Calisan anne olmak

Eski bir yazi. Tam da o zaman yazdigim gibi taslakta kalmis. Gelsin o zaman buraya... 

****

Annem Turkiye'ye gitti :( Yine kaldik bir basimiza. Yine calisan anne olmak cok zor dedigim gunler geldi. O zaman bu yaziyi yazayim dedim. 

Dogum iznim biteli neredeyse 6 ay oldu. Deniz dogduktan 13 ay sonra ise dondum. 6 aydir da bifiil calisiyorum. Bana calismaya donmemle ilgili cok soru soruluyor ve evet ben hicbirini cevaplayamiyorum cunku vaktim olmuyor. Su an da mesela bu satirlari yazacagima mail cevaplamaliyim. Zaten tahminimce bu da baslanmis ama tamamlanamamis bir yazi olarak taslaklarda kalacak. Oyle cok yazi var ki baslayip tamamlayamadigim. Ah ah...

Calismaya basladiktan sonra benim icin her sey degisti. 13 ay boyunca Deniz'e cogunlukla Ozan ve ben yalniz baktik. Evet kolay degildi. Evet Izmirde oldugumuz zamanlari dusununce iki basimiza olmak hic kolay degildi ama cok da zor degildi. Bir sekilde halledebildik.

Benim calismaya baslamamla hayatimiz cok zorlasti. Hakikaten cok zorlasti. Sunu yazayim burada bizim tam zamanli bir yardimcimizin olmasi mumkun degil. Ekonomik olarak bunu karsilayamazyiz. Su anda eve haftada 1 yarim gun gelen Sengul teyzemiz var. Sagolsun toparliyor bizi. Cok zorlanirsak 2 yarim gun geliyor. Zaten ekonomik olarak karsilayabilecegimizin maksimumu bu. Yani evin butun isi yuku de bizimle beraber.

Ben ne zaman calisan anne olmakla ilgili bir sey yazsam, e ama iste daha az yorulur insan falan yazanlar oluyor. Bilmiyorum ne dusunuyorlar, calisma hayatini nasil hayal ediyorlar. Ben zaten ne onlarin ne dusundugunu biliyorum, ne de baska calisan annelerin kosullarini. Kimsenin kosullari beni ilgilendirmiyor. Ne baskasinin evine gelen yardimcinin bana faydasi var, ne de benim gibi yarim gun bile yardim alamayan ama calisan annelere merhem olabilirim. Ne yazik ki bu gercekten her koyunun kendi bacagindan asildigi, herkesin kendi basinin caresine bakmak zorunda oldugu bir durum. O kadar! Dolayisiyla calisan annelikle ilgili bir sey yazdigimda sadece kendimle ilgili yazmis oluyorum. Kendi calisan anneligimle ilgili yazmis oluyorum. Tum calisan anneleri kapsayamaz yazdiklarim, tum calismayan annelere de bir mesaj verme kaygisinda degilim. Hic olmadim.

Ben sadece diyorum ki, benim icin, benim anneligim icin calisiyor olmak calismiyor olmaktan daha zor. Benim kosullarimda, benim Deniz ile yasadigim anne kiz seruveninde bana calisan anne olmak, calismayan anne olmaktan daha zor geliyor. Bu kadar. Cunku... Cunku gecen yil calismiyorken yaptigim herseyin ustune bu yil bir de tam zamanli calismam gerekiyor. E zor olmasin mi?

Aslina bakarsaniz calismaya donmek benim icin dusundugumden daha kolay oldu. Hic oyle ofisten sogumus degildim. Aman calismak dunyanin en sacma seyi ne isim var benim burada gibi dusuncelerim olmadi. Ozlemis misin derseniz? Yoo oyle deli gibi ozlemis de degildim. Daha dogrusu calismaya basladigimda Deniz'i oyle cok ozledim, onu oyle cok dusundum ki isi ozledim mi diye dusunecek vaktim de halim de olmadi. Kalbimin ozlem kotasi kizima olan ozlemimle doluydu...

