Biz donduk Londra'ya...

Yazacak anlatacak oyle cok sey var ki... 
Iyi ki gittik Turkiye'ye. Ikimize de bu ara cok iyi geldi.
Hatta ucumuze de desem yeridir. Cunku bizim bizdik 2 haftada gozle gorulur bir ilerleme kaydetti ve daha da belirginlesti ve hareketlendi. Hatta Gonca ve Urune de bir beslik cakarak -artik o caktigi eli mi, dirsegi mi bilmiyoruz ama eli diye farzediyoruz- teyzelerine de kendini gosterdi.

Izmirde de Istanbulda da oldugumuz her gun aklimdan gecen bir sey vardi. Beni biraksaniz da ben hamileligimin geri kalanini buralarda gecirsem. Ah mumkun olsa. O yuzden Izmir'den ayrilmak da, Istanbul'dan ayrilmak da, Londra'ya donmek de hakikaten cok zor geldi bu sefer. Ah mumkun olsa da orada kalsam....

Biliyorum alisacagim. Hep oyle olur cunku. Uzakta yasiyorsaniz ayrilmak hic kolaylasmaz. En azindan benim icin bunca yildir hic kolaylasmadi. Ama her seferinde de alisirsiniz bu uzaklardaki hayatiniza. Bazen 2 gun sonra, bazen bir hafta sonra. Ama alisirsiniz iste. O yuzden biliyorum alisacagim. Hem de hemen alisacagim ama iste gel gor ki, an itibariyle hissiyat boyle: Ah mumkun olsa da hamileligimin sonuna kadar Turkiyede olsam...

Bunda tabi ki orada gordugum ilginin etkisi buyuk. Hani sanki, Turkiyeye gidince daha bir hamile oldugumu hissettim bile diyebilirim. Oyle bir sevgiyle kusatiliyorsunuz ki Turkiyede. Sanki orada daha cok alistim hamileligime de, bebegime de. 

Ozanla hamileligimin basindan beri bir suru sey konusuyoruz. Bazen heyecanimizi bazen endisemizi paylasiyoruz. Endiseliyiz tabi ki. Cunku hayati resmen bizim ellerimizde sekillenecek bir can gelecek aramiza. Ona guzel seyler yasatabilecek miyiz? Ihtiyaclarini karsalamaya yetebilecek miyiz? Insan endiseleniyor. Ama o endisli konusmalarin sonunda hep suna variyoruz: Belki en iyi okullarda okutayamayacagiz bebegimizi, en iyi sartlari belki saglayamayacagiz ona ama bir seyden eminiz cok sevecegiz onu. Neyin eksikligini cekerse ceksin sevgimizin eksikligini cekmeyecegine inaniyoruz. Bu his rahatlatiyor bizi.

Simdi Turkiyeye gidince dedim ki Ozan'a. Evet mukemmel bir dunyaya dogmayacak. Evet belki de mukemmel sartlarda yasamayacak ama cok sevilecek bu bebek be Ozan. Baksana daha dogmadan nasil bir sevgiyle kusatiliyor. Zaten insanin hayatta en cok ihtiyac duydugu, en cok guc aldigi sey boylesine buyuk sevgiler degil mi?

Sanirim bu his de cok ama cok rahatllati beni...

Ailemizin heyecanini anlatamiyorum bile. Annemler, halamlar, yengemler. Izmirde onu heyecavla bekleyen bir suru akrabasi var. Hazirliklara baslanmis bile. Bebegin ne giyeceginden, seneye onunla yapilacak gezilere kadar planlara baslanmis durumda :) Hicbir seye karismiyorum, hatyir demiyorum. herkes hevesini alsin, ne guzel :)

Bir de secilmis ailelerimiz var: arkadaslarimiz. Onlarca teyze ve amcanin arasina gelecek bu minik bebek. Iste izmir ve Istanbulda o teyzeleri ve amcalariyla kucaklatik biz doya doya. Ve ben anladim ki guzel bir dunyaya dogacak bizim bebegimiz. Onu kollayacak, sevecek onlarca teyze ve amcanin arasinda buyuyecek.

Iste galiba biarz da bu yuzden Izmir ve Istanbulda gecen 2 haftadadan sonra daha bir kabullendim hamileligimi. Ve dedim ki iyi ki geliyor bu dunyaya. Iyi ki esirgemiyoruz onu bu sevgiden.

