Simdi bir sure calismayacak olmak bana inanilmaz garip geliyor. Ofise gitmeyecegim. Mailler cevaplamayacagim. ve daha da garibi toplantilara girmeyecegim ha? Ben gunde bazen 10 toplanti yapan ben. Cok garip.
Gulcinceyi bir zamandir okuyorsaniz, biliyorsunuz ofis insaniyim ben. Seviyorum ofiste olmayi. Bana zor gelmiyor, eziyet de gelmiyor. Sabah kalkip hazirlanmayi, ofisime gidip ayakalrima topuklu ayakabilarimi gecirmeyi, toplantidan toplantiya kosmayi, insanlarin soru sormak icin gozume bakmasini seviyorum. Bu da bir nevi kisoisel tatmin tabi ki. Ise yaradigimi, bir sey basardigimi hissetmeyi seviyorum aslinda. Bu ofis disinda da olsa mutlu olacagim muhakkak. Ama ofiste de mutluyum.
O yuzden ay sonunda yani 37,5 haftalik hamileyken isi birakiyorken bile hic oyle ay oh kurtuldum, yeter, bikmistim, oh be dunya varmis gibi hislerim yok. Bikmamistim calismaktan. Vucudum bana artik dur demiyor olsa son ana kadar da calisirdim. Ancak evden ofise gitmem 1 saat 15 dakika suruyor. Ve arada tren degistirmem gerekiyor. Gidis donus gunde 2,5 saat yol. Isten degil, yoldan yoruldum ben. Artik vucudumun bana dur dedigini hissediyorum. Isten geldigimde halsiz ve yorgun oluyorum. V ebenim gibi enerji manyagi bir insan icin bu rahatsiz edici birdurum eminim tahmin edersiniz. Vucudumu dinlemeyi tercih ettim. BIraz dinleneyim.
Ama dusundugumun aksine, isteki son gunumde huzunlu de degildim. Meger bizimkiler baya korkmus ben cok uzulecegim diye. Pazartesi aksami Ozanla bulustuk habire nasilsin diye soruyor. Urun yazik mesaj atmis, ay kafamda bir suru senaryo yazdim uzgun degilsin de mi diye. Taniyorlar beni ne diyeyim. Ben de aslinda daha uzgun olurum saniyordum. Ama degilim. Hem de hic. Tam vakti diyorum kendime. Ofiste mmi dogurayim yahu! Neredeyse o olacak yani :)
Kendimi isten biraz uzak kalmaya hazir hissediyorum. Zaten asla bos kalmayacagimi ve hatta eskisinden bile daha yogun olacagimi biliyorum. Ondan yana suphem yok :) Biraz uzak kalmayi, kizimizla doya doya vakit gecirmeyi planliyorum. Onumuzdeki aylar icin baska hicbir planim yok. Endisem de yok. Sadece anin keyfini cikarmayi dusunuyorum. Cok yorgun olacagim belki, belki ofisteki o duzgun giyinmis, hafif makyajini yapmis, topuklu ayakkabili Gulcini ozleyecegim de. Ama bebegimizi buyutecek olmak da heyecanlandiriyor beni. O yuzden tam vakti diyorum. Iyi gelecek bu ayrilik bana :)
Sanirim boyle hissetmemde, is yerinde aklimda olan her seyi yapip gidiyor olmamin da etkisi buyuk. Icimde kalan bir sey yok. Hollandada olsaydi bebegimiz sanki boyle hissetmeyebilirdim. Oyle mutsuzdum ki yaptigim isten. Oyle tatmin etmiyordu ki beni. Kendimi biliyorum, vaktim olsaydi da istediklerimi yapabilseydim derdim. Zamansiz ayriliyorum, kariyerimi bir daha asla toparlayamayacagim derdim. Aslinda gereksiz oldugunu bilirdim bu endiselerin ama yine de derdim.
Simdi oyle degil. Son 2,5 sene cok mutlu calistim. Basardim, istediklerimi yaptim. O yuzden icim rahat haydi bana biraz musade diyorum.
Instagrama yazdigim gibi. Bir zamanlar bir blog yazısında okumuştum. Diyordu ki eğer doğum iznine ayrılırken işinizi özleyeceğinizi hissediyorsanız çok şanslısınız. Şanslıyım... Ustelik cok sevdigim bir ise dunyanin en guzel sebeplerinden biri icin ara veriyorum. Kizim.
Kendimi taniyorum. Ben degisimi zor kabullenen, zor alisan ama alisti mi da yeni duzenini birakmak istemeye bir insanim. Simdi eminim hemen evde kizimizla olmaya da alisacagim ve geri donmek dahi istemeyecegim. Belki boyle olacak, belki kosarak donecegim, belki baska bir sey. Umurumda bile degil su an. Onu o zaman dusunuruz diyorum. Ben sadece an itibariyle icimin rahat olmasindan mutluyum. O kadar.
Iste boyle sevgili blogsever arkadasim icim rahat, kafam rahat hayatimda yeni bir doneme adim atiyorum.
Haydi hayirlisi olsun :)
Ne diyeyim :)
Hoşçakal ofisim. Hoşçakal manzaram. Hoşçakalin ağaçlarım. Bir süre sonra insallah bebisle beraber görüşürüz. :)
Keyfini çıkar, en güzel zamanlar şimdi başlıyor :)
YanıtlaSilGülçincim mutlulukla saglikla kucağına al bebişini.
YanıtlaSil