Evet, biraz romatigim bugun

Cok yorulduk degil mi?
Cogumuz uyuyamiyoruz bile.
Yedigimizin, ictigimizin, gordugumuzun tadi eski tat degil.
Guluyoruz tabi. Gulmeden yasar mi insan?
Ama hep icimizde bir yerde o ayni his.
Olmayasica bildiginiz pis...

Iki gun kaldi yerel secime.
Bir yildan fazla zaman var genel secime. 
Yani bir nevi yeni basliyoruz.

Pazar aksami eminim hepimiz bir heyecan oturacagiz televizyonun, internetin basina.
Sandiklar acilacak bir bir...
Dilerim bizim istedigimiz gibi olur.

Ama Pazartesi sabahi ne olursa olsun biz umutlu olalim olur mu?
Uyandik.
Cok yol aldik.
Ama daha alinacak cok da yolumuz var bizim.
Birlikte, yanyana.
Ne umutsuzluga, ne zafer sarhosluguna kapilarak.
Ne olursa olsun basladigimiz yeri unutmayarak.
Daha cok yolumuz var bizim.

Pazartesi icin su fotografi sectim ben kendime.
Buna bakip umut verecegim ruhuma.
Diyecegim ki...

Bir gun benim ulkemde de huzurlu bir sessizlik olacak.

Cicek kokulari, taze pismis kahve kokularina karisacak. 

Agaclarin dallarinda bir bir acan cicekler gibi umutlar yeserecek gonullerimizde.

Biz evlerimizi, dukkanlarimizi susleyecegiz o umutlarla ve ciceklerle.

Oyle guzel olacak ki etraf...

Baska ulkelerin insanlari yoldan gecerken duruverecek... 

Ve "Ah ne guzelmis" diyerek gulecek...

Evet biraz romatigim bugun.
Cunku buna ihtiyaci var ruhumun.
Yola devam edebilmek icin. 
Hem de ayni inancla ve gucle.
Deniyorum. 
Ne olursa olsun, ne kadar yorgun hissedersem hissedeyim kendimi denemeyi de birakmayacagim iste.

Pazartesi gunu gorusmek uzere...