Evimi seviyorum...*

Haftasonu Ozan' in cok calismasi gerektiginden evimizdeydik cogunlukla.

Ben de eski yazilara bakarken yine yazdigim ama buraya eklemedigim bu yaziyi buldum...

Tam da evimde guzel, keyifli bir pazar gecirmisken o da Gulcince' ye gelsin dedim...

Ve blog yazmaya basladiktan yillar sonra farkettim ki, birkac tanecik de olsa ilk defa evimizle ilgili fotograflari Gulcinceye ekledim :)

Bazi gunler isten eve geliyorum. Yorgun, disaridaki gri havadan usanmis, bazen islanmis. Sonra salona giriyorum. Camlardan disari bakiyorum. Soyle bir, ne yapsam bir turlu sevemedigim koltuga ilisiyor gozum; gulumsuyorum. Sonra pencerelerin onune koydugumuz bir iki resme bakip daha da gulumsuyorum. Gozlerimi dolastiriyorum salonun duvarlarinda. Ve dusunuyorum ben bu evi seviyorum ve biliyorum zamani gelip bu evden ayrildigimizda ben bu evi cok ozleyecegim.

Evlenip sadece bavullarimizla Hollanda'ya geldigimizde tam uc ay otellerde kaldiktan sonra bu eve tasindik biz. Bir 26 Kasim aksami bavullarimizi alip otelden bu evin kapisindan iceri girdik. Geride kalan uc ayda baktigimiz birkac eve isinamayan yuregimiz bu evin kapisindan girdigimiz ilk gun isindi bu eve. Ozanla butun aksami temizlik yaparak gecirdikten sonra benim evi esyali kiralarken hic sevmedigim, hatta hala da sevemedigim ve degistirmek ya da guzellestirmek icin yillardir elimden geleni yaptigim uclu koltuga oturup karsidaki camdan disari baktik. Guzel bu ev dedik sevdik burayi. O gunden beri de hep sevdik biz burayi.

Burasi bizim birlikte bir hayat kurdugumuz ilk ev oldu. Bu evde bir suru misafir agirladik bu evde bir suru guzel anilar biriktirdik. Bu evde agladik, bu evde gulduk, bu evde eglendik, bu evde bunaldik. Bu evde birlikte yasamayi bu evde kucuk bir aile olmayi ogrendik. Ben bu evde ilk sarmami sardim mesela. Ozan bu evde bu kadar buyuk bir snooker sevdalisi oldu.

Cok buyuk bir evimiz yok bizim ama cok kucuk de degil. Bizim icin yeterli, bizim icin ideal diye dusunduk hep. Hem buyuk evi ne yapacagiz burada temizlemesi de zor olur dedik. Bu evi daha da sevdigimiz, daha da rahat ettigimiz bir hale getirmek icin kendi kendimize yillardir ugrastik durduk. yeni bir sifonyer, yeni bir sehpa. Ozan'in benim emperyalist devletler gibi yayildigimi iddia ettigi dolaplara sigabilmek icin ek dolap hatta bir de cekmece derken esyali eve biz de esya aldik durduk.

Gecen gun yine baktim soyle bir bu eve. Dedim ki tasinacak olsak bu evde neler bizim. Gozum ne sehpalari gordu ne cekmeceleri ne de baska bir seyi. Dedim ki bu evdeki anilar, bu evdeki hatiralar bizim. Onlari alsak yanimiza yeter de yine doldu biraz gozlerim. Biliyorum ben bu evi cok ama cok ozlerim...

Annemler ilk evlendiklerinde babamin askerligi icin Kirklareli'ye gitmisler. O vakit kiralik, kucuk bir eve yerlesmisler. Orada anlata anlata bitiremedikleri iki kisilik bir hayat  kurmuslar. Belki de ilk evini cok seviyor insan belki ben de o yuzden burayi bu kadar cok sevdim bilemedim.

Simdi yine disarida yagmur yagarken ben Ozan'in bana hazirladigi guzel kahvemin yaninda nefis bir cikolatayi yiyerek camlardan yagmuru izlerken yine ayni seyi dusundum. Ben bu evi cok ama cok ozlerim...

Yazmisim o gun...

Hala aynen boyle dusunuyorum.

Ve hala bu  yaziyi her okudugumda gulumsuyorum :)
Evimi seviyorum :)

*Colettenin cok sevdigim bloguna da selam olsun diyorum :)