Ve iyi ki var bizi Turkiyede kucaklayan, heyecanimizi paylasan, gobegime dokunup ya sen hadi gel artik diyen butun arkadaslarimiz, sevdiklerimiz. Bana nasil iyi geldi onlarla kucaklasmak, konusmak, onlarla bu heyecani paylasmak anlatamam. Herkese yetisemedim, keske yetisebilseydim de tanidgkim herkesi, bana buradaysan goruselim diyen butun blog ve instagram arkadaslarimi da kucaklayabilseydim. Keske.

Her sey gibi bebek heyecani da paylastikca cogaliyormus bir kez daha anladim ben bu gezide. 

Hamile duygusalligi beni iyice vurmadan ben bu yaziyi bitireyim de yaptiklarimiz baska bir yaziya kalsin o zaman :)

Sozun ozu: Biz donduk Londraya. Aklimiz da kalbimiz de biraz Turkiyede yine ama donduk biz Londraya :)

Izmir'im

Pazar gunu izmir'e geldim ben. Mart basinda gelmistim. Gittim Londradaki isleri ayarladim. Ilk firsatta yine yola koyuldum. Ben boyle seviyorum kacip kacip gelmeyi hele bu sene daha cok seviyorum.

Bu sefer Istanbul akatrmali gelmedim. Londraya biraz daha uzak bir havalani var Stansted. Oradan izmire direk ucuslar var. O havalani bana cok uzak geldiginden hic dusunmuyordum oyle gelmeyi. Ama bu sefer hadi dedim bir deneyeyim. Bir rahat oldu!

Hamileligin de faydsini gordum hem de nasil. Checkin yaparken gorevli bana isterseniz size arkada daha rahat bir koltuk verelim dedi. Tamam dedim. Bana koridoru vermis ve yanimda kimseler yok. Kalkip dansedecektim ucakta sevincten. Oh raahat rahat geldim. Ve Londradan Izmire ucus sadece 3 saat 20 dakika surdu. Varsin Stansted uzak olsun, uygun bilet buldukca ben artik oradayim :)

Izmir gunleri guzel geciyor her zaman ki gibi. Hava nefis. Canim Izmir!

Pazartesi aksamustu annemin tesvikiyle kuafore gidip sacarimi yeniden kisa kestirdim. sanirim kisa sacin rahatina alisinca uzun sac donulmez bir mazi oluyor. Nasil rahatldim anlatamam :) Haziar kuafore gitmisken kaslarimi da aldirdim bir de tirnaklarimi torpuletip oje surdurdum. Bakim gibisi yok! 

Sonra anneme dedim ki anne yenilendim resmen. Hani arabalarin 20.000 bakimi oluyor ya bu benimki de o hesap. Hamilelikte 20 hafta bakimi :)

Dun karnimdaki bebegi genis ailemizle de tanistirdik. Halalarimla beraberdik. Herkes yuzumden once karnima bakiyor. Bana sarilmadan once karnimi oksuyor. Simdiden rol calmaya basladi bizdik :) Hani bendim en ozlenen, hani bendim cok sevilen. Anladim ki ailem icin de artik bir bidik var ki benden ote :)

Seviyorum aile iliskilerini. Akrabalarimizi, komsularimizi gormeyi. Onlarin bana ve daha simdiden bebege bunca ilgi gostermesini. Hic sikayetim yok. Hamileligin en guzel yanlarindan biri o ustunuze akan sevgi bence. Herkesin resmen gozlerinin icinden sefkat tasiyor. Keyfini cikariyorum. Hem de sonuna kadar.

Sadece ailem, tanisiklarimiz degil ilgi gosteren. Disarida da ilgi goruyorummmmmm Turkiyede. Hala(!) cok hamile gozukmedigimden sokakta rahat yuruyorum. Ama bir ortamdaysak ve hamilelik bahsi acildiysa hoppp herkes sorular sormaya yorumlar yapmaya balsiyor. Hah diyorum, evet Turkiyedeyim karisanim cok :) 

Gecen gun ben kuafordeyken yandaki teyze beni baya bir inceledi. Sonra "kizim ama sen biarz bogazini tut bence dedi. Bak yuzun ne guzel ama bu yasta gobek yapmissin olmaz, dikkat et" dedi. 

Sastim kaldim. 

