Korona gunleri ve buz

Uzun zamandir evdeyiz, Sanirim 3 hafta oldu bizim icin. Basta Deniz icin destek aliyorduk. Denizin artik kreste calismayan bir ogretmeni gunde 3 saat Denize bakmaya geliyordu. Ikimiz de evden calisirken o 3 saat cok am cok kiymetli idi. Ancak o kiymetli 3 saatin varligi 1 haftayi gecemedi. gecen hafta Ingilterede farkli evlerden insanlarin yanyana gelmesi yasaklaninca bizim icin de o maceranin sonu geldi.

1 haftayo askin zamandir Deniz, Ozan ve ben basbasayiz. Deniz tahmin ettigimden ve bekledigimden cok daha uyumlu. Keyfi yerinde, Biz 2-3 saatlik dongulerle calisiyoruz. Ama birimizin isi daha yogunsa oburu devraliyor nobeti gibi bir duzenimiz var. Deniz icin bir plan yaptik. O plana bakmayi cok seviyor. Plana gore evet anne simdi gidecek ama surada yine yanima gelecek diye bizi calisma odasina yolluyor.

Bu arada kendisinin de calistigini iddia ediyor. Arada bilgisayarini kucagina aliyor, arada telefonla konusuyor. Hatta bugun 2-3 toplantiya -benim tplantilarima- benim kucagimda katildi. Boylece gercekten is hayatinagiris yapmis oldu. baya ciddiyetle dinledi toplantilai. Sonra bana toplantidakiler hakkinda soru sordu. Seneye verelim projeyi yonetsin.

Evde az cok bir duzen var. Haftada bir kez Ozan alisverise gidiyor. Haftalik yemek listemiz yine var ona gore alisveris yapiyor ama liste dolaptaki malzemeye gore degisebiliyor. Duzenli yemek pisiriyoruz. Henuz disaridan bir sey yemedik. Idare ediyoruz. 

Zamanimiz Deniz ve is arasinda bolunmus durumda. Ikimiz de kendimize pek vakit ayiramiyoruz. Ozan yine arada kosmaya cikiyor ama ben onu da yapmadim daha. Sikilmadim. Oyle bir vaktim olmadi ama bu ne kadar surecegi belli ollmayan surecte spor yapmaya baslsam iyi olacak biliyorum.

Cok yemek yemiyoruz. Denizin kresinin duzenine devam ediyoruz. Kahvalti, 10 gibi meyve -bu kahve sut ve cikolataya evriliyor arada-, 12 gibi ogle yemegi, 3 gibi denize atistirma - badem fistik meyve falan veriyoruz- 6 da da aksam yemegi. Sonra genelde mutfak kapaniyor.

Ben aksamlari yemek yapmiyorum artik. kendime boyle bir izin verdim. daha dogrusu Deniz uyuyunca calismayi tercih ediyorum. Cunku Denizle yemek yapmak, Denizle calismaktan daha kolay. O yuzden yemekleri gunduz yapiyoruz.

Evde hayatimiz sakin. Bir problem yok. Gecen hafta hava cok guzel oldugu icin Deniz baya bahcede vakit gecirdi, enerjisini atti. Bu hafta yagmurla basladi disari cikmak istemedi. Bu da bize aksam 1 saat kayan uyku olarak dondu. Ama boyle ayrintilara takilmiyorum. Gun guzel gecsin yeter.

Gun icinde yoga, buzdan oyncak kurtarma, kitap okuma, resim yapma, lego duplo oynama, shopping list oynama gibi seyler yapiyoruz. Gecen hafta en cok naughty hand ve good hand oyunu ile eglendi. Benim ellerimden biri naughty - yaramaz- oluyor onu yakalamaya calisiyor, diger elim de yaramazi durdurmaya calisiyor. Oyun bu. Ama beni bu oyun icin saatlerce kosturuyor. 

