Oyle deme

Oyle deme, bazen bunaliyor insan. Hani duvarlar ustune ustune geliyor, oldugu yere sigamiyor. Cekip gidesi, yakip yikasi geliyor. Oluyor yani. Istemesen de, sonradan cok pisman olsan da kalp kirdigin da oluyor. Dilin kemigi yok. Soz insanin agzindan bir kere cikinca geri donusu de olmuyor. 

Ne fena. Keske istegince geriye sarabilse insan bazi anlari. Yasanmamis kilabilse. Herkes hayal eder bunu degil mi? Hic degilse hayatinda bir defa herkesin "o ana" donebilsem dedigi olmustur. Benim hic boyle hissettigim olmadi diyene ben inanmam galiba. Samimiyetle soyluyorum inanamam. Nasil olmaz? Ne bileyim hic mi sevdiklerine cikimamistir insan? Ya da kardesiyle kavga etmemistir? Ya da cok yakin arkadasina sonradan pisman oldugu seyler soylememistir? 

Kimbilir belki vardir oyle insanlar da. Ama o da fena degil mi sence? Hani insanin kendini kontrol edemedigi anlar da olmali hayatta. Davranislarina hakim olamadigi anlar. Ne bileyim soyle bir hey hayt cekecek kadar kizgin, olala diye sokakta bagiracak kadar mutlu oldugu anlar. Bence olmali. Insanin kontrolu disina ciktigi anlar olmali. Cok degil, belki arada sirada. Ama yine de olmali. 

Ama iste kalp kirmak... O fena. Hani karsindaki sana bagirsa cagirsa neyse. Ama oyle gozlerinin icine bakar ya bazen sozu soyledigin. Boyle huzunlu bir bakis. Niye oyle dedin ki? diyen bir bakis. Sen ne dersen de ben sana cevap vermeyecegim diyen bir bakis. Daha fenasi cevap vermeyecegim cunku ben senin kalbini kirmak istemiyorum diyen bir bakis. En fenasi da o aslinda.... Geri donusu yok! Oylesine kahrolasica bir an. Ne fena... 

Ama iste oyle deme, bazen bunaliyor insan, Hani duvarlar ustune ustune geliyor, oldugu yere sigamiyor. Cekip gidesi, yakip yikasi geliyor. Oluyor yani. Istemesen de, sonradan cok pisman olsan da kalp kirdigin da oluyor. Olmasa keske. Ama oluyor...