Yeni bir yol hikayesi...

Ben yola cikarim da yolculuk hikayesi olmaz mi? 

Yine yeniden eskileri aratmayacak heyecanlarla dolu bir yolculuk hikayesiyle karsinizdayim :)

Persembe gunu gule oynaya ciktim evden. Trenler calisiyordu, kar yagmiyordu, her sey vaktinde ilerliyordu. Ben de bu sefer rahat gitme umuduyla dolu yolculuga devam ediyordum. Zaten ne yapsam beni bekleyen macerayi  o anda tahmin edemezdim... 

Havalaninda da hersey yolundaydi. Check-in, pasaport kontrolu, alisveris... Biraz erken gitmisim havalanina ama severim ben zaten havalaninda vakit gecirmeyi, insanlari izlemeyi. Etrafi izlerseniz her havalaninda cok gulenler, cok aglayanlar, dusunenler, usul usul gozyaslari suzulenler, sevdikleriyle telefonda konusup ic cekenler vardir... Yani kafanizda onlara dair hikayeler yazabileceginiz onlarca insan vardir. Ben de hikayeler dusunurum onlar hakkinda ama o hikayeler baska bir yaziya :)

Nasil da kalabalikti bizim ucak. Ogle vakti oldugundan daha cok yaslilar ve bebekler vardi. Hep oyle olur  zaten. Ucak saatine gore yolcu profilini tahmin etmek mumkundur. Sabahin korunde is icin yola cikanlar olur, gecenin korunde sirt cantasiyla gezenler genelde ucaklarda. Ogle ucaklari ise daha aile restorani gibidir :) O yuzden bence yolcular arasinda sohbetin en fazla oldugu ucaklar da ogle ucaklaridir. Ah bir de Hollanda- Turkiye arasinda seyahat ediyorsaniz basustu dolaplarinin en dolu oldugu ucaklar bu ogle vakti olanlardir :) Bizimki de oyleydi...

Herkes bir azimle yerine yerlesirken ben de kitabimi aldim elime ve sakin sakin okumaya basladim. Bu arada Su "Kucuk Mucizeler Dukkani'na Donus" kitabini ne zaman yolda okusam basima bir is geliyor. Su son olayli yolculukta da elimde o kitap vardi. Zaten sadece ucaklarda tahammul edebiliyorum o kitaba. Ama farkettim ki o kitabi okuyunca yolculukta surprizler de beni bekliyor. Eh ne de olsa kitap hayat surprizlerle dolu diyor. Kanitlamasa da olurdu bunu ama sevincliyim kitap bitti :)

Hikayeme geri donecek olursam ozetle...

Ucak havalandi... 

Havada arizalandi... 

"Ucak ici basinctaki problemden dolayi daha fazla tirmanamiyoruz, Amsterdama geri donmeliyiz" dedi pilot. 

Biz daha nasil, ne donmesi diye dusunurken yakiti Izmir'e gidise gore aldigindan ve ucak oldukca agir oldugundan Amsterdam'a hemen inemeyecegimizi de ekledi. 

45 dakika havada dolanacagiz sonra geri donecegiz dedi. 

Ne yalan soyleyeyim guvenlik en onemlisi elbette diye dusundum ama niye ben, niye yine benim bindigim ucak da dedim. 

Belli ki macera yine basliyordu...

Biz kaderimize razi, sagsalim inelim de ne yapalim olsun diye dusunurken o 45 dakika 2,5 saat oldu. Bizim ucak 2,5 saat Amsterdam'in tepesinde dolandi durdu. Bizim kulaklarimiza ve baslarimiza agrilar gelirken, ne zaman inecegiz diye konusurken konusurken ucakta samimi bir ortam da olustu. Ne de olsa ortak sikintilar insani birlestirirdi :)

Hikayeler paylasilirken, 

ah ne olacak nasil yapacagiz derken, 

ucaktaki tum teyzeler dualar okurken ve ucaktaki tum anneler uyuyan cocuklarina bakip su an Izmire dogru gidiyor olsaydik ne guzel uyuyor cocuklar diye konusurken, 

yat kaptani amcamiz bu ucak gece ikiden once kalkmaz diye felaket senaryolari anlatip yine de bir sekilde bizi guldururken... 

Persembe gunu saat 4 civari yani normalde Izmir'e inmesi gereken saatte bizim ucak Amsterdam' a geri geldi. Hicbirimiz ailelerimize haber veremedigimizden ve internette ucak kalmis gorundugunden onca insanin ailesi de havalanina yolcularini karsilamaya gitti.

Amsterdam'a geldigimizde pilotun korkunc kriz yonetimi ile ucakta beklemek de iskenceye donustu. Havalanina geri doner donmez herkes telefonlara sarildi sevdiklerine haber verdi. Ne olacagi belli degildi. Yapacak bir sey yoktu. Daha dogrusu yapilabilecek tek sey beklemekti. Sabirla beklemek. Biz de oyle yaptik. 3 saat once izmire gitmek uzere ayrildigimiz havaalaninda coluk, cocuk, yasli genc oturduk bekledik.

Solunum rahatsizligi olan Manisali amca oksijen tupune siginip bekledi. 

Ikiz bebekleri olan anne, cocuklara nasil mama hazirlayacgiz yine diye dusunerek kizlari ve annesiyle bekledi. 

Tireli oglunu evlendirmeye icin Hollandaya ilk kez gelen aile yol bilmeyiz, iz bilmeyiz ne yapacagiz biz diye endiselenerek bekledi. 

Yat kaptani amca bize onceki yolculuklari hakkinda hikayeler anlatarak bekledi. 

4 aylik Beyza bebek annesinin kucaginda sutunu icerek bekledi. 

Aktarma ucagini kaciracak olanlar havayolu sirketleriyle konusarak bekledi...

Teyzeler, amcalar sohbet ederek ve evet daha cok dua ederek bekledi.

Herkesin hayatin devami icin planlari farkli o an icinse derdi ayniydi.

Bu yolculuk nasil devam edecekti?

Ve...

Ucaga yeniden binmemizi soylediklerinde cikartmalarini havalaninin ortasina yaymis keyif yapan minigin sozleri hepimizin hislerini ozetledi. 

Anne ama bindik ucaga sonra da indik. Ucak bitti. Binmeyelim artik!

Hakliydi cocuk... Bindik ucaga saatlerce uctuk, Izmire inecegimiz saatte Amsterdama geri donduk. Bitmesi lazimdi o gunku yolculugun ama bitmedi... Bekledik bekledik ayni ucaga geri bindik... Niye bilmem ucakca sinirli degil bilakis neseliydik. Ah dejavu bu olsa gerek diye ayni yerlere oturduk. Onlarca esyanin basustu dolaplarina yeniden doldurulmasini izledik :) Haydi bu sefer varalim sag salim Izmire insallah diyerek yola koyulduk.

Yolculugun devami olmasi gerektigi gibiydi...

Sadece artik iyice samimi oldugumuzdan yolcular arasinda konusmalar daha fazlaydi.

Sohbetten kalan zamanda ben yolda Kucuk Mucizeler Dukkanina Donusu bitirdim.

Bitirmek sorundaydim bir yolculuga daha o kitapla cikamazdim :)

Umarim o kitapla beraber bu beklenmedik maceralarin yolculuklarima misafirliklerini de bitirmis oldum :)

Kisacik kaldim Izmir' de. Pazar gunu dondum.

Hic doyamadim! Hic!

Ama herseye ragmen iyi ki gittim de geldim :)