Ama.. Gayet enerjik dondum ise. Hatta mudurlerim sonradan dondugundeki motivasyonun ve konsantrasyonun bizi sasirtti dediler. Simdi donup bakinca ilk 3 aya ben de sasiriyorum. Insan cocugunu deli gibi ozluyorken, o krese alisirken delicesine endiselerle bogusuyorken ve ustune bir de uykusuzken de gayet cok calisabiliyormus demek ki.

Nasil oldu bilmiyorum ama dedigim gibi ise donmek, yeniden calismak, toplantilara girmek falan dusundugum kadar zor olmadi. Kaldigim yerden devam edebildim. Ise yabanci hisstmedim, calismaya yabanci hisssetmedim. Sadece kizimi cok ozledim ama anlasilan o da performansimi etkilemedi. Zaten Deniz'i ozlemek, cok cok cok ozlemek disinda beni psikolojik olarak etkileyen bir sey de olmadi. Ay cayimi ictim, iki insanla muhabbet ettim gibi olumlu bir hal de gelmedi ustume. Calismiyor ve sadece Deniz'e bakiyorken de cayimi iciyordum. Evet soguk iciyordum ama olsun iciyordum. Zaten ofiste de ay simdi bir cay keyfi yapayim diyemiyorum, o cay yine soguyor. Denizle surekli disarida oldugumuzdan insan ozlemim de yoktu. Ote yandan Denizi ozlemek disinda olumsuz bir etkisi de olmadi calismanin bana. Dolayisiyla notrdu durum. Bir sey haric! Ozledigim tek sey yapin dedigim seyin hemen yapilmasi olmus sanirim. Malum 1 yasindan kucuk bir bebege istedigin kadar bunu yap annecim de karsiligi pek olmuyor :)

Peki ne oldu da ise donus surecini goresi kolay atlattim? Kabul ettim. Calismam lazim ve yapabilecegimin maksimumunda kizimla  beraber vakit gecirdim simdi calisma vaktidir dedim ve bu durumu kabul ettim. Sanirim bana en cok yardimci olan bu oldu. Amma velakin dedigim gibi her ne kadar ise donus kolay olsa da, ben ise dondukten sonra hayat bizim icin hic kolay olmadi. Cunku gecen yil yaptigimiz her seyin ustune bir de tam zamanli calismaya baslamam gerekti.

Benim zor bir isim var. Sorumlulugu buyuk, temposu yogun bir isim var. Belki onun da etkisiyle ise dondukten sonra hayatimiz gercekten zorlasti. Saklamadim, saklayacak da degilim. Bir iki ornek vereyim:

Calismiyorken de evin isini, temizligi, bulasigi, camasiri, utuyu biz yapiyorduk. O zaman da baslarda haftada 2 yarim gun, sonra haftada 1 yarim gun gelen yardimcimiz vardi. O kadar. gerisini biz hallettik. Simdi de evde isler ayni. ve aslinda daha zor. Cunku gecen yilin ilk 6 ayi, Deniz sadece anne sutu ile besleniyordu. Ikinci 6 ayda da temel besini anne sutu idi. Simdi de cok sukur anne sutu aliyor ama yemek konusu cok daha cetrefilli. Aman dengeli yedi mi, sebzesi pisti mi, meyvesi var mi. vs. vs. yemek isi bildiginiz organizasyon gerekiyor. Evet, Deniz krese gidiyor ve evet ogle yemegini orada pisiriyorlar ve yiyor. Ama hala aksam yemegi icin organize olmamiz gerekiyor. Gecen yil biz disaridan falan yiyorduk bu kadar zor degildi.

Temizlik konusu da zorlasti. Deniz emeklediginde biliyorsunuz 9,5 aylikti. Dolayisiyla gecen yilin buyuk kisminda tabi ki evimizin temizligi bizim icin cok onemliydi ama yerlerde dolanan bir bebegimiz olmadigindan bu kadar kritik degildi. Bu sene ozellikle Deniz'in sadece emekledigi henuz yurumedigi aylarda temizlik cok daha zor oldu. bizi cok daha fazla zorladi.

