Uzamasin daha fazla...

Dayimin hasta oldugunu ogrenmemin ustunden tam 9 gun gecti bugun. Cumartesi gunu abimin beni arayip Gulcin dayim hastaymis demesinin ustunden tam 9 gun gecti bugun.

O 9 gunde ben defalarca agladim. Izmire gitmek icin defalarca plan yaptim. Ve defalarca o planlardan vazgectim. Defalarca kabuslar gordum. Defalarca kendimi bulutlarin icindeymis gibi hissettim. Defalrca dayimla konustum. Defalarca yengemi aradim. Defalarca ah orada olsam diye dusundum durdum. Ve defalarca orada olamayacagimi yuzume vurdu hayat. 

Orada olamiyorum. Cunku her yer Corona. Ve Corona en cok kanser hastalarini etkiliyor. Hele dayim akciger kanseri iken oraya gitmek hayal bile olamiyor. Insan ruyasinda bile ona bu virusu tasidigini dusundugunde delirecek gibi oluyor.

Su 9 gunde hayat bambaska bir yere akti. Dunyanin her yerini korona sardi. Biz burada Ingilterede evdeyiz, arkadaslarim Almanya'da, Turkiye'de, Ispanya'da Dubai'de, Italya'da... 

Insanlar alisveris yapiyor. Oradan oraya kosuyor. Internette durun yerinizde nidalari yukeslyor. Hayat bir turlu durmuyor. Durmuyor. Corona an be an etrafimizi sariyor.

Denize uygun bir dille her seyi anlattik. Dayimin durumunu anlattik. Coronayi anlattik. Ama ben yetiskin halimle bunlarla basa cikamazken onun cikmasini beklemek de nasil olacak ki? Cok anlatmak istemiyorum. Korksun istemiyorum. Ona surekli anne ve baba her seyi hallediyor Deniz diyorum. Bizim yetiskin hayatlarimiza bile fazlayken bunca sey, benim 3,5 yasindaki kuzum nasil anlayabilsin ki?

Zaten ben bile neyi anlayacagimi bilemiyorum. Dayimin hastanede olmasini anlayamiyorum. Neden ki? Benim dayim cok iyiydi ki. Benim dayim saglikliydi ki. O hep benim dayim. O hep Izmirde varolan. O hep basim sikisinca benim arayacagim. Benim dayim neden hastanede ki...

Bu Corona da ne ki? Biz daha 1 ay once bu bahar her ay bir yere gidelim diye konusuyorduk. Ailemiz saglikliydi, her sey yolundaydi. Ispanyaya gidecektik. Budapestede gezecektik. Deniz tatili mi sehir tatil mi yapalim diye karar vermeye calisiyorsuk Ozanla. Simdi nasil Izmir'e dahi gidemiyor olabiliriz ki...

Aklim almiyor. Ben Martta Izmir'e gidecektim kizimla. Yengemlere kahvaltiya gidecektik. Sonra sahile inecektik. Dayim Deniz'e balon alacakti yine. Kahve icecektik beraber. Deniz'in huysuzluklarina gulecektik. Yengem onunla kuduracakti. Biz dayimla hangisi cocuk bunlarin ya diye sakalasacaktik.

Simdi dayim hastanede. Ben izmir'e ne zaman gidebilecegim bilmiyorum. Annemler eve kapandilar. Onlar da korksun istemiyorum ama evet eve kapanmalari en dogru olan su an.

Ve ben kendimi bir filmin icinde gibi hissediyorum. BItse de ciksak salondan. Ciksak da annemi arasam anne biz haftaya geliyoruz Denizle desem. Sen yengemlerle konus, cumartesi hemen onlara gidelim desem. Hadi bitse de su film biz artik hayatimiza geri donsek. Hani herkesin saglikli oldugu hayatimiza. Kahvaltiyi evde mi sahilde mi yapalim diye konustugumuz hayatimiza. Ve almak zorunda oldugumuz tek kararin bu oldugu gamsiz hayatimiza. Hadi bitsin artik su film. Uzamasin daha fazla...