Sonra kuafor bilmemne hanim teyze, hamile hem de 4,5 aylik diyince ayni teyze "e ama ye yavrum azcik hamile oldugun belli olsun" dedi :)

dedim teyzecim yiyeyim mi bogazimi mi tutatyim, sen de tutarsiz mesajlar veriyorsun ama :)

Sonra bu sabah kendime bir kot etek alayim diye kemeraltina gittim. Annem bugun yeniden kemoterapi aliyor, ve tabi ki beni hastanede istemiyor. Ben de hadi dedim, o yokken haledeyim sunu. Sokaklar bombostu ve hava oyle guzeldi ki. Iyi ki gitmisim. O yuruyus bana nasil iyi geldil anlatamam. Yalniz biraz erken gitmisim daha dukkanlar bile acilmamisti :)

Neyse bir dukkana girdim, teyze bana etek verdi denedim. Begenmedim. Gidicem teyze birakmiyor. Ama soyle dururmus etek, ama boyle. Yahu etek dar. ben hamileligimin en buyuyecegim samanlarina gelmisim niye daracik etek alayim Ben teyzecim bana cok dar olur 1-2 aya o etek diyince, teyze ne dese begenirsiniz? Cok yemeyecekmisim, kilo almayacakmisim, bilincli olacakmisim, eski kafalilik etmeyecekmisim, yuruyuz yapacakmisim o zaman fit kalirmisim. sanirsiniz teyze her gun beni izliyor ve ben her gun kendimi nutella kavanozlarina vuruyorum :) Hayir ben ne yesem, ne yapsam bana su an bile dar olan bir etege 1-2 aya nasil sigabilirim ki? Yani tamam ilk kez hamile kaliyorum ama buyuyecek bu gobek sonucta degil mi :)

Ben kisitli bir sure burada oldugum icin, bunlar beni rahatsiz etmiyor. Guluyorum geciyorum. Bunlarin bile keyfini cikarmaya calisiyorum. Ama surekli burada olsan, ye, yeme, az ye, su ic, findik ye, kayisi yeme falan seklindeki bitmez yorumlar devam ediyorsa insan bunalabilir bence. Ben bunalabilirdim sanirim. :)

Bu arada sonra kendime baska bir dukkandan etek aldim. hem de icime sinerek aldim. Laf aramizda hamile kiyafetleri burada ingiltereye gore cok daha ucuz. O yuzden alisverisimi buradan yapiyorum. Zaten su ana kadar sadece 1 pantalon 2 ust almistim bir de evde giymek icin tayt almistim. Simdi bir etek ve bir esofman alti eklendi aralarina. belki bir pantalon daha alirim bakalim. 

Iste boyle geciyor Imirde hayat. Annemler hastaneden gelene kadar ben ofisle ilgili isleri toparlayacagim. Sonra sohbet ederiz annemle. 

Haydi bana musade. Baya uzun yazmisim zaten. Bir de sokaktan gevrekci geciyor da kacirmayayim.  Bak sukkandaki teyze olsaydi kizardi simdi bana yeme diye. O da hakli ama napayim sokak gevregi gibisi yok :)

O bir...

KIZ :)

Kiz diyenleri alkisliyoruz efendim. Erkek diyenleri de alkisliyoruz ama. Bir de benimle eglendiginiz icin hepinizi kucakliyorum ayrica :)

Bir onceki yazida yazmayi unutmusum. Gonca teyzesi bu oyuna soyle bir kural getirmisti. Tahminleri tutanlar bebise tilkili zibin alacak. Tahminleri tutmayanlar da bebise tilkili zibin alacak. Cok adil bir oyun gordugunuz uzere :) E artik bekleriz zibinlari :) Saka saka :)))

Cuma gunu ben baya gergindim bebegimizi gormeye gitmeden once. Son birkac aksamdir kotu ruyalar goruyordum. Saglikli mi acaba? Acaba gercekten buyudu mu? Acaba hersey yolunda mi? Bu endiseler bir sure sonra bitecek mi? Yoksa hayatimin bundan sonrasinda hep endiseli mi olacagim? Nasil sabrediyorsunuz siz bu endiselere yahu? Bir ara bu konuda konusalim kidemli anneler :)

Son ana kadar, ya kendine gel, tabi ki saglikli diye telkin edebiliyordum kendimi. Ama itiraf ediyorum Cuma sabahi gecmek bilmedi. Hakikaten Cuma sabahindan itibaren kizmis erkekmis gozumde bile degildi. yeter ki saglikli olsun. yeter ki saglikli olsun...

Ve gittik hastaneye...

