Blogum benim canim :P

Cok gec kaldim yazmakta. Hakli gerekcelerim vardi diyecegim ama tek gerekcem gezmekten vakit bulamamis olmak artik ne kadar hakli sayilirsa :) Babayim ben demis ki Gulcin blog acma hikayen nedir? Buralara yolun nasil dustu ve neler hissediyorsun? Hemen cevaplayayim dedim; hemen olmadi ama cevapladim :)

Gulcince'ye aslinda 2007'nin Temmuz ayinda Turkiye'den ilk ayrildigimda yazmaya basladim. Bir proje icin Ispanya'da Madrid'de calismaya baslamistim; bir arkadasim dedi ki bir blog ac seni takip edelim; uzaklari yakin edelim. Iste ben o zaman Gulcince'ye yazmaya basladim. Ama uzun surmedi yazma maceram. Deliler gibi calisiyordum degil blog yazmaya bazen mail yazmaya bile zaman ve derman bulamiyordum. Olmadi yapamadim.

Sonra hayat degismeye basladi. Sonra ben degismeye basladim. Hep keske yazsam derdim; artik yazayim demeye basladim. Bir de yolumuz 2010'da yeniden Madrid'e dusunce ve o geziyi cok sevip gezimizle ilgili notlar almak isteyince bir blog acayim dedim kendi kendime. Sonra bir blogum vardi zaten benim dedim kendi kendime. Iste o gun yeniden geldim bu sayfaya ve Gulcince'nin girisine sunlari yazdim:

Aradan neredeyse 3 yıl geçmiş. O 3 yılda neler yaşadım ben... Hayatım ve daha önemlisi ben ne kadar çok değiştim. 3 yıl önce iste tüm bu değişimleri yaşadıklarımı yazmaya niyetlenmiş(t)im. Ve 3 yıl sonra ilk yazılarımın ait olduğu yere düşmüşken yeniden yolum ben de yeniden yazmaya başlıyorum... Umarım bu sefer yapmayı istediğim bu şeyi ertelerken bulmam yine kendimi...

Gezdiğimiz yerleri yaptıklarımızı unutmamak için bir nevi seyir defteri tutayım dedim kendime umarım başarabilirim... 

Yani niyetim gezdigimiz gordugumuz yerleri yazmakti sadece ama baktim gezdigimiz gordugumuz yerleri yazmak da yetmiyor bana icimden geleni de yazmaya basladim. O zaman iste Gulcince'nin giris yazisini da soyle degistirdim:

Birbirine benzeyen gunleri farkli yapan ne cok sey yasiyoruz aslinda. Ileride iste her gun ayniydi dememek icin yazayim yazdikca da mutlu olayim dedim. Izmir, Istanbul, Rotterdam derken yolumuz sehirden sehire duser oldu. Gezdigimiz gordugumuz yerleri unutmadan onlari da yazayim istedim. Gulcince yazdiklarim icin kagit kalem bana yetmez oldu buralara kadar geldim :)

Iyi ki de geldim. Ben burada yazdikca mutlu oluyorum. Olaylara baska bir yonden hatta cogu zaman yuzumu gulduren bir yonden bakmaya basliyorum. Yeni yeni bloggerlarla tanisip yeni yeni hayatlara dahil oluyorum. 

Yuzumu gulduren bloglar var; keyifleniyorum. Bilmediklerimi ogrendigim bloglar var; bilgileniyorum. Yapamadiklarimi, beceremediklerimi yapan ve anlatan bloglar var; ozeniyorum ve tebrik ediyorum :) Cevreye kendisine insanliga duyarli bloglar var; daha sonuna gelmedik herseyin iste boyle insanlar da var diyorum; seviniyorum. Daha onemlisi bana benzeyen hani karsilassam oturup sohbet edebilecegim ama tanimadigim pek cok insan var yazdiklariyla onlarla bulusuyorum; cogaliyorum. Hatta bir kismi buralara geliyor yazdiklarimi okuyor yorum birakiyor; yalniz olmadigimi hissediyorum.

Bu blog benim kendime verdigim bir hediye. 

Gun icinde hafta icinde kendime ayirdigim zaman. 

Benim yuzumu gormus olmasa da yazdiklarimdan kendine yakin bulanlari misafir ettigim kucuk bir oda. 

Ben burayi seviyorum cunku;

siradan yasanan bir anin bile ustune dusunup yazinca degerli ve guzel oldugunu gosteriyor bana. 

Ben burayi seviyorum cunku;

 sadece calismadigimi gunlerimi guzel gecirmek icin cabaladigimi da gosteriyor bana. 

Ben burayi seviyorum cunku; 

yillar sonra bakinca ah iste bunlari yasamistik dedirtecek bana... 

Daha ne olsun degil mi ama :)

Cok keskeler oldu benim hayatimda ama bu blog bir iyi ki. Iyi ki ben yazmaya baslamisim cunku ben yazdikca gercekten mutlu hissediyorum...

O, bu aralar cok yogun tatli bir telas icinde ama vakit bulur bir de yazmak isterse ben de Sazan'ín blog hikayesini dinlemeyi isterim diyor ve isimin basina donuyorum :) Bugunluk bitsiun ara :)