Mutfakta vakit gecirmeyi pek sevmiyor bu ara. Daha cok kosalim, tirmanalim oyle seyler istiyor. 3,5 yasinda ve bugune kadarr oyle hoplamali ziplamali seylere ozensin diye neler yaptik neler. Olmadi. Eve kapaninca ilgisini o yana veresi geldi.

Yani bizim evde durumlar iyi. Sikilmis degiliz. Evde durmak kolay degil hem de hic. Ama idare ediyoruz.

Benim idare edemedigim tek kisim, Turkiyedeki kisim. Dayimin, annemlerin yaninda olamamak bana cok agir geliyor. Ve daha onemlisi bir daha ne zaman yanlarinda olabilecegim bilememek... Beni en cok yipratan bu. Bununla da bir sekilde basa cikiyorum. Bazi sabahlar cok kotu uyanyorum ama bir sekilde enerjimi toparliyorum. Saglik olsun da kavusalim. Mottom da temennim de bu. 

Sanirim bu yuzden en cok saglikla ilgili beklenmedik haberler aldigimda yikiliyorum. gecen cuma mesela dayimin bir de korona poztif oldugunu ogrendim ve yikildim. ama gercekten yikildim.

Simdi dayim hastanede. Ynaina kimse alinmiyor. Zaten bir tarafinda his kaybii oldugundan hareketleri sinirli. Karantina anladigimiz kadariyla normal hastaneden cok farkli. Bakim ve destek cok daha az. Ki saglik gorevlileri de hakli. ya onlar da hastalanirsa. Ama iste dayimin durumunda bu cok cok zor. 

En azindan konusabiliyoruz, sesini duyabiliyoruz. Ilk 2 gun cok sinirli haber alabildik cunku. Ama simdi istedigimizde  konusabiliyoruz. Bu cok iyi geldi hepimize. Cok sikiliyor. Ama bence bu iyi. Demek fizikel olarak sikintisi cok degil ki, ruhu sikilabiliyor. Oksurugu yok ama nefes darligi var. Akciger kanseri oldugunu dusununce bu halimize de dukur demekten baska elimden bir sey gelmiyor.

Geceleri uykularim sikintili. Bu genel hal, ustune dayimin orada yalniz oldugunu dusunmek beni cok yoruyor. Ama dusunmemek de yapabildigim bir dey degil. Dayimin bunu atlatacagina yurekten inaniyorum. Inanmak istiyorum. Carsamba gunu 1 hafta olacak. Umutla bekliyorum.

Kendimi sakin tutmaya calisiyorum. Ama cok zor, Bir an once bu hal bitsin ben de aile kavusayim istiyorum. Ama insanlar durmadikca cok ama cok ofkeleniyorum. Bu icimdeki ofke beni en cok korkutan. Ama en cok yoran he Turkiyeyi dusunmek.

Ote yandan yapabilecegim hicbir sey yok. Yok.

Bekliyorum.

O sirada Denizle iyi vakit gecirmeye calisiyorum. Ailemden birisi icin yapabildigim tek sey bu cunku,

Saklayamam bazi gunler modum cok dusuk oluyor. Toparlanmaya calisiyorum. 

Deniz bir gun bu satirlari okursa sanirim bugunlere dair bilmesini hatirlamasini istedigim tsey bu olacak. Zor zamanlar. Tum dunya icin. Bizim ailemizdeki ozel durumdan dolayi bize daha da zor zamanlar. Ama hepimiz, ben, ozan, annemler, abim ve hatta hasta yataginda dayim bile onun bugunleri kotu degil de iyi hatirlamasi icin elimizden geleni yapiyoruz.

Onunla konusurken icimiz huzunlu olsa da gozlerimiz guluyor. Bu zorlama bir dey degil. Cocuk boyle bir sey etrafina olumlu cok guzel sicacik bir  enerji yaiyor. Biz de o enerjiye bulanmaya calisiyoruz. Bize bu aralar  en iyi glen sey o zira,,,

Bir de umut.

Umudumuz sonsuz. Her sey cok guzel olacak.

Umarim herkes icin...

Uzun oldu ama icimden gelen boyleymis demek ki...