Yok ben bu kisa hazir degilim!

Yine kis geldi. Soguguyla, kariyla, cilesiyle. Sanki hic bitmemisti ki kis; daha dun yerlerde karlar vardi, daha dun trenler calismadigindan yollarda kalmistik, daha dun kar yollari kapattigindan gunlerce evden cikamamistik. Ne cabuk gecti yaz?

Yok ben bu kisa hazir degilim! Gozlerimi kapadigimda burnumda hala iyot kokusu, aklimda yaz gunleri, damagimda hala Sevki’nin kumrularinin, sakizli dondurmanin tadi. Daha doyamadim ki ben yaza… 

Yok ben bu kisa hazir degilim! Aklimda hala gidilecek yeni yerlerin plani, gozumun onunde kolsuz elbiselerin renk renk desenleri ve kulaklarimda yaz sarkilarinin ezgileri… Daha hic doyamadim ki ben yaza…

Yok ben bu kisa hazir degilim! Tirnaklarimda hala yaz rengi diye aldigimiz kirmizi ojeler, dolabimda kaldirmaya kiyamadigim yazlik kiyafetler, yuzumde sanki denizden gelen guzel esintinin serinligi. Daha hic ama hic  doyamadim ki ben yaza...

Yok ben bu kisa hazir degilim! 

Derken…

  Offf dedi icimden bir ses; Kendine gel! Ne yapalim yani? Dunyayla konusup “Senin bu egim olmamis be Dunyacim. Azcik su yana donsen kuzey yarim kure de nasiplense gunesten” mi diyelim? Diyelim kabul etmedi. Gunes’e mi gidelim o zaman? “Bak bu edepsiz Dunya beni dinlemedi. Yap bir guzellik isitiver su kuzey yarim kureyi!” mi diyelim?

Ben aklima gelenler komik diye gulumsemeye baslamistim halbuki. Yok birden daha da ciddilesti:

Futursuzca tuketip aman ne olacak kuresel isinma da neymis diyenleri, agac mi dediniz e kesilebiliyor ya onlar diye dusunenleri, deniz ucsuz bucaksiz benim attigim suncacik seyle mi kirlenecek diyenleri bulup islah etmedikten sonra Dunya napsin size, Gunes ne yapsin? 

Sonra bir de ekledi:

Artik kis bu! Kabul et kis geldi! 

Hakliydi... Kendime geldim. Kislarin bu kadar soguk olmadigi o eski yillari dusundum. Kisi aslinda sevdigimi, kisin cilesiyle degil kardan adami, soba ustundeki kestaneleri, pencere onunde icilen sicak ihlamurlari, battaniye altinda izlenen filmleriyle yani guzellikleriyle aklimda yer ettigini hatirladim. Dunyayi bu hale getirenlerden yeniden nefret ettim. Onlara engel olamadigimiz icin hatta bu yikima katkida bulundugumuz icin kendime cok kizdim. Kendimce dunyadan bir kez daha ozur diledim. Bir de kabul da ettim: Kis geldi! hem de ne olursa olsun yasatacagi guzellikleriyle geldi!

Kazaklarim, botlarim, renk renk kaskollarim (annem sagolsun!), filmlerim, kitaplarim, cesit cesit caylarim ve umarim benimle kalacak olan icimdeki nese; biz kisa haziriz! Hele Ozan gelince kis nsesesi yaratmak icin tam kadro sahadayiz. Hadi bakalim sevgili kis yap kisligini. Ben de yapayim…. Neyse bu tur deyimleri Goncama birakmakta fayda var. Ben diyeyim ki ben de yapayim guzel anilarla suslu bir kis yaratmak icin elimden geldigince Gulcinligimi…

     * Resimler gecen kistan... 

PS: Internette dolanirken karsilastim bu animasyonla kisa ama bence bazi seyleri cok guzel ozetlemis. Ben cok sevdim; belki siz de seversiniz.
http://www.youtube.com/watch?v=bHUnzPEy-nA