Kızımız geldi...

Pazartesi günü buraya 39. Hafta yazısını yazmalıydım. Bebeğimizin dolabını hazırladık, evimizi ona göre düzenlemeye devam ettik demeliydim. O arada bir de Soho akşamı yaptık Ozanla, çünkü Ozanın bir makalesiyle ilgili haber the Guardian da çıktı, e kutlamasa mıydık demeliydim. Aklımdaydı yazıyı nasıl yazacağım ama yazamadım. Çünkü bizim minik kızımız 40. haftasından 2 gün almışken 11 Eylül Pazar günü saat 13:16da dünya'ya gelmeye karar verdi.

Küçük tırtıl, bugüne kadar kendisiyle ilgili her şeyin zamanına olduğu gibi doğumunun zamanına da kendisi karar verdi. Tam da gönlümden geçtiği gibi. Hep öyle dememiş miydim; doğumu nasıl olursa olsun yeter ki zamanına kendisi karar versin diye dilememiş miydim? Işte tam da öyle oldu. 

Bir de ne zaman doğumu düşünsem, ah su gibi geçse diye geçirirdim içimden. O konuda da annesine bir kıyak geçti kızım ve tam da içimden geçirdiğim gibi su gibi bir doğumla katıldı aramıza. 7saati evde 3-4 saati hastanede bir doğum.  İlaçsız müdahalesiz. Ufak tefek doğum sonrası rahatsızlıklarım var tabi ama genel olarak çok iyiyim. Sadece şaşkınım, şaşkınız. 

Bebeğimiz bekledikleri gibi küçük bir bebek ama çok sağlıklı. Çok şükür. 

Hem kızımız hem biz, yeni hayatımıza adapte olmaya çalışıyoruz. 

Işte böyle sevgili blog arkadaşlarım, 39 güzel haftanın ardından ben pazar günü elime uzanan bu minik elin annesi oldum. 

Hoş geldin canım kızım... Bana yaşattığın harika hamilelik ve doğum için sana çok ama çok teşekkür ederim. Birlikte ilk maceralarınızı geride bıraktık. Bundan sonra hayatı birlikte keşfetmek için can atıyorum kızım.