O minnak ayaklar buyumus. Kollar buyumus. Kafa artik bildiginiz insan kafasi. (yani tabi ki onceden de insandi bu yavrucak ama gelin kabul edelim baslarda cok kucukler yahu, anlasilmiyor :)) Bir minnacik kalp orada baya kuvvetli atiyor :) 

Doktor tek tek organlarini kontrol ederken, kelimenin tam anlamiyla benim yuregim agzimdaydi. Ne zaman ki her sey yolunda dedi, sanirim o zaman bir derin nefes alabildim. Saglikli bebegimiz bizim..

Sonra, e siz cinsiyeti ogrenmek istemiyor musunuz dedi doktor, Hakikaten unutmustuk bile. Oyle nefesimizi tutmus ekrana bakiyorduk o ana kadar. Hayir ben hala tam olarak doktorun soyledigi her seyi goremiyorum. Yalan mi soyleyeyim yani goremiyorum. Eliyle yuzunu kapatti diyor. Zaten eli ve yuzu ayri ayri zor seciyorum. Ikisi bir arada biraz fazla zor :) Insan bir de vay arkadas ben niye goremiyorum diye de dusunuyor hani. Surada ruhani duygulari yukselmis bir insanoglu bir anne adayi olarak biricik yavrumuzun elini yuzunu ayirt edemem de ayip degil mi yani?  Mikemmel olamadigimizdan diye avutuyoruz kendimizi :) Mikemel olsaydim iste doktodan once anlardim :)

Neyse konumuza donersek....

Iste doktor sorunca cinsiyeti ogrenmek istiyor musunuz diye hah dedik evet cinsiyet, bilmek istiyoruz.
Ve iste o zaman ogrendik ki bizim bir kizimiz olacakmis. 
Bir minnak gelecekmis, saclari iki kuyruk toplanacakmis :)
Bir minnak gelcekmis de bicir bicir konusacakmis.
Gulcin ve Ozan bir kiz bebek bekliyormus :)

Karnimda minik, minnacik, saglikli ve oldukca enerjik bir kiz bebek var:)
Kizimiz...
O aksam gittik ve kizimizin saglikli olusunu kutladik Ozanla. 
Hosgeliyorsun dedik..
Hosgeliyorsun kizimiz...
Hosgeliyorsun hayatimiza :)

Kiz mi? Erkek mi?

Bir kizimiz olsun. Saclarini iki kuyruk toplayalim. Bicir bicir konussun, Bilmisligine gulelim, gulelim.

Bir oglumuz olsun. O'na pantalon askilari alalim. Oglan cocuklarinin bebekligi daha uzun suruyor sanki. Yarim yamalak konusmalarina gulelim, gulelim.

20. hafta geride kalmis, 21. hafta baslamisken biz bugun gidecegimiz doktor kontrolune hazirlaniyoruz. Bu kontrolde bebegimizin artik hepsi olusmus olmasi gereken organlarina bakilacak. Umarim her sey yolundadir. Umarim. Ve evet, ayni zamanda bebegimizin cinsiyeti belli olacak. Acaba bizim bidik kiz mi yoksa erkek mi olacak?

Merak ediyoruz, tabi ki. Ama bizden cok daha fazla merak edenler var. Oncelikle annemler, sonra kuzenlerim, arkadaslarimiz, ofistekiler. Ne zaman birisyle karsilassam konu buraya geliyor. Cinsiyetini ogrendiniz mi?

Ingilterede bebegin cinsiyetini ogrenmemek de cok yaygin. Dogumda ogreniyorlar cinsiyeti genelde. Eminim onun da tadi baskadir. Ama biz dayanamayacagiz sanirim. Ogrenelim diyoruz. Acaba artik sabahlari bize tekmeler atan bu minnak kiz mi, erkek mi?

Bir de tercihiniz var mi diye soruyorlar cok. Yok. Ben aslinda baslarda bebegimizin erkek olacagini dusunuyordum hep. Ve o zamanlar kiz mi olsaydi acaba diyordum. Hani kizlarin elbiseleri daha cicili bicili, hem bana arkadas da olur. Sonra bebegimiz kizmis gibi gelmeye basladi bana. O zaman da acaba erkek mi olsaydi diye dusunmeye basladim. Erkek cocuklari annelerine cok duskun olurmus. Hem ne zaman bebek magazasina girsek o mavili kiyafetlere de gidiyor elim.

Sonucta anladim ki bir tercihim yok benim. Ilk defa yasayacagim(iz) bir duygu. Ne farkeder ki kiz olmus, erkek olmus. Bebegimiz dogsun, saglikli olsun gercekten baska hicbir sey umurumda degil.