Krese gittigi icin artan hastaliklari, hasta bebeginize bakabilmek icin iptal etmeniz gereken toplantilari, evden calismak icin yapmak gereken ayarlamalari, gece onu uyutup uzun saatler calismalari saymiyorum bile. Benim calisan anneligimin bebegim saglikliyken olan basit zorluklarindan bahsediyorum bu yazida sadece. Yoksa bebeginiz hastayken yasanan zorlugun kelimelerle cumlelerle tarif edilmesi mumkun bile degil bence...

Onlari bir yana koyarsak, calismaya basladiktan sonra beni en zorlayan sey zamansizlik oldu. Esnek calisma saatleri olan bir isim var. Cok sukur. Yani gec baslayip, erken bitirip Deniz uyuduktan sonra ise devam edebiliyorum. Ve bunu yapiyorum. Ama yine de zaman yetmiyor. Hic bir seye yetmiyor hem de. Ne ise, ne eve yetisemiyorum. Onceligim Deniz, onunla gecirecegim vaktin etkilenmemesi en onemlisi benim icin. Dolayisiyla is aksiyor, ev aksiyor hep bir seyler aksiyor. Kendime zaman ayirmaktan bahsetmiyorum bile zaten.

Hicbir zaman sabah insani olmadim ben. Hic! Genelde oglene kadar goy goy yapip, basit seyleri halledip ogleden sonra zor isleri yapardim. Aksam 6dan sonra da ofiste kalip sessizlikte en zor isleri yapardim. Simdi boyle bir luksum yok ve sanirim su gectigimiz 6 ayda beni en cok zorlayan bu oldu. Alistigim bir calisma sekli var ama yanina bile yanasamiyorum. Zira evde bekleyen bir bebegim var :)

Yine eskiden aksam evde asla calismazdim ben. Dunya yansa bana o bilgisayari actiramazdiniz. Telefonumdan, ipadden mail cevaplardim ama bilgisayar yok. Cogu zaman eve bile goturmezdim. Simdi aksam Deniz uyuduktan sonra calismak bir rutin oldu. Zaten calismiyorsam da ertesi gunun yemegini hazirlamam gerekiyor. Ya da camasir yikanmis oluyor onlari asmam, utu yapmam, Denizin oyuncaklarini, evin dolaplarini vs duzeltmem gerekiyor. Doalyisiyla aksamlari izledigim filmler, diziler ya da yayilip yaptigim keyifler hayal oldu.

Bunlari sikayet olsun diye yazmiyorum. Hayatimdan memnunum. Deniz calismami, kariyerimi ala asla asla olumsuz etkilemedi. Bilakis garip bir konsantrasyon var ustumde. Kisa zamanda daha cok is halledebilir oldum. Daha fazla isi delege edebilir oldum. Bana sosrasaniz daha iyi bir yonetici oldum. Kizim bana iyi geldi. Her konuda oldugu gibi bu konuda da Deniz bana iyi geldi.

Ama zorlaniyorum. hem de cok zorlaniyorum. Dedim ya hep bir eksiklik hissi var. Ya yemek eksik, ya temizlik eksik, ya iste bir mail eksik, ya bir konu eksik. Zaten kendime ayirdigim vakit hepten eksik. Surekli kosuyorum. Yavaslamam mumkun degil. Hep kosuyorum ama yine de illa bir seyler eksik.

Gecen yil bunu hissetmezdim. Hic mukemmelin pesinde degilim anneligimde, Denizin her zaman eksikleri olacak biliyorum. Saglikli mutlu bir bebegim var gerisini de zerre kadar onemsemiyorum. Ama gecen yil is yokken aksamlari bir oturabiliyordum. En azindan sadece evin islerine kostugumdan bir nefes alabiliyordum. o kalmadi.

Ondandir diyorum ya benim kosullarimda calisan anne olmak calismayan anne olmaktan zor oldu. Ama idare ediyoruz bir sekilde.

Zaten deniz mutlu oldugu surece, her sey olur gider bir sekilde ben de boyle bir icimi doktum iste.

Dinlediginiz icin tesekkur ederim.