Yazasim bile yok

Bu ara üstümde garip bir hal var. Her şeyden bunalıveriyorum. Büyük bir hevesle yapmayı beklediğim şeyler bile bazen 15 dakika içinde bana sıkıntı vermeye başlıyor. Çalışmak kısmından bahsetmiyorum bile... Ama yürümek, televizyon izlemek, film izlemek hatta oyun oynamak bile bazen hatta çoğu zaman oyalanmama yeterli olmuyor. Deniyorum farklı şeyler yapmayı, deniyorum farklı müzikler dinlemeyi, deniyorum farklı kitaplar okumayı ama olmuyor. Ne yapsam bu dikkat dağınıklığı ve hatta bıkkınlık ve sıkkınlık halinden kurtulamıyorum bu ara. 


Sanırım bahara çok anlam yükledim ben bu sene. Sandım ki o geldi mi tüm kasvet bitecek. Güneş açtı mı benim de içim aydınlık olacak. Üstümüzdeki kalın montlarla birlikte o manasız hoşnutsuzluk hali de dolaplara kalkacak. Kalkmadı bu sene. En azından tamamıyla kalkmadı bu sene. Gerci bahar da geldi mi gelmedi mi belli degil bu sene. Gunes bir var bir yok, hava bir soguk bir sicak. Anlamadim geldi mi bahar, gelecek mi, yoksa coktan bitti mi.

Ha bahar belirsizligi disinda sıkılacak bir şey var mı? Allah için yok. Hersey oyle ya da boyle yolunda. Geziyorum, işe gidip geliyorum, arkadaşlarımı olabildiğince görüyorum. Daha ne ister ki insan hayatta. Ama oluyor işte böyle dönemler. İnsan olduğu yere sığamıyor, yaptığı işi bitirmek istemiyor dahası ne yapmak istediğini neyle oyalanacağını bilemiyor. 

Laf aramızda bu az çalışma hali sanırım pek yaramadı bana. Yıllarca gece gündüz demeden çalıştıktan sonra önce boş zamanda ne yapılır bilemedi bu beden ve beyin. Sonra aa tamam bunları deneyim diye sarıldım bir iki şeye. Oyalandım da biraz ama sanırım onlar da vaktimi geçirmek için yetmedi. Ve işte karşınıza her şeyden sıkılan Gülçin olarak çıkıverdim bir anda. Bir anda değil aslında adım adım belliydi bu gidişat sürpriz değil yani. En azından bana surpriz degil :)

O kadar herşeyden sıkılır haldeyim ki hiç bir şeyi tek başına yapamıyorum. Televizyon izlerken oyun oynuyorum ya da yemek yaparken şarkı söyleyip dans ediyorum. Ya da kitap okurken ona buna aklımın kaymasına engel olamıyorum. Zaten çocukluğumdan beri bir zamanda bir iş yapmışlığım yoktur benim, ders çalışırken bile ya televizyon açardım ya müzik. Okul dönemi illa dansa da giderdim, hatta ders dinlerken adim calisirdim bir yandan. Ders aralarinda da oradan oraya koşardım.  Ama bu kadarı bana bile fazla.

Huysuz, huzursuz, sevimsiz bir şey oldum çıktım bugünlerde. Maillerimi de geri getiremediler zaten. Adima lale adayan falan da yok :P Gunes de bir geliyor bir gidiyor. Aman ya ben bugün yazı bile yazmak istemiyorum o kadar yani. Yazmadığım halim de buysa :P

PS: Gerçekten yukaridaki resimdeki kıza benzeyen yanlarim var bu ara. Herşeyden bir parça etrafımda :) Iki uc kitap ayni andan basucumda. Sıkıldıkça etrafı dağıtıyorum sonra bir de dağınıklıktan da sıkılıyorum :) Oldu aferin boyle devam edeyim :)

Ya da eski neseli yazilara bakip biraz neseleneyim :) Hatta cok sevdigim bir karikaturu de buraya ekleyeyim. Zira bu aralar cok beni anlatiyor kendisi :) Ama bir farkla ben calismamaktan da sıkılıyorum :) Halbuki bak Garfielda seviyor yaptigi seyi :)

PS2: Koydugu nota bile karikatur ekleyip yazasim yok diyen de bir ben varimdir heralde :) Ama iste tek bir konuda yazmaktan bile sıkıldıgımın kanitidir bu. Kafam nasil daginiksa :)