Ozan hep farketmez dedi basindan beri. Onu kiz babasi olarak dusunebiliyorum. Eminim kizimiz O'na bayilacak. Ama Onu erkek babasi olarak da dusunebiliyorum. Eminim oglumuz olursa babasi en yakin arkadasi olacak. 

Anne , baba adaylari olarak cekimseriz yani. Ama ogrenmek istiyoruz o kesin. Niye derseniz? Bilmiyorum. Belli bir sebep yok. Ama bilmek istiyoruz. O kadarini biliyoruz sadece. Gectigimiz haftalarda daha cok bilmek istiyordum ben. Icimde tatli bir heyecan vardi. Bu hafta basindan beriyse o tatli heyecanin yanina bolca endise eklendi. Acaba saglikli mi? Acaba iyi buyutebildim mi onu. Acaba tum organlari gelismesi gerektigi gibi gelisti mi? Nolur hersey yolunda olsun...

Dedim ya cinsiyeti konusunda merak bizden cok daha fazla etrafimizda aslinda. Sirket arkadaslarimin onerisiyle bahisleri actik :) Kiz diyenler, erkek diyenlerden onde. Ama erkek diyenler genelde ofistekiler. Anlamadim bu farkin sebebini :)

Sonucta Ingiltere, Turkiye ve diger baska dis temsilciliklerde yapilan tahminlere gore "Bu bidik kiz" diyenler %65. Ama erkek diyen %35i de evde zor tutuyoruz yani :) Gonca teyzesinin hemen hemen her gun fikir degistirdigini dusunursek erkek diyenler de one gecebilir soyleyeyim. 

Iste biz de boyle egleniyoruz. Bir de merakla bugun ogleden sonrayi bekliyoruz. 

E haydi siz de katilin tahminlere ve eglencemize. Sizce biz kiz bebek mi, erkek bebek mi bekliyoruz :)

Bu kadarcik da eglenelim ama degil mi :)

20. hafta = Yolun yarisi

Hamileligimin 21. haftasi basladi. zaman hizli gecmiyor zaman ucuyor,

Baya onemli bir noktaya ulasmisim megerse, kitaplara falan bakinca anladim. Resmen yolun yarisi bitti.

Ne zaman gelecegini bebegimizin sececegini dusunursek belki de bir 20 haftamiz daha yok bile. Ama umarim vardir. Lutfen lutfen olsun :)

Cumartesi gunu donup bir gectigimiz 20 haftayi dusundum.

Ne heyecanli, ne telasli, ne uzgun, ne sevincli, ne saskin gunler gecti su 20 haftada. 

Her ne olursa olsun, guzeldi ama diyorum. Gercekten guzeldi bu 20 hafta. Cok guzeldi bu 20 hafta. 

Ve iste bizim bidik 20 haftalik oldu da disaridan farkedilir bile oldu :)

Sevdim ben hamilelik halini.

Baslarda ve bazen hala bu duruma cok alisamasam da, durumu cok kabullenemesem de, hala cogu zaman hamile oldugumu unutuyor olsam da sevdim ben hamilelik halini. Guzel gecti, geciyor, cok sukur.

Bir kere kafasi guzel.

Tamam alkol alamiyorsun ama kafada surekli bir 3 kadeh sarap icmis dumani mevcut :) Sapsal bir siritma, ya hersey halledilir modu, elbet guzel olacak hissi. Sanirsiniz sabah aksam sarap sisesi elimde :)

Sonra saglikli bir sey. 

Dusunsenize aylardir olabildigince zararli kabul edilen hicbir seyi yapmiyorum resmen. Alkol yok, sigara zaten yoktu. Abur cubur olabildigince azaldi. (petibor abucubur sayilmasin ama :) Gunde en az 2 litre su iciyorum. Atistirmalik dediginiz sey ceviz badem falan hep saglikli. Elimde firsat buldukca bir meyve tabagi.Aldigin vitaminleri de susunursen ben heralde cocuklugumdan beri hic bu kadar saglikli beslendigim bir donem gecirmedim.

Neresinden baksaniz benim diyen detoks halt etmis yahu hamileligin yaninda :)

Sonra enerjisi guzel.

Ben cok sukur ilk trimestirda da oyle cok halsizlik cekmedim. Sansliydim cok sukur. Ama bu 2. trimestir var ya bir harika dostum! Vay arkadas on kaplan gucu geliyormus hamileye bu 2. trimestirda diyenler hakliymis. Ha o enerji geldi mi ben zaten normalde de hareketli bir insan oldugumdan durumu iyice abartabiliyorum. Yerimde bir durmayinca sonucta tabi cok yoruluyorum, O kadar ortada dolanmasam iyi tabi de...

