Ah be!

Sabahtan beri yazip yazip siliyorum.

Bugun cok neseli seyler yazmak istiyordum ben, taslaklarimi bile hazirlamistim ama GSU'yu yazmadan da edemiyorum...

Nasil edeyim...

Dun aksam ne kadar kotu bir sey yasandi Istanbul'da. Bir tarih kul oldu gitti. Izlerken hepimizin gozleri doldu :( 

Sebep oymus, buymus bilmiyorum ki ben. Benim tek bildigim o guzelim bina, bence bogazin en guzel suslerinden birinden alevler yukseldi. 

Cok fena :(

Yillar once bir gun gitmistim Galatasaray Universitesi'nin kapisina. Guvenlik gorevlisi amcayla soyle bir konusma gecmisti aramizda. 

- Ben burada okumuyorum ama cok merak ediyorum kampusu girip bakabilir miyim?

- Ogrenci misin sen?

- Evet

- Ogrenci kimligin var mi?

- Evet.

- E gir bak tabi o zaman; okullar butun ogrencilerin.

Girdim. Dolastim. Cok begendim. 

Disari cikarken ayni guvenlik gorevlisi amcayi gordum.

- Begendin mi?

- Cok begendim, harika. 

- E gel o zaman arada, bekleriz :)

Gulumsedim. O da bana gulumsedi. 

Ciktim Ortakoy'e dogru yurumeye devam ettim.

Bir daha hic gidemedim GSU'ne. Ama o gunu de o amcayi da hic unutmadim. 

Otobusle, cingene vapurlariyla, defalarca onunden-yoresinden gectim kampusun. Belki o sevimli amcayi gorurum diye baktim guvenlik kulubesine. 

Hic goremedim.

Belki de oradaydi bilmem. Belki dun aksam da oradaydi. 

Her neredeyse O da dun aksamki yangina cok uzulmustur diye dusundum aksam. 

Bir de O'nun sozlerini bir kez daha hatirladim.

Okullar butun ogrencilerin.

Iste o yuzden 

o bina yandigi icin, 

orasi bir universite binasi oldugu icin, 

orasi yillarca bir okul oldugu icin, 

o binanin duvarlarinda ogrencilerin, hocalarin anilari, sesleri, kokulari oldugu icin cok ama cok uzgunum....

Dilerim orasi ogrencilerin yine kalsin.