Oyleyse yine...

Bugun, biraz keyifsizim.

Dun teyzemle ilgili aldigim bir haberden sonra kafamda binbir tilki donerken sabah su yaziya rastladim internette.

Biz küçükken çok büyüktük. Mesela kollarımızı bir açardık, dünyayı kucaklardık. ...Güzeldik biz küçükken.

Kaşlarımızı almayı bilmezdik, makyaj çok büyüklerin işiydi sevmezdik. Arkadaşlarımızla beraber bir gece uyuyabilirsek eğer velinimetti bizim için, lükstü, zenginlikti. 

Ailelerimiz en az beş kez arardı eve beş dakika geç kaldığımızda. Otobüsteyim bile diyemezdik, otobüsle bir yere gidemezdik. Otobüs lükstü, zenginlikti. Koşa koşa eve varana dek nefes almazdık ve nerdesin sen sorusunu duymadan cevabı verirdik.

Biz bir gülerdik küçükken, kalbimiz kahkahalar atardı. Biz küçükken öğretmenimiz en yakın arkadaşımızla sıralarımızı ayırmasın diye, teneffüse kadar konuşmazdık. Not yazardık birbirlerimize. Biz diyorum küçükken bizdik böyle bayağı bir kalabalıktık. Yani biz diyebileceğim kadar çok.

Biz küçükken bir büyüktük ki böyle kollarımızı açsak sığmazdı eni boyu.

Sonra mı? Büyüdük. Kollarımızı açtığımızda bir kişiyi bile sığdıramayacak hale geldik. Küçülene kadar büyüdük, çok büyüdük yani. Biz olamadık bir daha. Sen, ben olduk. Büyüklük lüks değildi, zenginlik değildi. Koşa koşa büyüdük.

Büyürken ne de çok küçüldük...

Nâzım Hikmet Ran*

Okuduktan sonra; yine keske kucuk kalsaydik dedim.

O zaman hayatimizda olan buyukler de daha cok buyumezlerdi degil mi?

Hastalanmazlardi da.

O zaman biz hep kucuk olurduk onlar da hep o zamanki kadar buyuk. 

Bizi kollayan, gozeten, arkamizdan kosan buyukler olarak kalirlardi.

Guzel olurdu, sanki hersey daha guzel olurdu o zaman...

Ama sonra Gonjam dedi ki...
O zaman biz tanismamis olurduk Gulcin, sonra balyanak bizimle olmazdi.
Bak nasil da eksik olurduk.
Hakli...
O zaman da cok eksik olurduk.
Hem ne mutlu ki biz buyurken de bir sekilde bulusup biz olabildik..
Oyleyse yine keskeleri birakmanin, guclu, umutlu olmanin vakti.
Yine beraber olalim herseyi hallederiz demenin vakti.
Yine sifasiz dert olmasin, biz bunu da yeneriz demenin vakti.
Insallah yeneriz de zaten.

Hem durup dusunuyorum da umutsuz olmaya hakki olanlar sadece gencecik evlatlarini topraga verenler.
Onlar icin de gonulden bir ahh'tan baska ne diyeyim artik bilmiyorum ki...

*normalde buraya koydugum herseyin kaynagini aratirmaya calisiyorum ama bu sefer yapamadim. Umarim bu alinti gercekten Nazim Hikmettendir. Oyle degilse hatam icin kusura bakmayin...