Cok guzel bir enerjisi var ya hakikaten sevdim :)

Ha zorlugu hic mi yoktu su 20 haftanin?

Vardi tabi ki.

Fiziksel olarak, benim de bulantilarim oldu, ben de cok halsiz oldum, ben de bazi gunler yerimden kalkmak istemedim. Karnim agridi, midem yandi, belim sirtim hey biz de buradayiz dedi. 

Duygusal olarak, benim de hormonlarim duygularimi eline aldi top gibi oynadi. Bazen gozyasim bitmedi. Bazense gulmekten gozumden yas geldi.

Velhasil kealm oyle hep mutlu pitircik halinde degilim. degildim.

Ama yine de sansli bir hamilelik geciriyorum cok sukur. Farkindayim ve her gun buna sukrediyorum.

Bir yandan tam zamanli calistigim gercekten yogun bir isim var, burada 2 basimiza kurdugumuz tum sorumlulugu bizim omuzlarimizda olan, kimseyle yukunu paylasamadigimiz bir hayat var, ve Turkiyede dusunmem gereken bir suru sey var.

Ustelik hamileyim benden sonrasi tufan diyen bir insan degilim biliyorsunuz. (cok sukur:))

Elbette ben de zorlandim, hem de bazen cok zorlandim, hala da bazen cok zorlaniyorum. Dun mesela 2 kere kustum. Birinde toplantida cumlemi yarim birakip ciktim, dondum tamamladim :) Aslinda her seyi dogru yapmistim. Iyi beslenmistim, stressizdim falan filan. Ama oluyor iste. 

Ne zaman boyle bir sey olsa, e olacak dedim, diyorum kendime. Bu bedende de bir bebek buyuyor bu kadar da olacak. Hastalik degil ki bu hamilelik, sikayet edecek bir sey yok... Ustelik bak ne kadar zor gecirenler var bu donemleri. Sen sanslisin sukret. Sukrediyorum. Ama ileride, arada sirada sikayet de edebilirim yani o hakkim da sakli kalsin iyi mi :) 

Oyle boyle derken gecti iste 20 hafta.

Ve ben geriye baktigimda gulumsuyorum hem de cok gulumsuyorum.

Dolu dolu gecti. Su 20 haftada annemleri gordum, arkadaslarimi gordum (cikip cikip geldiler ya hepsini cok cok seviyorum), is yerinde guzel vakit gecirdim, Ozanla basbasa kalabilecegimiz her anin tadini cikardim.

Daha ne ister ki bir insan 20 haftaciktan?

Iste o yuzden bu harika 20 hafta icin hayata tesekkur ediyorum.

Bunu cok yapmam biliyorsunuz ama gulumsedigim, anin tadini cikarmaya odaklandigim, olumlu kalmayi basardigim icin bir de kendimi tebrik ediyorum. Tabi bu hislerin cogu hormonlardan olabilir, onlara da bir selam cakayim.

Ve tabi...

Yanimda olan bana destek olan herkese tum aileme, arkadaslarima ve size blog ve instagram arkadaslarima cok ama cok tesekkur ediyorum. hem de cok. Yazdiginiz her yorum, aldigim her mail, telefonuma dusen her mesaj, sesinizi duydugum her an cok degerliydi. Bazen benden cok heyecanlandiginiz oldu (ozellikle Goncam ve urunum :)), bazen beni heyecanlandirdiginiz, sakinlestirdiginiz, yureklendirdiginiz, cokca da mutlu ettiginiz. Cok sanliyim, sagolun :)

Bir de Ozan'a cok ama cok tesekkur ediyorum.

Aglamak istedigimde de gulmek istedigimde de, yasadigim her duyguda hic beni sorglamadan kucagini bana actigi icin, hep kulagima iyiyiz, iyi olacagiz dedigi icin, Ozan oldugu, Ozan kaldigi icin. 

Ama en cok bebegimize tesekkur etmek istiyorum. 

Oncelikle orada oldugu icin. Sonra simdiden hayatimiza boylesine guzel uyum saglayiverdigi icin. Ve ben ne hissedersem hissedeyim orada oyle guzel varolmaya devam ettigi, hayatimiza tutundugu, bizimle olmayi sectigi icin. Canim benim...