrusu benimle vedalasmaya geldiklerinde de aynen boyle hissetmistim iste. O zaman yazip da buraya ekleyemedigim satirlardan bir kismi aslinda tam da hissettiklerimi anlatiyordu iste. O satirlari hatirladim... Onlari bu aksam Gulcinceye yazayim dedim. Soyleydi o satirlar:

Buradaki hayatimi bir puzzle gibi dusunuyorum bazen. Sanki yillar once, Ozan ve ben birer parca alip geldik elimize. Ve ben sandim ki hep iki parca kalacak o puzzle cunku geri kalan parcalarin hepsi Turkiye'de. Yok oyle olmadi sevgili blogum. Yepyeni parcalar katildi bizim puzzleimiza. An be an buyudu buradaki hayatim. Yeni desenler, sekiller eklendi puzzlea, renkler cogaldi hayal edebilecegimden cok daha guzel bir resim cikti ortaya. Benim buradaki hayatim. 

Iste ben o ortaya cikan rengarenk resim icin hayata binlerce kez tesekkur ediyorum. Bana bu yillari verdigi icin, beni nereye gidersem gideyim yalniz birakmadigi, cok guzel insanlarla kusattigi icin hayata tesekkur ediyorum... Bir de musadenizle o resmi olusturan herkese tesekkur etmek istiyorum. Bugun boyle iste icimden geldigi gibi... 

Canim Ailem, gitme ya da don artik demek en kolayiydi. Ama siz hic kolayi secmediniz. Size dusen zorluk neyse seve seve benim icin goguslediniz ve bana yeni deneyimler yasamak icin ozgurluk verdiniz. Iyi ki varsiniz. Cok sagolun...

Canim burada tanistigim arkadaslarim, sizi dusununce iyi ki buraya gelmisim diyorum. Iyi ki sizi tanimisim, iyi ki sizinle kesismis yollarimiz, iyi ki... Hayatima kattiginiz hersey icin, birlikte guldugumuz, dertlendigmiz, neselendigimiz, costugumuz, agladigmiz, gezdigimiz, hayatin tadina vardigimiz her an icin binlerce kez tesekkurler. Sizsiz Rotterdam, sizsiz Hollanda yillari asla boyle guzel, unutulmaz olmazdi. Sagolun bir de dilerim hep hayatimda olun.

Canim Turkiyedeki ya da an itibariyle dunyanin dort bir yanindaki arkadaslarim, buralara gelirken en buyuk korkum aramiza mesafe girince sizi kaybetmekti. Ama hicbir yere gitmedeniz. Hep benimle oldunuz. Hep ben kendimi uzaklarda hissetmeyeyim diye beni kolladiniz. An geldi bebeklerinizin haberini arkadaslarinizla paylasmak icin bile benim turkiyeye tatile gelmemi beklediniz. An geldi bir burada bunaldim cumlemle yuzlerce binlerce km yolu asip yanima geldiniz. Uzaklari her daim sesinizle, vardigimizda, sevginizle yakin ettiniz. Siz olmasaniz asla boyle guzel gecmezdi bu yillar. Sagolun.  Hep boyle kalalim baska bir sey demiyorum...

Canim blog dostlarim, siz benim icin oyle buyuk bir sey yaptiniz ki anlatamam, hakkinizi odeyemem. Cunku ben sizin sayenizde farkina varmayi ogrendim. Yasadigimiz her anin, baktigimiz herseyin farkina varmayi. Ben boyle doya doya yasadiysam Hollandayi, boyle doya doya sevdiysem burayi ve buradaki yillari inanin bunda sizin payiniz buyuk. Paylastikca cogalirmis ya sevgi. Sizinle paylastikca buyudu benim de buraya olan sevgim. Cok cok sagolun. Iyi ki buradaki yillarda blog yazmisim, iyi ki sizleri tanimisim.

Canim blogum, sen benim hafizamsin. Bunca guzel gunu, aniyi sen olmasan asla boyle ayrintili aklimda tutamazdim. Sen olmasan, sana yazmak olmasa belki de yasadiklarimin boylesine keyfine varamazdim. Gecen gun dusundum de burada ortaya cikardigim en guzel sey belki de sensin. Iyi ki seni yazmisim, yaziyorum. Verdigim her emege degiyor geriye donup bakinca her bir satirin. 

Canim Hollandam, sana soylemistim ya zaten. Beni iyilestirdigin icin, beni bu Gulcin yaptigin icin, hayatima kattigin harika insanlar icin, anilar.  gulumsemeler ve kalbime ektigin huzur icin sana defalarca tesekkur ediyorum. Ama sana tesekkur ederken bir de Canim Turkiyem'e tesekkur etmek istiyorum. Beni her dondugumde boyle guzel sarip sarmaladigi icin...

Ve sevgilim... Cok sevdigimiz evimizdeyim. Benimbaslarda  hic sevmedigim ama yine de sevdigimiz koltugumuza oturdum. Elimde bir kadeh beyaz sarap. Cok sevdigimiz manzaraya bakiyorum. Bizim icin. Hayatimizin cok guzel bir donemi kapaniyor ve yeni bir donemi aciliyor. Su gecen yillar icin sana ne yazsam ne desem bilmiyorum. Ama su iki dizeyle senin beni anlayacagini biliyorum.

Sen olmasan buralara gelemezdim ben

Sevemezdim bu sehri anlamazdim dilinden

Ne mutlu bana, bu evdeki son aksamimda en sevdigim seyi yapiyor blogumu yaziyorum :) Bu yazi da iste boyle, biraz uzun ama iste oyle icimden geldigi gibi... 

PS: Fotograflar googledan. Bir de bu yazi her an kendi kendini imha edebilir :)