Vicdaniniz varsa tabi...

Vicdan sahibi insanlari seviyorum. Empati kurabilen insanlari seviyorum. 

Bir insanin yerine bir an olsun kendini koyabilen, O'nun hissettiklerini bir an olsun anlamaya calisan insanlari seviyorum.

Hem de cok seviyorum.  

Ama dun aksam bir daha gordum ki boyle olmayan insanlar da cok var dunyada. 

Yoksa nasil 46 gundur yavrusunun basinda bekleyen bir kadinin, cocugu icin aglayan bir babanin, kardesime sarilmak istiyorum diyen bir kardesin ve yanlarindaki insanlarin sesine kulak tikayabilirler? 

Dun aksamdan beri dusunuyorum. Orada o annenin feryatlarina karsilik mudahale edebilen polisler, onlara bu emirleri verebilenler, etrafta olup olana bitene sesini cikarmayanlar, 45 gundur olayla ilgilenmeyen ve hatta bir gecmis olsun demeyen yetkililer... 

Bu insanlar anne degil mi? 

Baba degil mi?

Kardes degil mi?

Es, dost, akraba, komsu degil mi?

Bir an olsun o cocugun annesinin, babasinin, kardesinin, esinin, dostunun, akrabasinin, komsusunun, sira arkadasinin, mahallede takildigi arkadaslarinin ne kadar uzgun olabilecegini dusunmuyorlar mi?

Haydi diyelim kendilerini bu insanlarin yerine koymuyorlar, koymak istemiyorlar.

Yahu buna sessiz kalabilenler insan degil mi? 

Nasil 14 yasinda bir cocugun basina gelenlere uzulemiyorlar? 

Tam anlasilamadi mi durumun ne oldugu? Bakin ben maddelerle yazayim:

          - Berkin 14 yasinda. 14. Cocuk

          - Evinden ekmek almak uzere cikti.

          - Kafasina gaz kapsulu geldi. 

          - Kafatasi kirildi, beynine batti. Beyin kanamasi gecirdi. Ameliyatlar oldu.

          - Ve 46 gundur uyanamiyor.

Yeterince acik oldu mu? 

Kucukken bir ruya gormustum. Abim bizim icin tatli almaya gidiyordu ruyamda. Sonra bir kaza oluyordu. Delirmis gibi agliyordum ruyamda ve uyandigimda. Annemler bana ruyamda gorduklerimin abimin omrune omur katacagini soylemislerdi. Insallah. Inandim onlara ama gunlerce abim evden cikmasin istedim o ruyadan sonra.

46 gundur Berkinin ablasi kac defa kardesinin o sabah evden cikmamis olmasini umuyordur? 

Babasi kac kez o ekmek almaya gidenin kendisi olmasini dilemistir? 

Annesi kac kere ah 10 dakika sonra ciksaydi evden, hatta hic cikmasaydi koynumda dursaydi diye dusunmustur? 

Ben hep bunlari dusunuyorum. Ali Ismail icin dusundugum onlarca baska sey gibi. Abdullah icin dusunduklerim gibi. Mustafa icin dusunduklerim gibi. Ethem icin dusunduklerim gibi. Mehmet icin dusunduklerim gibi. Yillardir politikalar ugruna olen, oldurulen herkes icin dusundugum gibi.

Boyle seyler orada cigliklarla aglayan anneye mudahale edenlerin aklina hic mi gelmiyor? Ses cikarmayanlar hic mi bunlari dusunmuyor?

Galiba dusunmuyor. Yoksa soyle bir twitter fotografi ortalikta dolasmazdi degil mi?

Ozlem'i tanimiyorum ama cok guzel soylemis. Katiliyorum. 

Diyelim ki anlamiyorsunuz o insanlarin halini, acisini, yanlarinda olmak istemiyorsunuz. Ama, Ozlemin de dedigi gibi, bazi anlar vardir; sadece susulur. Susulur ve sadece o insanlarin ne yasadigi anlasilmaya calisilir. Zaten vicdaniniz varsa iciniz yanar boyle sozler ne dilinize ne elinize gelmez olur. Vicdaniniz varsa tabi...

PS: Ozur dilerim sinirli bir yazi oldu. Ama izlediklerimiz, gorduklerimiz, duyduklarimiz gercekten yuregimde artik doldu...