Bizden bir haber...

Buraya geldigimiz ilk zamanlari hatirliyorum; artik Ozanla birlikte olacagimiz icin cok mutluydum ama buraya gelmeyi hic oyle cok icten istememistim. Turkiyeyi, sevdiklerimi, Istanbulumu, arkadaslarimi, oradaki hayatimi ardimda birakmayi hic gonlume sindirememistim. 

Yeni bir hayat kurmanin telasiyla gecen bir yildan sonra fikrim sabitti: Rotterdam'i sevmiyordum. Hep karanlik, hep yagmurlu, hep kasvetliydi burasi. Mutsuzum diyordum, mutsuz. Mekana bagli degildi ama sadece bu mutsuzluk. Baska seyler vardi. Simdi hatirlamak bile istemedigim baska seyler. Beni cok uzen, cok yaralayan, kolumu kanadimi kiran baska seyler. Oyle cok agladim ki buraya ilk geldigimizde. Uzun zaman gozumun yasi eksilmedi.

Hep gecici gozuyle baktim buraya. Bitecek gidecegiz. Hic kabullenmedim artik burada yasadigimizi. Ben burada geciciydim. O yuzden buraya alismaya bile calismiyordum. Nasilsa gidecegim niye alisayim diye bir dusunce vardi kafamda... Habire Turkiye'ye gidiyordum. Bos olan her animi Turkiye'de geciriyordum. Misafirdim ben burada. Yerinden memnun olmayan bir misafir. Ve bilirsiniz huysuz misafiri memnun etmek bu hayatta en zorudur.

Ama vazgecmedi benden Hollanda, vazgecmedi benden Rotterdam. Sanki bu ulke de bu sehir de sabirla bekledi benim onlari farketmemi. Kolay olmadi bu farkedis, cabuk olmadi. Biz buraya geldikten yaklasik 1,5 2 sene sonra oldu. Soguk, ruzgarli bir kis aksamiydi...

Her gun kullandigim yoldan isten eve donuyordum. Yine bezgin, yine yorgun, yine icim kararmis. Bir dukkanin onunden gecerken, nasil olduysa, icerisi dikkatimi cekti. Renkliydi dukkan. Benim eskiden sevdigim dukkanlar gibi rengarenk bir yerdi. Yillarca her gun yillarca ise gidip gelirken o dukkanin onunden gecmistim ben ama iste o gune kadar bir kere bile bakmamistim icine. Neydi ne degildi bilmiyordum. Sasirmistim bu renkli dukkanin o yolda olmasina.

Acelem yoktu, evde beni bekleyen bir sey yoktu. Yavasca suzuldum iceri. Tezgahtaki kadin gulumsedi bana. Ben de saskin ona gulumsedim ve etrafima bakmaya basladim. Baktigim her rafta biraz daha sasiriyordum. O dukkan bir hobi dukkaniydi. Rengarenk kagitlar, ipler, kumaslar. Gozlerimi raflarin arasinda saskinlikla dolastiriyordum.  Ben ne cok severdim boyle seyleri. Nasil olmustu da gormemistim burayi?

Dukkanin sahibine  dondum "Yeni mi acildiniz?" diye sordum bir umut.

"Hayir" dedi guler yuzlu sarisin kadin. "Yillardir buradayiz biz."

Iste o an suzuldu yanaklarimdan gozyaslarim. Nasil yapmistim bunu kendime? Neden yapmistim? Neden bu kadar kendimi kapatmistim? Neden burada sevebilecegim, beni mutlu edebilecek hicbir seyi gormuyordum? Neden kendime mutlu olmak icin izin vermiyordum?

Kadinin saskin bakislari, yardimci olmaya calisan sozleri arasinda ciktim dukkandan disari. O gun bir milat oldu benim icin. Eve kadar dusune dusune yurudum. Eve geldim, yalnizdim. Soyle bir baktim evimize, oturdum ve dedim ki; "Kabul ediyorum. Biz artik Hollanda'da yasiyoruz."

O gunden sonra daha bir baska baktim etrafima. Aslinda ne cok sey vardi sevebilecegim. ne cok sey vardi burada kendimi mutlu edebilecegim. Yine kopmadim Turkiye'den, yine her firsatta dustum yollara ama burada yasadigimizi da kabul ettim.

Vazgecmemisti benden Hollanda, vazgecmemisti benden Rotterdam. Oyle sevgiyle aldilar ki beni kucaklarina. Hic 'ama sen bizi istemedin' demeden. Hic 'ama sen bizi gormezden geldin' demeden. Sardi sarmaladi beni bu ulke, sardi sarmaladi beni bu sehir.

Hayati yavastan almayi ogretti bana yavas yavas. Anin keyfine varmayi ogretti. Biraz durmayi durulmayi, plan yapmamayi, geleni biraz geldigi gibi yasamayi ogretti. Iyilesmeye basladim. Gulumsemeye gozlerimin icine kadar gulumsemeye basladim. Yavas yavas. Hic acele etmeden iyilestirdi beni bu ulke, iyilestirdi beni bu sehir. Sakinlestim. Duruldum. Durulurken hayat enerjim artti ve hatta resmen bir enerji topu oldum. Velhasil kelam bu ulkede, bu sehirde ben mutlu oldum.

Ama her guzel seyin bir sonu var.

Tadinda birakilmasi gereken bir yer var.

Belki de yok.

Ama bizim icin var.

Iste ben de zaten bu yaziyi bunu soylemek icin yazmaya basladim:

Gidiyoruz biz buralardan. Isil isil dereden, donup duran yel degirmenlerinden, ucsuz bucaksiz yesilden gidiyoruz. Kanallardan, parklardan, cesit cesit peynirinden gidiyoruz. Hep gri gokyuzunden, ama ona ragmen etrafi saran turuncu neseden, sakin sessiz gunlerinden gidiyoruz. Yeni bir donem basliyor hayatimizda ona dogru yol aliyoruz. Sizlerle paylasmak icin bunu, durumun biraz daha belirginlesmesini bir de bayram tatilinin bitmesini bekledim... Diye dusunuyordum. Ama bu yaziyi yazarken sunu farkettim: sanirim buraya yazmak, sizlere bunu soylemek gitmeyi kabullenmekti. ve galiba ben bunu, buraya yazabilecek gucu kendimde yeni buldum. Gidiyoruz biz buralardan artik, gidiyoruz...

Hayatimizin yeni sayfasina dair detaylar belirsiz. Hala Turkiyeye donmedigimiz icin herseye sifirdan baslayacagiz bir anlamada. Onlari da anlatirim baska bir yazida. Bu yaziya o detaylari katasim yok sanki benim. Onun yerine bugun, bunlari yazarken farkettigim bir seyle bitireyim bu yaziyi istiyorum...

Buraya geldigimiz ilk yillarda deselerdi ki bana orayi cok seveceksin, ayrilmak istemeyeceksin, inanmazdim. Ama ne zaman ki yeni hayatima bir sans verdim, iste o zaman ben buralari cok sevdim. Ayrilmak istemez oldum. Hatta ayrilma zamani gelince gozyaslarimi tutamaz oldum. 

Belki de bana ogrettigi en onemli sey budur ha Hollanda'nin. Yasadiklarima, yasayacaklarima, hayatin bana hazirladiklarina bir sans vermek. Sirf Hollandamin yuzunu karar cikarmamak icin simdi elimden geldigince bunu yapacagim... Elimden geldigince...

Bana, bize sans dilein olur mu? Iste bizden vermek istedigim kocaman haber bu;

Ben de hala inanamiyorum ama biz buralardan gidiyoruz...