Yolun sonuna gelmedik henuz. Alisti diyemem. Zaten gectigimiz 1 ayda topu topu 10 gun anca gidebildi krese. Ki o 10 gunde de yok dis cikariyordu, yok hastaliktan yeni kalkmisti. Ve surekli krese gitmeye ara verdiginden hep sifirdan alismaya basladi kuzu. Bana sorarsaniz iyi bile idare etti. Ama daha tam alismadi. Gorebiliyorum bunu. Artik cok daha rahat olsa da hala zorlaniyor. O da biz de...
Biz de derken acaba "ben de" mi demeliyim diye de dusundum. Ozan benden cok daha rahat. Sonucta gectigimiz bir yilda da beni ve Denizi birakip ise gitti hep. Sanirim bunun etkisi. Ama bir de kadin ve erkek arasindaki farklarin etkisi. Artik bundan eminim. Farkliyiz. Anneler ve babalar, hepimiz cocuklarimizi cok sevsek de birbirimizden cok farkliyiz. Sanirim en buyuk fark da bebege karsi yaptigimiz vicdan muhasebesinde.
Bu sabah bir arkadasim ile de bunu konusuyorduk. Bizim bebeklerimizi birakirken ve biraktiktan sonra yasadigimiz vicdan muhasebesi, hele bebek agliyorsa, babalarinkiyle karsilastirilmayacak kadar fazla sanki. Onlar da mutlaka uzuluyor bebekleri agladiginda ama hayatlarina devam edebiliyorlar gibi geliyor bana. Ote yandan biz anneler, icimizde o agir yukle devam ediyoruz gune. Bebegim agladi ve ben yaninda olamadim... Ya da babalar gunun sonunda cocuk gun icinde eglendi mi diye bakiyorlar yani buyuk resmi gorebiliyorlar. Biz anneler o travmatik ana takilip kaliyoruz arada galiba. Bebegim agladi ve ben yaninda duramadim....
Ozanla Denizin krese alismasi konusunda konusurken cok hissediyorum bunu. Ozan bu kres ve krese alisma sureci konusunda inanilmaz realist. Bense bildiginiz uzere inanilmaz duygusalim. Bir yandan iyi bu. Cunku Ozan boyle olmasa ben heralde su ana kadar 35000 kere istifa etmistim. Niye etmeyeyim bebegim agliyor :) Saka tabi ki. Tabi istifa etmezdim ama ben onun kadar mantik cercevesinde bakamiyorum duruma. Daha duygusalim. Daha cok icim aciyor Denizin zorlanmasina.
Ozanla konustugumuzda Alisacak diyor. Herkesin bebegi nasil alisiyorsa Deniz de alisacak.
Benimse icimdeki ses ama o herkesin bebegi degil diyor. O benim bebegim ve gozunden akan yas beni yaraliyor.
Ozan Deniz hic aglamasin istiyorsun bu mumkun degil diyor.
Benim icimdeki sesse evet aglamamasi icin dunyayi ters cevir desen bir denerim diyor.
Ozan ozgurlesmesine izin vermelisin, arkadaslari olacak, dil ogrenecek diyor.
Benim icimdeki sesse o daha bir yasinda bunlari ileride de yapar, hem biraksalar ben onun dili olmam mi diyor.
Iste yazsam roman olur. Her ne kadar Ozanin hakli oldugunu bilsem de saklayacak degilim arada kafasina sert bir cisim falan geciresim geliyor. Nasil bu kadar realist olabildigine sasiriyorum. Nasil bu kadar sogukkanli olabiliyor bazen aklim almiyor.
Ozanin Denizi cok cok cok sevdigini biliyorum. Hani o bebeginin gozunun icine bakan babalardan biri O. Cok ilgili. Ama iste sanirim bu da anne baba olma farki. Bizim kalbimiz sanirim cogu zaman mantigimizin onune geciyor. Onlar icin oyle degil. En azindan bizim icin oyle.
Bu kotu demiyorum. Belki de cocugun ihtiyaci olan dengeyi saglamak icin bu gerekli.
Ama iste yine de arada Ozanla bu konuyu konusurken etrafta vazo falan olmamasi iyi oluyor. Yoksa hakikaten kendime hakim olamayabilirim gibi geliyor bana. Yahu cocuk daha 1 yasinda 1!
Bu arada Ozan hakli tabi alisti kuzu ama iste neyse bu da boyle bir ic dokme :)
Biliyorum, siz anladiniz beni.
Ben bu konuda daha cok yazarim bence ama bu yaziyi bitirmeden sunu da ekleyeyim insallah Ozan okumaz bunu yarabbim, dinimiz amin :)
Hormonlarımız... İyi ki de farklılar... İyi ki de onlar resmin o yüzünden bakıyorlar, aksini düşünmek çok daha iç acıtıcı olmaz mıydı sence de? (ki sen de zaten öyle düşünüyorsun aslında) Ben de bunun için diyorum, yareppi şükür, dinimiz amin ;-)
YanıtlaSilonlar da bizim gibi olsa kim bizi silkeler kim mantığın sesini kulağımıza üfler? İyi ki böyleler gülçinim, iyi ki böyleler, yoksa bebelerimiz duygu seli içinde savrulur giderdi. (ama seni çok iyi anlıyorum belirtmeden geçemeyeceğim;))
YanıtlaSil